ตอนที่ 1473 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1373

ติงต้าเฉินเห็นทั้งคนทั้งสุนัขต่อต้านเขา เขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้น หยิบไม้ค้ำยันขึ้นมาตั้งใจจะตีติงยียี แท่งเหล็กตีลงบนกล้ามเนื้อจนเกิดเสียงทุ้ม เย่เนี่ยนโม่ดึงติงยียีเข้ามากอดไว้แน่น แล้วเอาตัวเองเข้าไปถูกไม้ค้ำยันตี

“เนี่ยนโม่คะ!” ติงยียีรีบลุกขึ้นยืน แต่เธอที่ไม่ร้องไห้มาตลอดตอนนี้กำลังร้องไห้อย่างหนัก เย่เนี่ยนโม่ยืดตัวตรงแล้วมองไปที่ ติงต้าเฉิน ก่อนจะพูด “ไม่มีใครสามารถทำร้ายเธอต่อหน้าผมได้ แม้แต่คุณก็ไม่ได้”

“ดี ดีมาก พวกเธอมันปีกกล้าขาแข็งกันแล้วนี่” ติงต้าเฉินยิ้มอย่างโมโห หน้าประตูมีพวกเพื่อนบ้านสอดรู้สอดเห็นยืนเกาะรั้วบ้านดูอย่างสนุก ติงต้าเฉินไม่อยากถูกคนดูเหมือนตัวเองเป็นตัวตลก ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นยืน เพื่อเดินไปปิดประตู แต่กลับมีคนแปลกหน้าสองคนเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว เย่เนี่ยนโม่ตกตะลึง ก่อนจะรีบเดินไปหา

เย่ป๋อรีบเดินเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว แล้วกระซิบบอกเขา “คุณนายกับคุณสวีร้อนใจจะตามหาคุณชาย ดังนั้นผมทำได้แค่บอกพวกท่านว่าคุณชายอยู่ที่นี่ครับ”

เซี่ยชีหรั่นเห็นรอยแผลที่คอของเย่เนี่ยนโม่อย่างชัดเจน ปวดใจจนร้องไห้ออกมาทันที สวีเห้าเซิงเองก็โมโห จึงพูดออกมา “ทำไมคุณถึงตีคนอื่นตามอำเภอใจแบบนี้ล่ะครับ?”

“พ่อของหนูไม่ได้ตั้งใจนะคะ อย่าพูดรุนแรงกับพ่อของหนูแบบนี้!” ติงยียีประหลาดใจมาก ที่คนที่ช่วยเธอกลับรู้จักกับเย่เนี่ยนโม่

“คุณแม่ ลุงสวี มีเรื่องอะไรเหรอครับ” เย่เนี่ยนโม่ถามอย่างใจเย็นต่อหน้าติงยียี

สวีเห้าเซิงรีบออกมา “เสี่ยวเสว่หายตัวไปแล้ว” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างกังวล “แม่คิดว่าเธอจะมาหาลูก แต่แม่คิดไม่ถึงว่าจะไม่ได้มาหาลูก เด็กคนนี้ชอบทำให้คนอื่นเป็นห่วงจริงๆ เลย”

ทันใดนั้นเองโทรศัพท์มือถือของสวีเห้าเซิงก็ดังขึ้น เขากดดูข้อความแล้วรีบพูดว่า “เสี่ยวเสว่ส่งข้อความมา เธอบอกว่าเธออยู่ที่อาคารตี้เหา”

เย่เนี่ยนโม่และพวกเขามองหน้ากัน อาการของอ้าวเสว่พวกเขารู้ดีที่สุด อยู่ที่อาคารตี้เหาจะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?

“ไปกันครับ!” เย่เนี่ยนโม่เดินออกไป แต่ติงยียีที่เงียบอยู่นาน ก็พูดขึ้นมา “เดี๋ยวก่อนค่ะ”

เย่เนี่ยนโม่หันกลับมามองเธอ ในแววตาเต็มไปด้วยความร้อนใจ ก่อนจะเดินไปหาเธอแล้วพูดอย่างอ่อนโยน “รอผมกลับมาหาได้ไหม”

ติงยียีหันศีรษะ เพื่อหลบสายตาของเขา แล้วพูดว่า “คุณขอให้ฉันรอมาตลอด คุณบอกว่าคุณรักฉัน วันนี้ฉันต้องการให้คุณเลือก ถ้าคุณเลือกฉัน คุณก็อยู่ที่นี่ต่อ ถ้าคุณเลือกเธอ คุณก็ออกไปซะ”

“ยียี!” เย่เนี่ยนโม่รีบคว้าตัวเธอ เขารักเธอ เธอมองไม่ออกเลยหรือไง

ติงยียีไม่ได้พูดอะไร คราวนี้เธอต้องการที่จะให้เขาเลือก เย่เนี่ยนโม่กัดริมฝีปากแน่น เขาเองก็เจ็บปวดมาก เมื่อตระหนักถึงสัญญาที่เขาให้ไว้กับลุงสวี

“เสี่ยวเสว่เป็นลูกสาวของฉัน” สวีเห้าเซิงพูดขึ้นมากะทันหัน เซี่ยชีหรั่นพูดด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ “พี่สวี นี่พี่”

สวีเห้าเซิงมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน “พี่รักน้องมากนะ แต่พี่ก็มีความรู้สึกเหนื่อยบ้าง พี่ก็เคยทำผิดพลาดอย่างที่ผู้ชายทุกคนทำ พี่ทำผิดกับเสี่ยวเสว่ เนี่ยนโม่กำลังช่วยพี่ชดใช้อยู่”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า แต่หลังจากหายตกใจก็รีบพูดปลอบ “ฉันเป็นห่วงมาตลอดว่าพี่จะเหงา เสี่ยวเสว่เองก็ลำบากตั้งแต่เด็ก พวกพี่สองคนถือว่ามีบุญต่อกันมา”

เย่เนี่ยนโม่หันไปมองทางติงยียี แล้วพูดอย่างอ่อนโยน “รอผมกลับมา ผมจะบอกส่วนที่เหลือกับคุณ”

ทั้งสามรีบวิ่งออกจากประตู ติงยียีได้สติกลับมารีบตะโกนออกไป “รอฉันด้วยค่ะ ฉันจะไปด้วย!”

บนชั้นดาดฟ้าของอาคารตี้เหา มีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่นอกราวระเบียง “น้ำในสระน้ำเต็มแล้ว ฝนหยุดแล้ว ขอบทุ่งนาก็เต็มด้วยปลาไหล”

อ้าวเสว่ฮัมเพลงกล่อมเด็กเบา ๆ มือข้างหนึ่งจับราวระเบียงเพื่อรักษาการทรงตัว ในขณะที่มืออีกข้างโบกมือไปมา เท้าของเธอห้อยอยู่ในอากาศ ลมพัดร่างผอมบางของเธอจนแทบจะล่วงลงไป

ประตูดาดฟ้าถูกเปิดออก สวีเห้าเซิงรีบพุ่งออกไปก่อน พอเห็นเธอเป็นแบบนี้ หัวใจของเขาก็ติดอยู่ในลำคอ

“เสี่ยวเสว่!” เซี่ยชีหรั่นเรียกเธออย่างร้อนใจ ทันทีที่อ้าวเสว่เห็นเธอ น้ำตาก็ไหลออกมา แล้วพูดด้วยเสียงสะอื้น “คุณน้าเซี่ยคะ หนูขอโทษ ที่ทำให้เป็นห่วงนะคะ”

พอเห็นเย่เนี่ยนโม่ปรากฏตัวขึ้น เธอก็ตาเป็นประกาย แต่พอเห็นติงยียีก็หรี่ลงทันที เธอพูดไปด้วยร้องไห้ไปด้วย “เนี่ยนโม่คะ คุณโกรธมากเลยใช่ไหมคะ แต่ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้เลย เอาแต่คิดจะทำลาย ขอโทษด้วยนะยียี ฉันป่วยอยู่”

ติงยียีมองไปที่อ้าวเสว่ซึ่งมีบุคลิกที่แปลกไป ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย ท่าทางก้าวร้าวของอ้าวเสว่ตอนไปอาละวาดที่บ้านของเธอมันดูไม่เหมือนเธอกำลังป่วยอยู่เลย

หัวใจที่เย็นชาของเย่เนี่ยนโม่อ่อนลงเล็กน้อยหลังจากเห็นเธอร้องไห้หนักแบบนี้ เขาไม่ได้รักเธอแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่เป็นห่วงเธอ

“ลงมาเถอะ” เย่เนี่ยนโม่เอื้อมมือไปหาเธอ อ้าวเสว่ส่ายหน้าแล้วยิ้มอย่างเศร้าใจ “ฉันรู้ว่าคุณต้องโกรธมากแน่ๆ ถ้าฉันจากไป ก็จะไม่มีใครคุกคามคุณอีกต่อไปแล้ว”

“เสี่ยวเสว่ ลูกอย่าทำเรื่องโง่ ๆ นะลูก!” สวีเห้าเซิงมองเธออย่างระมัดระวัง ทุกคนกำลังให้ความสนใจอ้าวเสว่อยู่ ติงยียีเดินขนาบข้างเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง ลมที่พัดมาบนดาดฟ้าทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังตกลงไป

หัวใจของเย่เนี่ยนโม่ตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาอยากเรียกให้เธอหยุด แต่เขากลัวว่าติงยียีจะตกใจแทน

พอดีกับที่อ้าวเสว่หันกลับมามอง ติงยียีรีบคว้าตัวเธอไว้แล้วดึงเธอล้มลงกับพื้น ทุกคนรีบเข้าไปช่วย อ้าวเสว่กอดเย่เนี่ยนโม่ไว้แน่น แล้วร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขา