ตอนที่ 1557 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1397

เขายิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น ใบหน้าที่ซีดขาวค่อยๆเป็นสีแดง เขาหันมามองเย่เนี่ยนโม่ “ฉันรักเธอ”

“ฉันเองก็รักเธอเหมือนกัน”เย่เนี่ยนโม่สบตาของเขากลับ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ไม่ว่าตัวเขานั้นจะมีความรับผิดชอบมากมายเพียงใด เขาก็จะไม่ยอมปล่อยผู้หญิงคนนั้นไป

เย่ชูหวินหันกลับไปมองเพดานสีขาวหิมะ ในเมื่ออ้าวเสว่นั้นเป็นความรับผิดชอบของเย่เนี่ยนโม่ ถ้าอย่างนั้นเขาช่วยเธอทำให้ความรับผิดชอบนี้หมดไป

ติงยียีได้รับแจ้งชั่วคราวว่าให้ไปปารีสก่อนหนึ่งวัน เดินทางอย่างรีบร้อน ทำได้เพียงส่งข้อความถึงเย่เนี่ยนโม่และเย่ชูหวินอย่างละข้อความทันเท่านั้นเอง

เวลาของปารีสต่างกับจีนหกชั่วโมง เพิ่งลงจากเครื่องบิน ทั้งๆที่มืดแล้ว ติงยียีและชิวไป๋กลับยังมีสีหน้ากระปรี้กระเปร่า

ทางงานเดินแบบได้จองโรงแรมไว้ให้กับทั้งสองคนแล้ว ติงยียีมาเห็นอ่างอาบน้ำที่มีขนาดเท่ากับสระว่ายน้ำขนาดเล็กก็ตกตะลึงจะเก็บไว้ไม่อยู่ ถูกชิวไป๋หัวเราะในความบ้านนอกคอกนาอยู่นาน

เปิดเครื่องโทรศัพท์ ข้อความในเครื่องไม่มีเลยแม้แต่ข้อความเดียว ในใจของติงยียีนั้นรู้สึกวังเวง มองไม่เห็นว่าชิวไป๋นั้นอยู่ด้านข้าง ลุกขึ้นมาคว้าโทรศัพท์มือถือของเธอ หาเบอร์โทรศัพท์ของเย่เนี่ยนโม่เจอได้อย่างง่ายดาย กดโทรแล้วโยนให้เธอ

ติงยียีรับอย่างตื่นตระหนกตกใจทำอะไรไม่ถูก โทรศัพท์ดังเพียงสองครั้งเท่านั้นก็มีคนรับ ได้ยินเสียงของเย่ป๋อแว่วๆ

“ยียี?”น้ำเสียงเบาของเย่เนี่ยนโม่ มีพลังในการปลอบโยนคนจริงๆ

ติงยียีเอนตัวดูดาวอยู่ที่ระเบียง สรรหาคำพูดมาพูดคุยกับเย่เนี่ยนโม่ ไม่นานเธอก็หาวออกมา

“ยียี”เย่เนี่ยนโม่เอ่ยปากออกมาอย่างกะทันหัน น้ำเสียงเคร่งขรึมไม่เหมือนแต่ก่อนอย่างสิ้นเชิง

ติงยียีกลับไปที่ห้องกลิ้งไปมาบนเตียงใหญ่นุ่มแสนสบาย ตอบอย่างไม่ได้ใส่ใจ “หือ?”

ปลายสายโทรศัพท์นั้นเงียบไปเป็นเวลานาน เธอฟังเสียงหายใจยาวของเขา รอเขาพูดออกมาอย่างเงียบๆ

เป็นเวลานานสักพักใหญ่ คนที่อยู่ปลายสายพูดอย่างเชื่องช้า: “ปิดหูของคุณเอาไว้ อย่าไปฟังข้อความอะไรทั้งนั้น ปิดตาทั้งคู่ของคุณเอาไว้ อย่าไปดูข้อเท็จจริงอะไรทั้งสิ้น”

“คุณกำลังพูดเรื่องอะไร?” ดวงตาของติงยียีค่อยๆหรี่ลง ความง่วงทำให้เธอคิดอะไรไม่ออก คิดแต่เพียงว่าจะนอนหลับอย่างแรงกล้า

“ไม่มีอะไร? นอนเถอะ ฝันดีนะ”เย่เนี่ยนโม่พูดทุกคำทุกประโยคด้วยรอยยิ้ม

ตระกูลติง เย่เนี่ยนโม่นั่งอยู่บนโซฟาที่ติงยียีเคยนั่ง ที่ประเทศจีนเพิ่งจะเจ็ดโมงเช้า ห้องที่อยู่ตรงข้ามมีแสงสว่างลอดเข้ามาจากผ้าม่านที่กั้นอยู่ มีเสียงรายการข่าวท้องถิ่นดังเข้ามา

แพนด้านอนหมอบอย่างเงียบข้างมือของเขา รู้สึกได้ถึงการลูบไล้เป็นครั้งคราวของเขา ภายในห้องนั้นไม่ได้เปิดไฟ ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในความมืดอย่างเชื่องช้า

“คุณชาย คุณจะทำแบบนี้จริงๆอย่างนั้นเหรอครับ?” เย่ป๋อที่ยืนอยู่ในมุมมืดพูดออกมาอย่างระมัดระวัง

แสงไฟสีส้มส่องสว่างท่ามกลางความมืด แพนด้าขยับตัวด้วยความไม่สบายตัว เสียงถอนหายใจของชายในความมืดดังขึ้นมา“แพร่ข่าวออกไปในวันพรุ่งนี้”

“เย่เนี่ยนโม่เป็นคนเสนอว่าต้องการจะแต่งงาน และเป็นหลังจากนี้หนึ่งอาทิตย์?”ซือซือลุกขึ้นมาจากโซฟาด้วยท่าทางตื่นเต้น

ไม่นาน เธอก็ส่ายศีรษะ “จากนิสัยของเขาไม่น่าจะตรงไปตรงมาขนาดนี้ จะต้องมีแผนร้ายอยู่ข้างในแน่ๆ”

“แม่!” อ้าวเสว่พูดออกมาขณะที่กำลังแต่งหน้าอยู่ “จะมีแผนร้ายอะไรได้ วันนี้เย่ป๋อโทรศัพท์มาบอกว่าให้รอเย่เนี่ยนโม่มารับฉันไปลองชุดแต่งงาน”

ซือซือเหล่ตามองเธอ “รอจนได้เข้าตระกูลเย่จริงๆแล้วก็อย่าลืมแม่ของคุณอย่างฉันคนนี้ละกัน”

“แม่คุณพูดอะไรนะ แน่นอนว่าฉันไม่มีวันลืมคุณอยู่แล้ว”อ้าวเสว่รีบลุกขึ้นมานั่งข้างๆเธอ ซือซือมองท้องของเธอ พูดพึมพำ: “ทำไมถึงไม่ใช่เมล็ดพันธุ์ของตระกูลเย่นะ”

ใบหน้าของอ้าวเสว่ถอดสีขึ้นมาทันที ประตูก็ถูกผลักออก สวีเห้าเซิงเดินเข้ามา เขาดีใจมากอย่างเห็นได้ชัด ถือเอกสารกองหนึ่งเดินเข้ามา

“เสี่ยวเสว่มาดูว่าพ่อของคุณเตรียมสินเดิมอะไรไว้ให้บ้าง”สวีเห้าเซิงขณะที่พูดไปด้วยก็เปิดรายการที่อยู่ในมือออก

“เนี่ยนโม่เป็นคนที่ฉันเห็นมาตั้งแต่เล็กจนโต เป็นครอบครัวเดียวกัน บ้านของพวกเขาถึงแม้ว่าจะไม่ได้โต้แย้งอะไรมากมาย แต่ว่าพ่อต้องการให้คุณผ่านมันไปอย่างราบรื่น” สวีเห้าเซิงพูดจากใจพร้อมกับตีมืออ้าวเสว่ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ดีๆเย่เนี่ยนโม่ถึงเต็มใจที่จะขออ้าวเสว่แต่งงาน แต่นี่ก็เข้าใจได้ว่าเขายอมรับที่จะเป็นคุณพ่ออย่างเต็มใจ

“ให้ฉันดูหน่อยว่ามีอะไรบ้าง?”ซือซือลุกขึ้นมาหยิบรายการไป มองทีละบรรทัด “เงินสดห้าล้าน ห้องชุดห้าห้อง รถยนต์สี่คัน ร้านค้าสิบร้าน คุณน่าจะไม่ได้มีแค่เท่านี้หรอกนะ”ซือซือปิดรายการ เหล่ตามองเขา

“มีเหลือไว้ให้ยียีบางส่วน พวกเราติดค้างเธอไว้เยอะเหลือเกิน” สำหรับติงยียีลูกสาวคนนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบสวีเห้าเซิงรู้สึกว่าไร้พละกำลังเป็นอย่างมาก เขานั้นรู้ว่าอ้าวเสว่อยากได้อะไร แต่ว่าเขากลับไม่รู้เลยว่าลูกสาวทั้งสองของเขานี้อยากได้อะไร

“คุณจะใส่ใจเธอไปเพื่ออะไร เธอลูกสาวคนนี้ไม่ต้องการแม่อย่างฉันคนนี้ ฉันยังจะต้องมาสนใจเธอไปทำไม?”ซือซือที่นั่งอยู่ด้านข้างพูดด้วยความดูหมิ่น

อ้าวเสว่ยืนขึ้นมาอย่างเงียบๆเดินกลับไปที่ห้อง นั่งลงที่โต๊ะเครื่องแป้ง สองคนที่อยู่ด้านนอกยังทะเลาะกันอยู่ไม่สามารถปลีกตัวออกมาได้ เธอหยิบหวีขึ้นมาหวีผมยาวที่นุ่มสลวยของตัวเอง

ผู้หญิงที่อยู่ในกระจกนั้นสวยสะพรั่งและเปล่งปลั่งเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว เธอนั้นประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน มีร้านจิวเวลรี่เป็นของตัวเองร้านหนึ่ง เธอมีบิดาที่ร่ำรวยเงินทองที่สามารถให้เธอนั้นแต่งงานได้อย่างหรูหรา แต่ว่าอย่างไรก็ตามเรื่องพวกนี้ก็ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย เงินพวกนั้นใครอยากได้ก็เอาไป เธอนั้นสนใจเพียงแค่เย่เนี่ยนโม่คนเดียวเท่านั้น