ตอนที่ 1548 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1388

พนักงานยิ้มอย่างอึดอัด หลังจากนำเธอมาถึงที่นั่งก็รีบจากไปทันที เพลงที่ไพเราะค่อยๆช้าลง จนกระทั่งหยุดลง

เย่ชูหวินเดินมาที่ตรงหน้าเธออย่างช้าๆ สีหน้ายังมีความอิ่มเอมใจอยู่ แม้แต่รอยยิ้มบนใบหน้ายังประดับด้วยความพึงพอใจ

“ขอโทษด้วยครับ รอนานแล้วใช่มั้ย”เขาส่งสัญญาณให้บริกร ไม่นานก็มีบริกรมาช่วยทั้งสองเอาบรั่นดีที่อยู่บนโต๊ะอาหารแช่ลงไปในถังน้ำแข็ง

ติงยียีดูเครื่องหมายของเหล้าแว๊บนึง ความรู้เกี่ยวกับเรื่องเหล้าที่เคยถูกชิวไป๋เพิ่มเติมให้ได้โผล่ขึ้นมาจากในหัวอีก LouisXIIIBlackPearl บรั่นดีที่แพงที่สุดในโลก ณ ตอนนี้

“คุณกำลังคิดอะไรอยู่？”เย่ชูหวินเขย่าเหล้าในแก้วเบาๆ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม

ติงยียีดึงสติกลับมา เธอส่ายหัวและถือแก้วไวน์มากระดกหมดแก้วเพื่อปกปิด“แค๊กๆๆ”ดื่มเร็วเกินไป ของเหลวที่แสบร้อนไหลย้อนขึ้นมา เธอไอขึ้นมาอย่างรุนแรง

เหมือนกลัวจะรบกวนโดนลูกค้าคนอื่น ติงยียีถึงก้มตัวควบคุมเสียงไอของตัวเองไว้ ทันใดนั้นได้ยินเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นก้องมา มือข้างนึงปกคลุมอยู่ที่แผ่นหลังตัวเองเบาๆ และคอยตบทีแล้วทีเล่าอย่างมีจังหวะ

กว่าจะหยุดไอได้ไม่ใช่ง่ายๆ ติงยียีหน้าแดงหูแดงไปหมดแล้ว เธอกินสเต็กในจานคำโตๆ แค่อยากจะผ่านประสบการณ์ที่อึดอัดนี้ไปโดยเร็ว

“มุมปากของคุณ”เย่ชูหวินที่อยู่ข้างๆเตือนด้วยความหวังดี ติงยียีรีบแลบลิ้นออกมาเลียมุมปากด้านซ้าย

แววตาของเย่ชูหวินไม่พอใจ เขาส่ายหัวเล็กน้อย

หน้าติงยียีแดงก่ำ ความอึดอัดทำให้เธอยิ่งจดจ่อกับการใช้ลิ้นเลียอาหารที่อยู่ตรงมุมปาก ทันใดนั้นตรงหน้ามีเงาปกคลุมลงมา

เธอแค่ทันเงยหน้า นิ้วโป้งที่อบอุ่นก็ได้เช็ดผ่านมุมปากของเธอไปแล้ว เธอมองเย่ชูหวินนั่งกลับไปที่ๆนั่งอย่างเอ๋อ และใช้กระดาษเช็ดปากเช็ดมืออย่างสง่า

ในหัวของเธอมีเสียงบึ้มดังขึ้นเสียงนึง ราวกับสูญเสียความสามารถในการคิด จนกระทั่งเธอเคลื่อนย้ายสายตาไปที่จานอาหารของเย่ชูหวิน ในจานอาหารทานไปแค่นิดเดียว

“ชูหวิน ทำไมคุณถึงกลับประเทศกะทันหันคะ？”ติงยียีถามอย่างระมัดระวัง ตอนนี้เธอดูเขายิ่งอยู่ยิ่งรู้สึกว่ามีปัญหา แม้แต่ผิวที่ขาวผ่องเกินไปของเขาก็ยังทำให้เธอสงสัย

เย่ชูหวินไม่เคยคิดว่าเธอจะถามคำถามนี้ เขายิ้มเล็กน้อย“เพราะคุณ”

“ไม่อยากพูดก็ช่าง อย่ามาพูดจาลวกๆกับฉันแบบนี้”ติงยียีค่อนข้างโกรธ เห็นๆอยู่ว่าตัวเองเป็นห่วงเขาขนาดนี้ แต่เขากลับมาพูดจาลวกๆกับตัวเอง

เย่ชูหวินก้มหน้าเล็กน้อย มองดูโครงหน้าของตัวเองสะท้อนอยู่บนโต๊ะอาหารลางๆ เขาพึมพำเสียงต่ำ“ผมไม่ได้โกหก”

“คุณว่าอะไรนะคะ？”ติงยียียังมัวแต่ดูถูกตัวเองอยู่ ไม่ได้ยินว่าเขากำลังพูดอะไร

เย่ชูหวินจิบเหล้าคำนึง“ไม่มีอะไรครับ”

ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบกริบในชั่วขณะ ติงยียีเหลือบมองเขาเป็นพักๆ ในที่สุดก็ได้รวบรวมความกล้าหาญ“อ้อใช่ บริษัทฉันมีกิจกรรมตรวจเช็คสุขภาพฟรีครั้งนึง คุณจะลองดูมั้ยคะ”

เธอเห็นเขาจ้องมองเธออยู่ ในใจรู้สึกอึดอัดสุดๆ ได้แต่จำใจพูดว่า：“ไม่มีอะไรค่ะ แค่รู้สึกเสียดายเฉยๆ ฮ่าๆ ไม่ไปก็ได้ค่ะ”

“โอเคครับ”เย่ชูหวินได้จิบเหล้าอีกกรึ๊บนึงและตอบตกลงอย่างไว ติงยียีแอบถอนหายใจยาวๆทีนึง ตอบไวขนาดนี้ บางทีทั้งหมดนี้ตัวเองล้วนเดาผิดแล้วมั้ง

เสียงดนตรีที่ไพเราะเสนาะหูดังขึ้นอีกครั้ง ประตูชั้นสองของห้องอาหารเปิดออก คนกลุ่มนึงกำลังห้อมล้อมผู้ชายที่อยู่ตรงกลางเดินลงบันได

เย่ป๋อมองคุณชายของตัวเองเดินไปที่โต๊ะของติงยียีอย่างไม่รู้ไม่ชี้ ทิ้งพันธมิตรที่คุยสัญญาสำเร็จไว้ข้างๆ ในที่สุดเขาก็รู้สักทีว่าทำไมคุณชายถึงได้ให้เขาเปลี่ยนสถานที่คุยธุรกิจกะทันหัน ยอมที่จะอ้อมครึ่งค่อนเมืองรอบนึงก็จะจองร้านอาหารร้านนี้

ติงยียีกำลังก้มหน้ากินสเต็กอยู่ ในใจคิดอยู่ว่าโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในเมืองเจียงตงคือโรงพยาบาลอะไร มีเสียงรองเท้าหนังกระทบกระแทกกับพื้นกระเบื้องดังมาจากไกลๆและใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ไม่นาน รองเท้าหนังสีดำคู่นึงได้หยุดลงมาที่ตรงหน้าเธอ เธอเงยหน้าขึ้นมาด้วยความสงสัย พอเห็นเย่เนี่ยนโม่แล้วตกใจจนมือสั่น ส้อมได้ตกใส่กางเกงสูทของเขาโดยตรง กางเกงสูทสีดำได้เปื้อนคราบสีดำทันที

เย่ชูหวินมองดูอยู่ข้างๆอย่างเกิดความสนใจ และได้มองข้ามสายตาขอความช่วยเหลือของติงยียี

แววตาเย่เนี่ยนโม่เศร้าหมอง เขากำลังอยากจะพูดอะไร จู่ๆมือถือได้ดังขั้น หลังจากเขาส่งสัญญาณให้ทั้งสองแล้วได้รับสายมือถือ

“เนี่ยนโม่”ผู้หญิงที่พูดจาแอ๊บเสียงในสายทำให้ร่างกายของติงยียีสั่น เย่เนี่ยนโม่เหลือบมองเธอแว๊บนึง จากนั้นได้พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม“มีธุระอะไร”

“ฉันล้มอ่ะค่ะ ก้าวพลาดตอนที่เดินออกมาจากห้องน้ำไม่ระวัง ตอนนี้ฉันกลัวจังเลยค่ะ รบกวนคุณมาเที่ยวนึงได้มั้ยคะ ต้องขอโทษจริงๆค่ะที่รบกวนคุณในเวลานี้”

เย่เนี่ยนโม่คิ้วผูกโบว์ไว้ เขาตอบแค่“อืม”คำเดียว

วางสายทิ้ง เย่ชูหวินที่อยู่ข้างๆลุกขึ้น เขาเดินไปใกล้เย่เนี่ยนโม่ สูงส่วนที่ใกล้เคียงกับเขาแฝงด้วยความดุร้ายเสี้ยวนึง

“นายลืมไปแล้วเหรอว่าฉันคุยอะไรกับนายไว้？”เย่ชูหวิน

เย่เนี่ยนโม่หน้าบึ้งตึงไว้ หักห้ามใจไว้ไม่ชกไปที่จมูกของเขาหมัดนึง

เย่เนี่ยนโม่ก้มหน้ามองติงยียีแว๊บนึงแล้วถอนหายใจ“อ้าวเสว่ล้ม ผมไปดูหน่อย”