ตอนที่ 1549 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1389

ติงยียีก้มหน้าดูผ้าพันคอในมือตัวเองและกล่องที่ถูกตัวเองบีบจนแบน หลังจากถอนหายใจแล้วก็ได้กลับมาที่ห้องนอน หัวใจเธอยังเต้นตุ๊มๆต่อมๆอยู่เลย ความรู้สึกของเมื่อกี๊ทำเอาเธอสะพรึงกลัวสุดๆ ใครกันแน่ที่สะกดรอยตามอยู่ข้างหลังเธอ หรือทั้งหมดนี้เธอจินตนาการไปเอง？

มือของเธอได้ปัดโดนกล่องของขวัญ กล่องได้ตกลงไปที่พื้น เธอก้มลงไปเก็บกล่องขึ้นมา หลังจากจัดกล่องเสร็จก็ได้ส่งข้อความให้เย่ป๋อ บอกความคิดของชิวไป๋ให้เขารู้

ข้อความได้ตอบกลับมาไวมาก ได้บอกสถานที่และเวลานัดพบกันเสร็จก็ได้วางสายทิ้ง สายตาของติงยียีได้มองไปยังเบอร์คุ้นเคยที่อยู่ในระวัติการโทรอีครั้ง

“ก๊อกๆๆ”ติงต้าเฉินเคาะประตูอยู่ข้างนอก “ยียี ลูกจะดื่มซุปซี่โครงมั้ย ที่ต้มไว้วันนี้ยังเหลืออยู่นิดหน่อย”

ติงยียีถูกเสียงเคาะประตูทำเอาตกใจจนสะดุ้ง ตอนที่ดึงสติกลับมานิ้วมือก็ได้กดปุ่มโทรออกไปแล้ว เธอรีบกดทิ้ง จากนั้นถึงตะโกนไปที่ประตู“พ่อ หนูไม่ดื่มแล้วค่ะ！”

หน้าโซนวิลล่า รถของเย่เนี่ยนโม่เพิ่งจอดลงที่หน้าบ้าน มือถือได้ดังสั้นๆเสียงนึง เขาหยิบมือถือขึ้นมาดู พบว่าติงยียีส่งมา

เขาถอนหายใจทีนึง จากนั้นได้ส่งข้อความว่าGood Nightให้อีกฝ่าย ทีนี้ถึงได้เก็บมือถือ

เขาเพิ่งผลักประตูเข้ามา เสียงของอ้าวเสว่ก็ดังมาจากห้องน้ำ：“เนี่ยนโม่ ฉันอยู่นี่ค่ะ！”

เย่เนี่ยนโม่เดินมาถึงหน้าห้องน้ำ สายตากวาดผ่านอ้าวเสว่ที่ลื่นล้มอยู่บนพื้นและเปลือยกายอยู่ จากนั้นได้หันหลังถอยออกมาจากห้องน้ำ

เขาเดินมาที่ห้องนอนของอ้าวเสว่ หลังจากหยิบผ้าปูที่นอนผืนนึงแล้วได้ถอยกลับไปในห้องน้ำอีก เอาผ้าปูที่นอนทั้งผืนคลุมมาที่บนตัวเธอ ทีนี้ถึงก้มลงไปอุ้มเธอขึ้นมา

“เนี่ยนโม่ขอโทษค่ะ ฉันสร้างปัญหาให้คุณแล้ว”สีหน้าแววตาของอ้าวเสว่กล้ำกลืน“ติงยียีอยู่กับคุณหรือเปล่าคะ？ต้องการให้ฉันไปอธิบายมั้ย？”

เย่เนี่ยนโม่เงียบกริบไม่พูดจา หลังจากอุ้มเธอมาวางลงบนโซฟา ก็ได้ก้มลงไปตรวจดูข้อเท้าที่ได้รับบาดเจ็บของเธอ อ้าวเสว่เจ็บจนร้องโอ๊ยขึ้นมาทีนที

เขามองเธอแว๊บนึง จากนั้นได้แกะกระดุมแขนเสื้อของตัวเองออก เสร็จแล้วได้จับข้อเท้าเธอไว้แล้วออกแรง จากเสียงร้องที่ทั้งตกใจและเจ็บของอ้าวเสว่ เขาได้เชื่อมข้อเท้าที่แยกออกจากกันกลับมาใหม่อย่างชิวๆ

“เนี่ยนโม่ ขอบคุณค่ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว นอนพักที่นี่ได้มั้ยคะ？”อ้าวเสว่นวดข้อเท้าตัวเองและเอ่ยปากพูด

เย่เนี่ยนโม่แค่มองเธอแว๊บนึง จากนั้นก็ได้หันหลังเดินไปทางประตู เพิ่งเดินมาถึงหน้าห้อง มือถือได้ดังขึ้นอีกครั้ง เขานึกว่าติงยียีโทรมา จึงได้รีบรับสายอย่างไว

หลังจากรับสายเสร็จ สีหน้าของเขาได้บูดบึ้งกว่าเมื่อครู่เยอะ อ้าวเสว่เดินมาตรงหน้าเขาอย่างระมัดระวัง เธอแหงนหน้ามองเขา“เป็นอะไรคะ？”

“โม่ซวนหลินฝังพรุ่งนี้”

“แล้วคุณรู้ได้ยังไงคะ เมื่อกี๊ใครโทรหาคุณคะ？”อ้าวเสว่ถามอย่างระมัดระวัง

เย่เนี่ยนโม่มองเธออย่างจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม“แม่ของเธอเป็นน้องสาวของแม่ผม คุณว่าล่ะ？”

สำหรับข่าวนี้ทำเอาอ้าวเสว่ช็อคสุดๆอย่างไม่ต้อสงสัยเลย เธอนึกย้อนถึงทุกครั้งตอนที่แม่ของโม่ซวนหลินพูดถึงตระกูลเย่ล้วนมีสีหน้าขุ่นเคือง เธอยังนึกว่าทั้งสองตระกูลมีความแค้นเสียอีก แต่คิดไม่ถึงเลยว่าทั้งสองครอบครัวมีความสัมพันธ์แบบนี้

เย่เนี่ยนโม่มองเธออย่างเรียบเฉยแว๊บนึง จากนั้นได้หันหลังจากไป

ได้ผ่านพ้นข้ามคืนที่นอนไม่หลับอีกคืนนึง ติงยียีลืมตาที่ง่วงเหงาหาวนอนขึ้นมาและกดนาฬิกาปลุกทิ้ง มือถือยังหยุดอยู่ที่หน้าข้อความ บนมือถือมีแค่คำว่า‘Good Night’เรียบง่ายสองคำ

เธอนึกขึ้นได้ว่าวันนี้จะไปเช็คร่างกายกับเย่ชูหวินที่โรงพยาบาล มือถือได้ส่งเสียงเตือนว่าแบตเตอรี่ต่ำ เธอจึงรีบหยิบมือถือโทรออกไป

ไม่นานมือถือได้ถูกรับสาย เสียงของเย่ชูหวินทุ้มต่ำกว่าปกติ“ต้องขอโทษด้วย วันนี้ผมไปไม่ได้แล้ว”

“ไม่เป็นไรค่ะ เอาไว้วันหลังก็ได้ แต่คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย”ติงยียีรู้สึกได้ว่าเหมือนเขาจะอารมณ์ไม่ดี

คนที่อยู่ในสายได้หยุดชะงักไปหลายนาที ตอนที่เย่ชูหวินเปิดปากพูดอีกครั้ง เสียงได้ปะปนด้วยรอยยิ้มอ่อนๆแล้ว“ไม่เป็นไรครับ วันนี้เตรียมฝังโม่ซวนหลินแล้ว”

อากาศได้แข็งตัวไปหลายส่วน ผ่านไปสักพัก ติงยียีได้พูดว่า：“ฉันไปได้มั้ยคะ ยังไงก็เป็นคนรู้จักกัน ฉันอยากไปส่งเธอเป็นครั้งสุดท้ายค่ะ”

“ยียี”เย่ชูหวินซอฟเสียงลงมา อยากให้เธอล้มเลิกความคิดนี้“น้ำใจคุณพวกเรารับไว้แล้ว คุณอยู่บ้านดีๆก็พอแล้ว”

“ให้ฉันไปเถอะค่ะ”ติงยียีคอยอ้อนวอน จู่ๆคนรู้จักกันได้ตายจากไป นี่ก็ทำให้เธอเศร้าโศกเหมือนกัน

ผ่านไปสักพัก เหมือนเย่ชูหวินได้ตอบอย่างตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว：“ก็ได้”

ติงยียีโทรหาชิวไป๋ ได้ถูกชิวไป๋ซะเละเลย หลังจากถูกออกคำสั่งให้อยู่ได้แค่ครึ่งชั่วโมงถึงยอมปล่อยให้เธอไป

ไม่นาน รถคันนึงได้ขับมาถึงใต้ตึก เย่ชูหวินใส่ชุดสูทสีดำทั้งชุด สีหน้าแววตาเคร่งขรึม

ติงยียีนั่งเข้าไปในรถ คำพูดได้คาอยู่ในลำคอ สุดท้ายก็ได้พูดออกมาว่า：“ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ”

เธอรู้ ถึงวันที่เย่ชูหวินอยู่ตระกูลติงวันนั้นคอยปกป้องตัวเองตลอด แต่คนที่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับตัวเองตาย ก็คงจะเสียใจเช่นกันอยู่มั้ง

“ตั้งแต่เด็ก ความสัมพันธ์ของผมกับเธอก็ไม่ดีอยู่แล้ว”ผ่านไปสักพัก เย่ชูหวินสตาร์ทรถไปด้วยและพูดไปด้วย ติงยียีหันไปมองเขา รอคำพูดถัดไปของเขา แต่เขากลับไม่ได้พูดอะไรต่ออีก