ตอนที่​ 1472 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1372

เธอสงสัยเขา แต่ในใจก็อยากรู้ความจริง ไม่ว่ายังไงครั้งนี้เธอต้องส่งจางถังเข้าคุกให้ได้

รถแท็กซี่ขับตามรถของเย่เนี่ยนโม่ เห็นรถของเย่เนี่ยนโม่ขับเข้าไปในซอยแห่งหนึ่ง อ้าวเสว่โมโหจนแทบบ้า

เธอเห็นติงยียีเดินออกมาจากประตู เย่เนี่ยนโม่จับมือเธอไว้ ทั้งสองจูงสุนัขขึ้นไปในรถอย่างสวีทหวานแล้วขับออกไปทันที

“คุณผู้หญิงครับ จะให้ตามไปไหมครับ” คนขับรถถาม

“ถามมาก ตามไปเดี๋ยวนี้เลย!” อ้าวเสว่พูดอย่างเดือดดาล คนขับเบ้ปาก แล้วขับรถตามรถปอร์เช่คันข้างหน้าเขาต่อไปด้วยสีหน้ามีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น

เมื่อรถหยุดจอดที่วอลมาร์ต ติงยียีกับเย่เนี่ยนโม่พาแพนด้าลงจากรถ แพนด้ามีความสูงเท่าเด็กอายุห้าหกขวบแล้ว บวกกับเย่เนี่ยนโม่ที่หล่อเหลา มักจะมีคนมองมาที่บุคคลเพอร์เฟกต์ทั้งสองตลอด

อ้าวเสว่โมโหจนแทบบ้าคลั่ง แผ่นหลังของติงยียีกับเย่เนี่ยนโม่เหมือนดาบสองเล่มที่สลับกันแทงหัวใจของเธอไปมา

พอเห็นทั้งสองคนเดินเข้าไปในวอลมาร์ต อ้าวเสว่ก็รีบลงจากรถ คนขับรถตะโกนเรียกเธอไว้ “คุณผู้หญิง คุณยังไม่ได้จ่ายค่ารถเลย!”

อ้าวเสว่หันกลับไปจ้องหน้าเขาทันที คนขับรถสะดุ้งตกใจเพราะเห็นความอิจฉาริษยาและความโกรธแค้นในดวงตาของเธอ อ้าวเสว่ โยนกระเป๋าเงินให้เขา แล้วหันหลังวิ่งไปทางวอลมาร์ตทันที

ในซูเปอร์มาร์เก็ต ติงยียีเดินนำหน้าและหยิบขนมใส่ในรถเข็นไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นบ๊วยเค็ม, มันฝรั่งทอดกรอบ เย่เนี่ยนโม่ที่เดินตามหลังเก็บขนมที่โยนไว้สองสามถุง ส่วนที่เหลือถูกเอากลับไปวางที่เดิม แล้วเปลี่ยนเป็นพวกวิตามินซีและน้ำมันตับปลา รอจน ติงยียีรู้สึกตัวก็พบว่าใสตะกร้าสินค้าเต็มไปด้วยบรรดาผลิตภัณฑ์เพื่อสุขภาพ

“ขนมของฉัน!” ติงยียีบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ เย่เนี่ยนโม่เอื้อมมือไปลูบศีรษะของเธอ แล้วพูดว่า “เด็กดี กินพวกนั้นไม่ดีต่อสุขภาพ”

“ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงนะคะ!” เสียงของเขาอ่อนโยนเกินไป ติงยียีบ่นพึมพำโดยที่ในมือยังกอดกล่องขนมบิสกิตไว้ แต่ใบหน้ากลับแดงก่ำ

อ้าวเสว่บีบมะม่วงในมือไว้แน่น จนน้ำสีเหลืองไหลออกมาระหว่างนิ้วของเธอ กลิ่นมะม่วงที่เข้มข้นโชยออกมา ทุกคนรอบตัวเธอรีบถอยให้ห่างจากเธอ กลัวว่าเธอจะอาละวาดจนทำให้คนอื่นได้รับบาดเจ็บ

อ้าวเสว่หัวเราะออกมาอย่างเกลียดชัง ก่อนจะโยนมะม่วงทิ้งแล้วเดินออกไป เธอต้องการให้ทุกคนรู้ว่าติงยียีเป็นมือที่สาม

ติงยียีมองไปทางประตู ตั้งแต่เมื่อตะกี้เธอก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกสายตาที่เย็นชาแอบมองอยู่ตลอด เย่เนี่ยนโม่ถามด้วยความเป็นห่วง "เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

เธอส่ายหน้า บางทีเธออาจคิดไปเองก็ได้ ติงยียีเดินออกจากวอลมาร์ต แล้วชี้ไปที่รอยขีดข่วนยาวๆ บนรถปอร์เช่อย่างตกใจ บริเวณด้านซ้ายและด้านขวาของรถถูกขูดขีดด้วยของมีคม เป็นคำว่า ‘ชายชั่ว’ ‘หญิงชู้’ อย่างเห็นได้ชัด

ผู้คนรอบๆ ชี้ไปที่รถ ติงยียียืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ที่เดิม มือของเธอถูกจับมาจูงมือ เธอหันกลับมา เห็นเย่เนี่ยนโม่สีหน้าเรียบนิ่ง กุมมือเธอไว้ ในขณะที่โทรหาบริษัทประกันภัย ยังคงเมินเฉยต่อเสียงซุบซิบนินทารอบตัว

“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!” เสียงสุนัขเห่า ทำให้ฝูงชนรีบแยกย้ายกันไปด้วยความกลัว แพนด้าวิ่งไปที่ตรงหน้าติงยียี แล้วแยกเขี้ยวขู่ฝูงชน ขนาดตัวที่ใหญ่โตของมันทำให้หลายคนก้าวถอยหลังอย่างหวาดกลัว แล้วเดินหนีไป

หลังจากคุยเสร็จ เย่เนี่ยนโม่ก็พาติงยียีขึ้นรถแท็กซี่ไป หลังจากหลีกหนีจากเสียงนินทานอกหน้าต่างแล้ว ติงยียีพอจะคาดเดาอะไรได้ แต่เธอไม่กล้าพูดออกไป จึงทำได้เพียงจับมือไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ในซอยทางเข้าบ้านเต็มไปด้วยผู้คนมายืนมุงดู พอพวกเขาเห็นติงยียี เพื่อนบ้านในละแวกนั้นก็มองเธอด้วยสายตาเยาะเย้ย

เย่ป๋อกำลังถือบรรดากระดาษในมือ ท่าทางเหมือนคิดไม่ถึงว่าพวกคุณชายจะกลับมาถึงเร็วขนาดนี้ ยังเหลืออีกแผ่นแปะอยู่บนกำแพงไม่ได้ดึงออก

‘ผู้หญิงหน้าด้านไร้ยางอายแย่งแฟนคนอื่น ขอให้สวรรค์ลงโทษ!’ ตัวหนังสือสีแดงเลือดขนาดใหญ่บนกระดาษดูน่าตกใจมาก เย่ป๋อรีบฉีกแผ่นสุดท้ายลงมา แล้วรีบวิ่งไปหาเย่เนี่ยนโม่อย่างรู้สึกผิด พอเห็นสายตาของติงยียีมองมาที่กระดาษในมือของเขา เขาก็รีบเอาไปซ่อนไว้ด้านหลังทันที

เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้วแน่น ตอนที่อยู่วอลมาร์ตเขาก็คิดไว้แล้วว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นแน่ๆ เขาขอให้เย่ป๋อตรวจสอบที่บ้านของ ติงยียี แต่คิดไม่ถึงว่าจะสายเกินไป

เขาจูงมือของติงยียีเดินออกไป ติงยียีมองไปรอบด้าน ทุกคนล้วนแต่เป็นเพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่มานานกว่าสิบปี เธอดึงมือออกจากการมือของเย่เนี่ยนโม่ แล้วรีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน สิ่งที่เธอกังวลมากที่สุดคืออาการของพ่อเธอ

ภายในบ้านไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ในบ้านตกอยู่ในความเงียบ มีกระดาษข้อความอยู่บนโต๊ะหนึ่งแผ่น ติงต้าเฉินไปเยี่ยมอดีตเพื่อนร่วมงานของเขา ตอนนี้ไม่อยู่บ้าน

ติงยียีรู้สึกหมดแรงจนทรุดตัวลงกับพื้น นั่งกอดตัวเองไว้แน่น ราวกับว่าทำแบบนี้เท่านั้นถึงสามารถปกป้องตัวเองได้

เย่เนี่ยนโม่ก้มตัวไปมองผู้หญิงที่เขารักกำลังเศร้าโศกและเสียใจ ไม่สามารถระงับความโกรธในใจได้อีกต่อไป เขาบอกเย่ป๋อให้ดูแลติงยียีให้ดี แล้วกระโดดขึ้นไปบนรถสปอร์ตที่เย่ป๋อขับมา เร่งความเร็วออกตัวไป ก่อนจะขับเคลื่อนหายไปจากซอย

ติงยียีนั่งนิ่ง จนกระทั่งเธอได้ยินเสียงเห่าอย่างตื่นเต้นของแพนด้า เธอรีบลุกขึ้นยืน แต่พอเห็นอ้าวเสว่ที่เดินตามข้างหลังพ่อของเธอ มาเธอก็ยิ้มไม่ออกอีกต่อไป

อ้าวเสว่เข็นรถเข็นของติงต้าเฉินเข้าประตูมา บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน โทรศัพท์มือถือของเธอสั่นอยู่ในกระเป๋าของเธอไม่หยุด เธอรู้ว่าใครโทรมา ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอเห็นเบอร์โทรนี้คงดีใจมากแต่ตอนนี้กลับเย็นชามาก โทรศัพท์มือถือที่สั่นสะเทือนเสียดสีผิวหนังของเธอทำให้เธอรู้สึกมีความสุขกับการแก้แค้นเป็นอย่างมาก

“ยียี พ่อบังเอิญไปเจอเพื่อนร่วมงานของลูกตรงทางเข้าซอยบ้านเรา เธอเป็นคนดีมากเลย ทั้งสวยทั้งฉลาด”