ตอนที่ 1519 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1359

“แผนของนายถูกเปิดโปงแล้ว โจ๋ซวนวางมือเถอะ” ติงยียีเดินออกมาจากด้านหลังเย่เนี่ยนโม่ มีความสงสารในแววตาที่มองเขา

เขาเกลียดแววตาอย่างนั้นเหลือเกินเลย สีหน้าเปลี่ยนไปทันที เปลี่ยนจนวิปริตเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับปกปิดได้

ไห่โจ๋ซวนพูดเสียงดังว่า “ฉันอยู่ร่วมกับทุกคนมาสิบกว่าปี คนหนึ่งคือแม่แท้ของผม คนหนึ่งคือพี่น้องแท้ ที่เหลือก็คือคุณอาเย่และน้าเซี่ยที่ร่วมเป็นร่วมตายกับพ่อของผม ตอนนี้พวกคุณจะบอกผมว่าพวกคุณเชื่อคนแปลกหน้าคนหนึ่งแต่ไม่ยอมเชื่อผมเหรอ”

ภายในห้องโถงเงียบสนิท ทันใดนั้นก็มีเสียงที่ทุกคนคุ้นเคยดังขึ้น “วันนี้เป็นวันที่ควรค่าแก่การฉลองในแผนการแก้แค้นของฉัน สองสาวนั้นเชื่อฟังมาก ยืนยันเสียงแข็งว่าพวกเธอถูกรังแกที่ไซต์ก่อสร้าง อีกไม่นานแรงกดดันจากความคิดเห็นของผู้คนจะบดขยี้ตระกูลเย่ ฉันกำลังรอวันนั้นอยู่ "

“วันนี้ อากาศดี ฉันก็อารมณ์ดี หน่วยงานที่เกี่ยวข้องได้ไปตรวจสอบบัญชีของบริษัทเย่ซื่อแล้ว ฉันเชื่อว่าไม่นานก็จะมีผลลัพธ์ที่ทำให้ฉันมีความสุข ผมเฝ้ารอคอยมันจริงๆนะครับ พ่อ ”

เทปบันทึกเสียงถูกเปิดอย่างชัดเจนทีละเทป ใบหน้าของไห่โจ๋ซวนยิ่งมืดมนขึ้น เขาจ้องเขม็งไปที่เย่ชูฉิงซึ่งกำลังถือปากกาบันทึกเสียงอยู่ ทันใดนั้นก็ยิ้มออกมา บังเอิญเจอคืออะไร เค้กอะไร ที่แท้ก็ทำเพื่อให้เขาติดกับดัก

หลินหลิงเดินขึ้นไปตรงหน้าเขา ยกมือขึ้นตบเขาหนึ่งฉาด "ตระกูลไห่ไม่เคยทำเรื่องผิดกฎหมายทำร้ายใครมาก่อนเลย ลูกทำให้พ่อต้องอับอายขายหน้า!"

เขาถูกตบจนหน้าหัน แต่กลับหัวเราะหึๆๆอออกมา หัวเราะอย่างควบคุมไม่ได้ สุดท้ายก็ได้แต่เกาะที่จับไว้ หลินหลิงโกรธจนตัวสั่น “แกหัวเราะอะไร!”

เขาเงยหน้าขึ้นมาทันที จ้องมองไปที่คนตระกูลเย่อย่างดุร้าย “ผมหัวเราะที่แม่ไม่รู้จักแยกแยะ เป็นศัตรูชัดๆแต่กลับแสร้งทำเป็นพูดคุยหัวเราะยิ้มแย้มอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ ผมทำไม่ได้ แม่รู้มั้ยว่าสายตาตอนที่ผมเห็นพ่อนอนลงข้างๆ แม่รู้มั้ยว่าผมฝันร้ายทุกวัน ในฝันเลือดสดๆทำให้ผมจมลงไปตาย ผมไม่ยอม!”

“พอแล้ว!” หลินหลิงตะคอก “การตายของพ่อลูกไม่เกี่ยวอะไรกับตระกูลเย่ เขาตายเพราะช่วยลูก!”

ไห่โจ๋ซวนเม้มริมฝีปากแน่น สายตาที่ดุร้ายกวาดตามองทุกคนที่อยู่ในห้องโถง สีหน้าหนักแน่น “ผมไม่เชื่อ แม่หลอกผม”

จู่ๆเย่เชินหลินที่นั่งอยู่ไม่ได้พูดอะไรมาตลอดก็พูดว่า “หรือว่านายไม่รู้แปลกใจเลยเหรอว่าทำไมศูนย์การค้าสากลถึงได้กลายเป็นแบบนี้ บริษัทเย่ซื่อทั้งบริษัทจะพังแล้วฉันก็ยังไม่ยื่นมือเข้าช่วย”

ไห่โจ๋ซวนหันหน้าไปมองเขา คำถามนี้เขาก็คิดไม่ออกจริงๆ เย่เนี่ยนโม่ที่อยู่ข้างๆเองก็สงสัยเช่นกัน

เย่เชินหลินถูหลังมือของเซี่ยชีหรั่นแล้วตบเบาๆ เป็นการปลอบโยนเธอ พูดเบาๆว่า "ฉันได้โอนหุ้นเกินครึ่งหนึ่งให้เป็นชื่อของนายแล้ว พูดอีกนัยหนึ่งก็คือนายสามารถทำอะไรกับบริษัทเย่ซื่อก็ได้ตามที่นายต้องการ”

ไห่โจ๋ซวนถอยกรูดไปข้างหลัง ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าทำไมเย่เชินหลินไม่เข้ามาช่วย ที่แท้ไม่ว่าตนเองทำอะไรเขาก็รู้มานานแล้ว ตนเองกระโดดโลดเต้นในฝ่ามือของเขามาตลอด ช่างน่าขันจริงๆเลย!

เห็นท่าทางตกตะลึงพรึงเพริดของเขา เซี่ยชีหรั่นก็ลุกขึ้น หยิบกล่องที่วางข้างๆ ตัวออกมาด้วยมือสั่นๆ เปิดกล่องแล้วหยิบจดหมายออกมา

เธอเอาจดหมายยื่นให้เขา “ตอนที่พ่อของนายใกล้จะจากไปได้เอาจดหมายฉบับนี้ให้ฉัน เขาและฉันต่างก็หวังว่าจะไม่มีวันที่ต้องเอาจดหมายฉบับนี้ให้นาย แต่ตอนนี้ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะเอาจดหมายให้นาย”

ไห่โจ๋ซวนมองเธออย่างสงสัย รับจดหมายมาด้วยมือที่สั่นเทา เปิดจดหมายออก ลายมือที่คุ้นเคยทำให้น้ำตาอุ่นๆของเขาเอ่อนอง

เขาอ่านจดหมายอย่างเงียบๆ น้ำตาไหลออกมาหยดลงบนกระดาษจดหมายบางๆ ผสมปนเปกับความเศร้า เขาเงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยน้ำตาและความสับสน ความเชื่อที่ยึดมั่นมานานขนาดนั้นก็พังทลายลง เขาใช้เวลาหลายสิบปีในการวางแผนแก้แค้น เพื่อเกลียดคนมากมายนั้น แต่สุดท้ายกลับมีเพียงความว่างเปล่า

เย่เนี่ยนโม่อยากจะเดินไปข้างหน้า ติงยียีดึงเขาเอาไว้ ส่ายหน้าให้เขาอย่างเงียบๆ สิ่งที่ไห่โจ๋ซวนต้องผ่านไปให้ได้ในตอนนี้ สิ่งแรกก็คือด่านตัวของเขาเอง ไม่มีใครช่วยเขาได้ คนที่ช่วยได้มีเพียงตัวเขาเอง

หลินหลิงเองก็ปวดใจ และก็โกรธ แต่น้ำเสียงกลับแข็งกร้าวขึ้น เธอพูดว่า “ไห่โจ๋ซวน!”

ไห่โจ๋ซวนมองเธอด้วยความสับสน เธอพูดต่อไปอีกว่า “เพราะความผิดพลาดของลูกทำให้บริษัทเย่ซื่อขาดทุนมหาศาล ตอนนี้ฉันในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของตระกูลไห่ จึงตัดสินใจไล่แกออกทันที”

“พี่หลินหลิง!” เซี่ยชีหรั่นรีบเข้ามาห้าม ถ้าไล่ไห่โจ๋ซวนออกตอนนี้ก็ยิ่งทำให้เขาเสียใจไม่ใช่หรือ!

เย่เชินหลินดึงเธอเอาไว้ ส่ายหน้าเบาๆ ตอนนี้เป็นเรื่องภายในครอบครัวตระกูลไห่ จะตัดสินใจอย่างไรก็ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขา

ไห่โจ๋ซวนไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรมากนัก เขาพยักหน้าเหมือนเครื่องจักรกล จากนั้นก็เดินออกไปข้างนอก

“พี่โจ๋ซวน!”เย่ชูฉิงตามออกไป

บ้านตระกูลเย่เต็มไปด้วยความเศร้าหดหู่ ติงยียีเริ่มสงสัยเล็กน้อย คนนอกอย่างตัวเองนี้ทำแบบนี้ถูกหรือผิด เธออยากจะจากไปอย่างเงียบๆ แต่เย่เนี่ยนโม่ที่คอยสังเกตอยู่ตลอดกลับไม่ปล่อยให้สมหวัง

“ยียี” เย่เนี่ยนโม่เดินตามหลังเธอ เสียงนั้นเบาลงกว่าที่เคยเป็นมา เพื่อนของตนเองที่เติบโตมาด้วยกันก็เกลียดตนเองมาตลอด นี่ทำให้เขายอมรับมันได้ยากชั่วขณะหนึ่ง

ติงยียีหยุดฝีเท้าลง หันมา “คุณคิดจะทำยังไง ศูนย์การค้าสากลยังมีโอกาสรอดใช่มั้ย”

เขาพยักหน้า “เย่ป๋อไปเจรจากับผู้หญิงสองคนนั้นแล้ว เด็กหญิงทั้งสองก็ยอมรับว่าพวกเขาได้รับคำสั่งจากไห่โจ๋ซวน ”ที่เหลือเขาไม่ได้พูด ถ้าทุกอย่างเป็นแผนของโจ๋ซวน ถ้าเช่นนั้นเรื่องของอ้าวเสว่ล่ะเกิดอะไรขึ้น

หลังจากการสนทนาที่เรียบง่ายบรรยากาศก็อึดอัดเล็กน้อย ติงยียีรู้สึกเศร้าในใจอยู่บ้าง คนสองคนที่เคยใกล้ชิดสนิทสนมกันขนาดนั้น สุดท้ายกลับไม่มีอะไรจะพูด

เย่เนี่ยนโม่ทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดขึ้นมาก่อนว่า “แพนด้าดีขึ้นบ้างหรือยัง”