ตอนที่ 1518 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1358

สั่งอาหารเสร็จพนักงานเตรียมจะเดินไป เย่ชูฉิงเรียกตัวเธอไว้ เอาบัตรส่งให้เธอถามอย่างแปลกใจว่า “ร้านนี้ไม่ใช่ว่าต้องจ่ายเงินก่อนถึงเสิร์ฟอาหารเหรอ”

พนักงานยิ้มพลางเอ่ยว่า “อาหารที่คุณสั่งไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินค่ะ”

เย่ชูฉิงมีสีหน้าแปลกประหลาดใจ สงสัยอย่างที่สุด หรือว่าช่วงที่เธอไปต่างประเทศภายในประเทศจะพัฒนาจนกลายเป็นสังคมร่ำรวยกินดีอยู่ดี กินแล้วไม่ต้องจ่ายเงินก็ได้

ติงยียีกลั้นหัวเราะ เอาเมนูมาพลิกไปด้านหลัง ชี้ไปที่คนด้านบนพูดว่า “ฉันเป็นพรีเซนเตอร์ของเฟรนไชส์ร้านอาหารร้านนี้ ดังนั้นฉันกินอาหารที่นี่ไม่ต้องจ่ายเงิน”

เย่ชูฉิงมองเธออย่างแปลกใจ ในใจก็ตกอย่างยิ่ง ติงยียีเปลี่ยนไปมากเลย ผู้หญิงตรงหน้าแต่งหน้าอ่อนๆ เสื้อผ้าที่สวมใส่แม้จะไม่ใช่แบรนด์หรูของต่างประเทศ แต่เห็นชัดว่าตั้งใส่สวมออกมาได้อย่างเข้ากันเป็นอย่างดี เธอชื่นชมอย่างจริงใจว่า “พี่ยียี ตอนนี้พี่สวยมากจริงๆ”

ทีวีจอใหญ่ในร้านอาหารกำลังออกอากาศข่าวหนึ่งอยู่ “เรื่องที่หญิงสาววัยรุ่นถูกทำร้ายที่ศูนย์การค้าสากลของบริษัทเย่ซื่อ ไม่สามารถหาต้นสายปลายเหตุได้ และยังมีผู้ที่เกี่ยวข้องเปิดโปงว่า บริษัทเย่ซื่ออาจจะมีพฤติกรรมทำบัญชีเท็จขึ้นอีกด้วย ตอนนี้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องเข้าไปทำการตรวจสอบแล้ว”

เย่ชูฉิงสีหน้าหม่นหมองลง “ทั้งหมดนี่คือฝีมือของพี่โจ๋ซวนเหรอคะ”

ติงยียีไม่ใจแข็งพอที่จะทำร้ายเธอ แต่กลับไม่อยากปล่อยให้บริษัทเย่ซื่อถูกไห่โจ๋ซวนทำลายได้ เธอจึงได้แต่พยักหน้า “พี่เองก็เพิ่งรู้”

เย่ชูฉิงตอบรับเบาๆ แล้วเงยหน้าอีกใบหน้ามีเพียงความอ้างว้างเล็กน้อย แต่แววตากลับหนักแน่นอย่างยิ่ง “ฉันรู้ว่าพี่โจ๋ซวนมีนิสัยที่ทำเป็นประจำ ก็คือชอบใช้ปากกาบันทึกเสียงบันทึกเรื่องประจำวัน ปกติแล้วปากกาบันทึกเสียงจะวางอยู่ที่ห้องทำงานของเขา ขอแค่พวกเราเอาปากกานั้นมาได้ ไม่แน่ว่าอาจจะได้ยินเขายอมรับว่าเขาเป็นคนทำเรื่องนี้ด้วยปากเขาเอง!”

การทวงคืนความรักของหญิงสาวทั้งสองคนกำลังแผ่ขยายไป การไถ่ถอนความรักแผ่ซ่านไปยังสองสาว และความสงบที่อยู่เบื้องหลังจะก่อเกิดเป็นคลื่นแบบไหนขึ้นมา

หาโจ๋ซวนกำลังวิ่งทะยานไป ด้านหลังของเขามีเงาดำเงาหนึ่งกำลังไล่ตามเขาไปตลอด ถ้าเขาสะบัดไม่หลุด ก็จะเหลือเพียงหนทางสู่ความตาย

เขาหอบหายใจอย่างหนัก คาร์บอนไดออกไซด์จำนวนน้อยนิดถูกบีบออกจากหน้าอก ตรงหน้ามีทุ่งดอกไม้ เขาก็วิ่งไปกลางทุ่งดอกไม้

ดอกไม้นับร้อยดอกพริ้วไหวในสายลม แต่เขากลับยิ่งช้าลง ก้มหน้าเขาก็พบว่าเขาอยู่ลึกลงไปในโคลน

“เฮือกๆๆ” นั่นคือเสียงหายใจของเงาดำที่อยู่ด้านหลัง ที่แฝงด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย เขาสิ้นหวังอย่างที่สุด ร้องเสียงดังลั่น!

“คุณชาย คุณชาย” แม่บ้านที่คิดค่าจ้างเป็นรายชั่วโมงได้ยินเสียงร้องก็รีบขึ้นมาชั้นบน พักหนึ่งจึงมีเสียงดังออกมาจากในห้องว่า “ผมไม่เป็นไร”

ไห่โจ๋ซวนนั่งบนเตียง ตรงข้ามคือกระจกหนึ่งบาน เขามองตนเองที่เหงื่อแตกพลั่กในกระจก และทับซ้อนกับใบหน้าที่สิ้นหวังนั้นในความฝัน

เขาถอนหายใจ ลงจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำ มองเห็นตนเองในห้องน้ำ เขาติดนิสัยชอบบีบนิ้วชี้ตนเอง

ตอนเย่ชูฉิงเป็นเด็กชอบจูงนิ้วชี้เขามากที่สุด และหลังจากที่เธอไปแล้ว ทุกครั้งที่เขาฝันร้ายก็มักจะทำอากัปกิริยาแบบนี้จนเป็นนิสัย ทำแบบนั้นแล้วทำให้จิตใจเขาสงบลงได้

เจ็ดโมงสี่สิบเขาขับรถออกจากบ้านตรงเวลา ผ่านแยกแรกมา ช่วงชั่วโมงเร่งด่วนทำให้รถบนถนนติดขัดเล็กน้อย เขาเปิดหน้าต่างฟังวิทยุอย่างไร้จุดหมาย รอให้ถนนบ้านี่โล่ง

กลิ่นหอมเข้มข้นของถั่วแดงลอยเข้ามาในรถท่ามกลางอากาศยามเช้า เขาสูดอากาศ ทันใดนั้นท้องของเขาก็ร้องขึ้นมา

เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปรอบๆ ถนน เขาไม่มีนิสัยที่จะกินอาหารเช้า แต่กลิ่นที่หอมนั้นคุ้นเคยและพิเศษเกินไป

ตอนเด็กเย่ชูฉิงชอบทำอาหารมาก อาหารที่เธอชอบทำที่สุดก็คือเอาถั่วแดงกวนกับเผือกมาผสมกันทำเป็นขนม

ตอนนั้นเธอกับเขามักจะซ่อนตัวอยู่ในห้องอบขนมเล็กๆ ในตอนบ่าย พี่เลี้ยงคอยดูอยู่ข้างๆ เขาและเย่ชูฉิง ใช้มือเล็กๆ ของพวกเขาออกแรงผสมแป้ง แสงแดดจะส่องแสงมายังทั้งสองคนผ่านขอบหน้าต่าง อบอุ่นจนทำให้คนรู้สึกมีความสุขมาก

“ปี้น ๆๆ!” เสียงแตรดังขึ้นมาอย่างกะทันหันทำให้ความคิดเขากระเจิดกระเจิง เป็นครั้งแรกที่เขาขับรถอย่างสับสนจนทำอะไรไม่ถูก

สิบนาทีต่อมา ไห่โจ๋ซวนอ้อมถนนสองสายจึงขับรถกลับมาใหม่อีกครั้ง เอารถมาจอดที่ข้างทาง หลังจากลงรถกลิ่นหอมก็ยิ่งแรงขึ้น

เขาเดินตามกลิ่นเข้าไปในร้านเบเกอรี่ พนักงานในร้านทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม สายตาจับจ้องไปที่เค้กบนชั้น แต่ในใจกลับสั่นไม่หยุด

เมื่อตอนเป็นเด็กเย่ชูฉิงเป็นคนขี้เล่น เธอจึงวาดตัวเองบนขนมปังกรอบที่เธอทำ คุกกี้ทุกชิ้นสลักด้วยตัวอักษรหนึ่งตัว แต่คุกกี้บนชั้น ไม่เพียงมีรสชาติเหมือนกัน แม้แต่นิสัยที่ชอบแกะสลักตัวอักษรก็ยังเหมือนกันด้วย

เขาได้ยินเสียงของตนเองสั่นอย่างชัดเจน “ผมขอพบเชฟของพวกคุณได้มั้ย”

พนักงานชี้ไปที่นอกหน้าต่างพูดว่า “เธอก็อยู่ด้านหลังคุณ เธอเพิ่งจะไปหยิบนมมา” พอสิ้นเสียงเขาก็หันหน้าไปทันที

หลายปีผ่านไปแล้วเขาก็ยังไม่อาจบอกถึงความรู้สึกบางอย่างนั้นได้ เธอหันหลังให้แสงอาทิตย์ ฝุ่นเล็กๆโดยรอบถูกแสงแดดส่องปกคลุม เธอยืนอยู่ ผมของเธอถักเปียอย่างง่ายๆ มองมาที่เขาอย่างเงียบๆอย่างนี้

ภายในห้องอบขนมเล็ก หลังจากผ่านความตื่นตกใจในตอนแรกแล้ว ไห่โจ๋ซวนปกปิดซ่อนเร้นความรู้สึกทั้งหมดแล้ว พูดเบาๆว่า “ทำไมกลับมาอย่างกะทันหัน พวกเนี่ยนโม่เขารู้แล้วเหรอ”

เย่ชูฉิงยิ้มพลางส่ายหน้า ทาครีมบนเค้กอย่างตั้งใจ พลางเอ่ยว่า “อีกไม่นานฉันก็จะไปแล้ว ครั้งนี้กลับมาเพราะมาเยี่ยมเพื่อนคนหนึ่งค่ะ”

ไห่โจ๋ซวนช่วยเธอคนครีม ถามอย่างไม่ได้ตั้งใจว่า “เพื่อนคนไหน”