ตอนที่ 1556 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1396

เย่ป๋อพยักหน้าและพาคนออกไป ดวงตาของเย่เนี่ยนโม่ที่อยู่ภายในความมืดนั้นยากที่จะคาดเดาได้ ถึงแม้ว่าจะเป็นน้องสาวของแม่ เขาเองก็อยากจะสั่งสอนบทเรียนเล็กๆน้อยๆให้กับเธอสักหน่อย ทำให้เธอรู้ว่าเรื่องอะไรที่ควรทำ

ชั้นล่างของชุมชน ติงยียีขยับเขยื้อน อุณหภูมิของมือทั้งสองที่โอบเอวเธออยู่นั้นร้อนเหมือนอยู่ในฤดูร้อน สามารถทะลุผ่านเสื้อผ้าหนาๆจนเข้ามาลวกตัวเธอได้

เย่เนี่ยนโม่ปล่อยมือ ดันด้วยฝ่ามือที่โอบอยู่ “ขึ้นไปข้างบนกันเถอะ”

เธอเดินไปไม่กี่ก้าว ในใจนั้นรู้สึกเสียใจขึ้นมา เสียใจที่คืนนี้อยู่ดีๆก็โมโหเขาขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอเดินเข้าไปด้านในอีกหลายก้าว ก็หันกลับมาพูดอย่างกะทันหัน: “อยากจะขึ้นไปดื่มกาแฟหรือเปล่า?”

เย่เนี่ยนโม่เลิกคิ้วมองเธอ ขมวดคิ้วขึ้นมา ในใจของเธอตื่นตระหนก สีหน้าก็ร้อนแผดเผาขึ้นมา เธอรีบร้อนพูด“ไม่ว่างก็ช่างเถอะ ฉันไปละ”

เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว แขนของเธอก็ถูกคว้าเอาไว้ เย่เนี่ยนโม่สีหน้าเคร่งขรึม “รอผมสักครู่”

เธอมองเขาอย่างแปลกใจขณะที่เขาเดินไปที่ทางสวนดอกไม้พูดโทรศัพท์อยู่หลายประโยค หลังจากวางโทรศัพท์แล้วจึงเดินกลับมา สีหน้าดูค่อนข้างประหม่า ยังจัดแจงคอเสื้อและแขนเสื้ออยู่หลายครั้ง

หลังจากผ่านไปสิบนาที รถยนต์หนึ่งคันขับพุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วสูง เย่ป๋อลงจากรถ ส่งกล่องของขวัญกล่องหนึ่งมาให้อย่างเคารพนบนอบ

เย่เนี่ยนโม่รับมาด้วยท่าทีไม่เป็นมิตรเหมือนเป็นศัตรู คว้ามือของเธอพาตรงไปที่ลิฟต์“ไปได้แล้ว”

ตรงออกมาจากประตูลิฟต์ ติงยียีก็พอจะมองออกถึงสาเหตุที่ทำให้เขาตื่นเต้น เธอกลั้นยิ้มเอาไว้ “พ่อของฉันช่วงนี้กลับบ้านคุณป้าไปแล้วละ”

แรงที่จับมือของเธอไว้นั้นก็คลายเบาลงทันที ตัวของเย่เนี่ยนโม่หยุดชะงัก กลับมาสงบเยือกเย็นอย่างรวดเร็ว และพยักหน้าด้วยท่าทางจริงจัง

ภายในห้องรับแขก ติงยียีจ้องมองแก้วน้ำร้อนสะอาดทั้งสองใบที่อยู่ตรงหน้าทั้งสองคน “ขอโทษด้วย ฉันลืมไปว่าพ่อของฉันไม่ดื่มกาแฟ”

แพนด้าที่นอนอยู่บนพรม ยกหัวขึ้นมาจ้องมองทั้งสองคน จากนั้นจึงนอนปิดตาพักผ่อนต่อ

เย่เนี่ยนโม่พยักหน้า มองท่าทางประหม่าของเธอแล้ว จิบน้ำด้วยความขบขัน ไม่มีการพูดจาอยู่ช่วงเวลาหนึ่ง ติงยียีมองนาฬิกาด้วยความเกรงใจ พูดติดขัด: “นี่ก็ดึกมากแล้ว คุณกลับไปเถอะ”

แพนด้าที่นอนอยู่แต่เดิมก็ลุกขึ้นมา เอาหัวสุนัขด้านข้างปิดซ่อนขากางเกงของเย่เนี่ยนโม่ เขาก้มหัวลงมา แววตาเผยให้เห็นสายตาที่ชื่นชม

“คุณกลัวอะไร?” เย่เนี่ยนโม่เลิกคิ้ว บ้านเดียวกันก็เคยอยู่มาแล้ว เธอยังจะมาตื่นเต้นกังวลอะไรอีก

“ฉันไม่ได้กลัว!” ติงยียีเปิดประตูโดยใช้ขาและมือพร้อมกัน เบิกตาโตมองเธอ เย่เนี่ยนโม่ถอนหายใจ เดินไปหาตัวเธอและลูกหัวของเธอ “นอนเถอะ ไม่ต้องคิดมาก”

มือของเขานั้นอบอุ่นอย่างมาก น้ำเสียงเอาอกเอาใจ ติงยียีรีบพยักหน้าและดันเขาออกนอกประตู ผ่านไปสักพักใหญ่ ประตูก็ถูกเคาะอีกครั้ง เย่เนี่ยนโม่อยู่ที่นอกประตูพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ลิฟต์พังแล้ว”

ติงยียีวิ่งไปดูที่ประตูก็เห็นว่าพังจริงๆ รู้สึกแปลกใจ ลิฟต์นี้ไม่เคยเสียมาก่อน เย่เนี่ยนโม่ที่อยู่ในชุดสูทและรองเท้าหนังยืนอยู่ด้านข้างจ้องมองเธอ ดูนาฬิกาไปพร้อมกัน “พรุ่งนี้เช้าฉันยังมีประชุมที่ต้องเข้า”

ติงยียีอยู่ที่ชั้นยี่สิบ เธอเองก็เกรงใจที่จะบอกให้เขาปีนลงไป ทำได้เพียงพูดหน้าแดงก่ำออกไป: “ไม่งั้น ไม่งั้นคืนนี้คุณพักที่บ้านของฉันละกัน”

กลับเข้ามาที่บ้านอีกครั้ง ติงยียีมองเย่เนี่ยนโม่ที่ใส่เสื้อยืดที่พ่อเพิ่งซื้อมาใหม่ รับรองเท้าแตะจัดแจงเสื้อผ้าให้อยู่ในสภาพเรียบร้อยนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่ห้องรับแขก อดหัวเราะออกมาไม่ได้

เย่เนี่ยนโม่เหล่มองเธอ เธอรีบกลั้นยิ้ม “น้ำยาบ้วนปากรสเปเปอร์มินต์ที่คุณชอบไม่มีแล้ว รสสตรอว์เบอร์รีนี่คุณก็ฝืนใช้ไปก่อนนะ”

เขาตื่นตะลึง ฟังเธอพูดต่อไปด้วยความงุนงง “นมอยู่ไมโครเวฟ คุณอย่าคิดที่จะให้ฉันดื่มเป็นเพื่อนคุณนะ ไม่อย่างนั้นชิวไป๋จะต้องมาด่าฉันตายแน่ๆ เธอบอกว่าช่วงนี้ฉันอ้วนขึ้นมาเยอะมาก”

ติงยียีพูดเจื้อยแจ้วไม่ยอมหยุด จนกระทั่งเกิดแรงกดดันเข้ามาจากเงาดำด้านหน้าอย่างกะทันหัน เย่เนี่ยนโม่กักขังเธอไว้ระหว่างกำแพงและจูบเธออย่างดุเดือดรุนแรง

เธอจ้องมองดวงตาของเขาด้วยความกลัว ขนาดที่ว่าไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้อยู่ดีๆตื่นเต้นขนาดนี้ ขนาดแววตายังมีความดุร้ายอยู่หลายส่วน

แพนด้าที่อยู่ในห้องรับแขกรีบวิ่งเข้าไปในห้องครัวอย่างอัตโนมัติ และยังใช้อุ้งเท้าปิดประตู! ตอนกลางคืน ถึงจะมีบรรยากาศอบอุ่นที่มากพอ ติงยียีก็ยังพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง

คนที่อยู่บนพื้นเสียงหายใจเบาและมั่นคง ราวกับว่าทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงลมหายใจของเขา เธอลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง เอนตัวห่างจากเขาหนึ่งช่วงแขน เธอนอนตะแคงมองดูเขา ทันใดนั้นก็รู้สึกปลอดภัยเป็นอย่างมาก

ไม่ทันตั้งตัวมือทั้งสองข้างก็คว้าเธอเอาไว้ แขนของเย่เนี่ยนโม่กดไปที่หลังของเธอ ไม่สนใจของการขัดขืนอันอ่อนแรงของเธอ มือของเขาตบเบาๆไปที่ส่วนหลังของเธอสลับกันไปมา “นอนเถอะ”

หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนเสียงรัวของกลองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ท้ายที่สุดก็หลับไปอย่างงุนงง เขตชุมชนพื้นที่ทรัพย์สิน เย่ป๋อยื่นนามบัตรของตัวเองออกมาอย่างว่าง่ายให้กับผู้ดูแลรักษาความปลอดภัย “ครั้งนี้ความเสียหายที่เกิดจากการปิดใช้งานไฟฟ้านั้นพวกเราจะรับผิดชอบเองทั้งหมด”

ทั้งคืนไม่ฝันอะไรเลย ใจลอยจนกลับมาถึงภายในห้อง เช้าตรู่ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของขนมปังปิ้ง ชายคนหนึ่งกำลังใช้มีดทำอาหารอย่างคล่องแคล่วหน้าเคาน์เตอร์ทำอาหาร

คิดไปคิดมา ราวกับว่าได้กลิ่นหอมของขนมปังปิ้งปะปนอยู่ในอากาศจริงๆ ติงยียีเลยลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงุนงง

แพนด้าที่ปกติตอนเช้าจะมานั่งหมอบอยู่ข้างเตียงรอเธอป้อนอาหารตอนนี้ไม่เห็นแม้แต่เงา ประตูที่ยังปิดสนิท ได้ยินเสียงตะหลิวลอยเข้ามารางๆ