ตอนที่ 1517
ตอนที่ 1517 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1357
October 28, 2026
ติงยียีตกใจกับท่าทางที่น่ากลัวของเขา ถอยกรูดไปข้างหลังสองสามก้าว มองเขาด้วยความตกใจสงสัยเล็กน้อย ทันใดนั้นไห่โจ๋ซวนก็หัวเราะขึ้นมาเหมือนคนเสียสติ หัวเราะพลางตบเบาๆที่หลุมฝังศพพลาง
ติงยียีมองเขา แม้ว่าเขาจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็มีเสี้ยววินาทีนั้นที่เธอมองเห็นเม็ดใสๆที่หางตาของเขา ตอนที่เจ็บปวดจนพูดไม่ออกได้แต่ใช้เสียงหัวเราะแทน ทันใดนั้น เธอก็ไม่กลัวแล้ว ติงยียีพูดว่า “คุณกำลังหัวเราะอะไร”
รอยยิ้มของไห่โจ๋ซวนจางหายไป สวมแว่นตา กลับสู่ท่าทีที่สง่าผ่าเผยตามปกติอีกครั้ง เขาทีละคำว่า “อย่าให้ผมเห็นความสงสารเห็นใจบนสีหน้าคุณอีก”
ติงยียีรู้ว่าความแค้นที่มีต่อตระกูลเย่ของเขานั้นซึมลึกเข้าไปในกระดูกแล้ว แต่กลับไม่ปล่อยโอกาสสุดท้ายที่จะช่วยตระกูลเย่อธิบาย “โจ๋ซวน พวกเราไปคุยกับเนี่ยนโม่กันนะ พวกคุณเป็นเพื่อนรักกันมาสิบกว่าปี”
ไห่โจ๋ซวนหันไปจัดหลุมฝังศพ เอาดอกไม้สดที่ถูกลมพัดเละเทะจัดวางใหม่ให้ดี เขาพูดเบาๆว่า “บริษัทเย่ซื่อจำเป็นต้องปิดตัวลงจึงจะสามารถดับความแค้นในใจผมได้”
“ฉันไม่มีทางปล่อยให้คุณทำสำเร็จ ฉันจะไปบอกเนี่ยนโม่!” ติงยียีหมุนตัวเดินไปข้างนอกอย่างโมโห
ไห่โจ๋ซวนมองแผ่นหลังเธอพูดอย่างช้าๆว่า “แม้ว่าผมจะแปลกใจมากที่เขาบอกเรื่องนี้กับคุณ แต่ความเป็นเพื่อนกับความรักสิ่งไหนสำคัญคุณก็น่าจะรู้นานแล้วไม่ใช่หรือ”
ติงยียีหันไปมองด้วยความโกรธ ทันใดนั้นสีหน้าก็อ่อนไหวขึ้นมา เธอพูดอย่างสงสัย “อย่างนั้นคุณก็ไม่เคยรักชูฉิงมาก่อนเลยเหรอ”
ไห่โจ๋ซวนที่กำลังจัดช่อดอกไม้ก็ชะงักงัน “เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมรัก แต่ก็เธอเป็นผู้หญิงที่ผมเกลียดที่สุดเช่นกัน”
เพื่อแก้แค้น จงใจทำให้ลูกสาวของศัตรูมีชีวิตอยู่ในความทุกข์อยากจะรักก็รักไม่ได้ เพื่อแก้แค้น จงใจแย่งคนที่เย่เนี่ยนโม่ชอบ เพื่อแก้แค้น ในรอยยิ้มแฝงด้วยความอาฆาตอยู่ข้างกายศัตรูมาสิบกว่าปี ก็เพื่อที่จะสะสมพลังให้ปีกกล้าขาแข็ง
“คุณน่ากลัวมาก!” ติงยียีหน้าขาวซีด วิ่งโซซัดโซเซออกไปข้างนอก เธอต้องบอกทุกอย่างกับเย่เนี่ยนโม่
คฤหาสน์ตระกูลเย่ พ่อบ้านเดินเข้าไปที่ห้องรับแขกอย่างลำบากใจ “นายท่าน คุณนาย คุณชาย คุณติงยียีอยากจะขอพบทุกท่านครับ”
อ้าวเสว่ที่เดิมนั่งอย่างเรียบร้อยก็ลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าหม่นหมอง“ขอโทษนะคะขอฉันตอบหน่อย ตอนนี้ฉันไม่อยากพบใครทั้งนั้น”
เซี่ยชีหรั่นรีบลากเธอมาปลอบเบาๆ เย่เนี่ยนโม่ที่เตรียมจะลุกไปข้างนอก เย่เชินหลินที่อยู่ด้านข้างก็พูดขึ้นมาก่อนว่า “ให้เธอเข้ามา”
ติงยียีรีบวิ่งพรวดพราดเข้ามา พอเข้ามาที่ห้องรับแขกก็พูดทันทีว่า “เรื่องศูนย์การค้าสากลเป็นแผนของไห่โจ๋ซวนค่ะ”
เธอคิดว่าทุกคนจะต้องตื่นตกใจจนเด้งตัวลุกขึ้นมา แต่ทักคนฟังแล้วสีหน้าเรียบเฉย พ่อบ้านพูดด้วยสีหน้าแปลกใจว่า “คุณยียีคุณกำลังพูดอะไรอยู่ครับ คุณชายโจ๋ซวนเป็นคนที่ตระกูลเย่เห็นตั้งแต่เล็กจนโต ”
ติงยียีวิ่งไปข้างๆเย่เนี่ยนโม่ เธอดึงแขนเสื้อเขาพูดอย่างร้อนใจว่า “เชื่อฉันนะ ทั้งหมดนี้เป็นแผนของโจ๋ซวน เขาต้องการให้บริษัทเย่ซื่อพังพินาศ”
เย่เนี่ยนโม่มองเธอ สายตาเคร่งขรึม หลังจากผ่านไปพักหนึ่งเขาก็ยื่นมือออกมากุมมือเธอ น้ำเสียงหนักแน่น “ยียี ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ ผมรักคุณ ไม่ว่าอย่างไรผมก็จะอยู่ข้างคุณ”
ติงยียีสะบัดมือเขาออกคำรามว่า “คุณคิดว่าฉันวางแผนสร้างความแตกแยกให้คุณกับไห่โจ๋ซวน จากนั้นยั่วยุให้คุณแย่งฉันกลับมาเหรอ”
เย่เนี่ยนโม่นิ่งเงียบ สีหน้ากลับแสดงทุกอย่างชัดเจน เซี่ยชีหรั่นที่อยู่ด้านข้างพูดด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “คุณยียี ตระกูลไห่กับตระกูลเย่ของพวกเรามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาสิบกว่าปีแล้ว”
ติงยียีเข้าใจแล้ว ดังนั้นก็ยิ่งเจ็บใจ อ้าวเสว่ก็เป็นคนที่ตระกูลเย่เห็นตั้งแต่เด็กจนโต ดังนั้นพวกเขาจึงเข้าข้างเธอ ไห่โจ๋ซวนเองก็เป็นคนที่ตระกูลเย่เห็นมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นพวกเขาก็ยิ่งเชื่อในคนที่มีชีวิตมาสิบกว่าปี ส่วนเธอก็เป็นแค่ตัวตลกที่ไม่น่าเชื่อถืออะไรเท่านั้น
เธอเดินออกมาจากบ้านตระกูลเย่อย่างผิดหวัง เดินไปไม่กี่ก้าวข้อมือก็ถูกจับเอาไว้ เย่เนี่ยนโม่พูดเสียงขรึมว่า “ผมส่งคุณกลับบ้าน”
เธอส่ายหน้า เอามือเขาออก พูดเบาๆว่า “เขาพูดถูก ฉันกับเขา ความรักกับมิตรภาพ คำตอบของคุณยังไม่เคยเปลี่ยน ฉันแพ้อย่างราบคาบ”
เย่เนี่ยนโม่ตกใจกับความสิ้นหวังในดวงตาเธอ สองมือจับไหล่ของเธอไว้ “ไม่ใช่ว่าผมไม่เชื่อคุณ แต่เรื่องนี้ยากที่จะเชื่อเหลือเกิน ผมรับปากคุณว่าจะสืบให้กระจ่าง”
เธอพยักหน้าอย่างหมดหนทาง ถอยไปข้างหลังสองสามก้าวให้หลุดออกจากพันธนาการของเขา “ฉันเหนื่อยแล้ว ฉันไปก่อนนะคะ ไม่ต้องไปส่งฉันหรอก”
ไม่รอให้เย่เนี่ยนโม่พูดอะไร เธอก็หมุนตัววิ่งหนีไป ไม่รู้ว่าวิ่งไปนานแค่ไหน รอจนเธอวิ่งไม่ไหวก็ค่อยๆออกจากหมู่บ้านไปหยุดที่ป้อมเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
“นี่คือติงยียีเหรอเปล่าครับ เซ็นชื่อให้ผมหน่อยได้มั้ยครับ ลูกสาวผมชอบคุณมากเลยนะครับ!” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองเธอพลางหยิบสมุดออกมาอย่างตื่นเต้นดีใจ
เธอฝืนยิ้มพลางตอบรับ กำลังหยิบปากกามาเขียน มีรถขับมาอยู่ไกลๆ รถค่อยๆลดความเร็วเข้ามาใกล้ๆเธอ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทักทายกับคนในรถ “คุณไห่ กลับมาแล้วเหรอครับ”
ไห่โจ๋ซวนพยักหน้าทำเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “แม่ผมพักอยู่บ้านติดกับบ้านตระกูลเย่ ยียีถ้าคุณว่างไปนั่งคุยกันได้นะ”
รถยนต์ค่อยๆขับจากไป เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบ่นพึมพำว่า “ที่แท้คุณก็รู้จักกับคุณไห่นี่เอง บ้านตระกูลไห่กับบ้านตระกูลเย่เป็นเพื่อนบ้านกันมาสิบกว่าปีแล้ว”
ติงยียีก้มหน้ามองไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร ปากกาในมือขีดเขียนลงบนสมุดอย่างแรง หัวใจหนาวยะเยือกจนใกล้จะตายแล้ว
กลับมาที่บริษัท ติงยียีถูกชิวไป๋จับยึดเอาไว้ตำหนิครู่หนึ่ง “เธอเนี่ยนะ! เก่งจริงๆ หนีไปทั้งวันแม้แต่โทรศัพท์ก็ไม่ติดต่อมา ฉันว่าเธอไม่ต้องมีผู้จัดการส่วนตัวแล้ว เธอต้องการชาวซุปเปอร์ไซย่า!”