ตอนที่ 723 สาวใช้ตัวแสบ 627

ตอนที่ 723 สาวใช้ตัวแสบ 627

ตลอดทั้งคืน ทั้งสองลืมเรื่องทุกอย่างจนหมดสิ้นแล้ว นอนหลับสบายมาก

ตอนเช้าที่เซี่ยชีหรั่นตื่นขึ้นมานั้น เธอปวดเมื่อยร่างกายเป็นอย่างมาก เธอนั้นหาวติดต่อกันหลายครั้ง จนแทบจะหลับตาคลำไปที่ห้องน้ำแล้วล้างหน้าแปรงฟัน

“ตื่นขึ้นมาทำไม ผมก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่า ลางานให้แล้ว？”เย่เชินหลินกล่าวโทษประโยคหนึ่งด้วยความรักและเอ็นดู

“ไม่ได้ จะไม่ไปทำงานเพราะเรื่องนี้ได้ยังไง ยังไงก็ต้องไป”เซี่ยชีหรั่นพูดขึ้นอย่างเบลอๆ

เย่เชินหลินไม่ได้พูดอะไรออกไป เขาออกไปกำชับให้พ่อบ้านเตรียมอาหารเช้าสำหรับเซี่ยชีหรั่นให้เรียบร้อย

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว เย่เชินหลินพูดขึ้นว่า แม้กระทั่งรถเขาก็ให้พ่อบ้านจัดการเรียบร้อยแล้ว และเมื่อเซี่ยชีหรั่นเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เขาก็จูงมือเธอออกจากบ้าน

เมื่อเซี่ยชีหรั่นเห็นว่ารถในวันนี้คือรถบ้าน เมื่อคิดได้ว่าเขาคงจะกลัวเธอง่วงนอน รถคันนี้เธอสามารถนอนระหว่างทางได้ เขาช่างเป็นผู้ชายที่ละเอียดอ่อนเสียจริง

แต่ว่าเขาก็เป็นผู้ชายที่พฤติกรรมแย่คนหนึ่ง หากไม่เป็นเพราะเขา เธอจะต้องนอนในรถเหรอ

หลังจากที่ขึ้นรถ เย่เชินหลินก็ให้เซี่ยชีหรั่นนอนลงที่หน้าตักของเขา เซี่ยชีหรั่นนั้นเหนื่อยมาก ปิดตาไม่นานเธอก็หลับลง

รู้เช่นนี้ไม่ให้เธอไปทำงานที่บริษัทของเจ้านั้นหรอก ให้ทำที่บริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ปก็ดี เวลาเธอเหนื่อยจะได้ไม่ต้องไปทำงาน

เมื่อถึงบริเวณด้านหน้าของบริษัท เย่เชินหลินมองดูเวลา ยังเหลือเวลาในการสแกนบัตรเข้าทำงานอีกยี่สิบนาที เขาไม่ได้ปลุกเซี่ยชีหรั่น แต่ให้เธอนั้นนอนพักต่ออีกสักพักหนึ่ง

เขาแอบมองไปที่ลำคอของเธอ เขาตั้งใจแอบทิ้งรอยจูบไว้ที่บริเวณลำคอของเธอ จากนั้นก็ยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

“ตื่นได้แล้ว ไปทำงานได้แล้ว”ยังเหลือเวลาอีกห้านาที จากนั้นเขาจึงจูบที่ริมฝีปากของเธอ แล้วปลุกเธอ

“อา ตื่นแล้ว ตื่นแล้ว ฉันไม่ได้สายใช่ไหม？”เซี่ยชีหรั่นถามด้วยความเครียด

“ไม่สาย รีบไปเถอะ！”

เซี่ยอี้ชิงเปิดประตูรถให้กับเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นลงจากรถแต่ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเขาครู่หนึ่ง และพูดขึ้นเบาๆว่า：“ฉันไปทำงานก่อนนะ ถ้าคุณเหนื่อยก็ไม่ต้องมารับฉัน ไม่ต้องมากินข้าวกับฉันก็ได้”

“ถ้ายังบ่นมากอยู่แบบนี้ ก็คงจะสายนะ”เย่เชินหลินเตือนเธอประโยคหนึ่งด้วยความเอ็นดู เซี่ยชีหรั่นหยุดพูดและรีบเดินเข้าไปในบริษัท

ตลอดทางที่เธอเดินผ่านนั้นมักมีคนมองเธอด้วยสายตาที่แปลกประหลาด เธอคาดว่าอาจจะเป็นเพราะเมื่อวานนี้เย่เชินหลินมารับเธอตอนเลิกงาน ทำให้เธอนั้นกลายเป็นข่าว

เธอนั้นรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ จึงรีบเร่งฝีเท้าขึ้น และเมื่อเดินมาถึงหนาประตูห้องทำงานของตนเอง เธอเงยหน้าขึ้นมาและพบว่าหลี่เหอไท้ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนกับกำลังยืนรอเธออยู่

“พี่เหอไท้”เธอเรียกชื่อของเขา หลี่เหอไท้เหลือบมองเธอครู่หนึ่ง สายตาจับจ้องอยู่ที่บริเวณลำคอของเธอ จากนั้นแววตาของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างแปลกประหลาด

“ที่คอของฉันมีอะไรแปลกไปเหรอคะ？”เซี่ยชีหรั่นพูดขึ้นเบาๆ จากนั้นมือของเธอก็มาวางอยู่ที่บริเวณลำคอ

แย่แล้ว！เธอนึกขึ้นมาได้ เหมือนกับว่าเจ้าหมอนั้นจะเคยจูบที่บริเวณลำคออย่างแรง

เขาเลวจริงๆ เมื่อก่อนหากเขาต้องการที่จะทิ้งรอยจูบไว้บนร่างกายของเธอ เขาก็มักจะทิ้งไว้ตอนที่จะเริ่มจูบ แต่ช่วงนี้เหมือนกับว่าเขาจะรอให้เธอเผลอก่อนแล้วค่อยจบเธอ ทำให้เธอมักไม่รู้ว่าบนร่างกายของเธอนั้นมีรอยจูบ

ทันใดนั้นหน้าของเธอก็แดงขึ้น รีบพูดขึ้นด้วยความเขินอายว่า：“พี่เหอไท้ ฉัน ฉันไปสแกนบัตรก่อนนะคะ”

ท่าทางของเธอเช่นนั้น ทำให้ผู้ชายนั้นใจเต้น แต่ว่าสีหน้าท่าทางของหลี่เหอไท้นั้นไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป เขารีบปรับสายตาเป็นปกติ

“ผมมารอคุณที่นี่ ก็เพราะจะบอกกับคุณว่า ต่อไปไม่ต้องสแกนบัตรแล้ว ถ้าหากว่าคุณ……”เมื่อเขาพูดถึงตรงนี้ เขาก็กระแอมและพูดขึ้นว่า：“หากคุณคิดว่าร่างกายไม่สบาย ไม่มาทำงานก็ได้ ผมไม่หักเงินเดือนหรอก”

เขากลัวว่าเซี่ยชีหรั่นจะรู้สึกเกรงใจ เขาจึงตั้งใจพูดในเชิงขำขัน

เมื่อเซี่ยชีหรั่นนึกถึงประโยคที่ว่าหากวันนี้คุณเหนื่อยมากล่ะก็ สีหน้าของเธอก็แดงขึ้นเล็กน้อย

“ขอบคุณมากเหอไท้ ร่างกายฉันโอเค ฉันสบายดีไม่ได้มีปัญหาอะไร ฉันสแกนบัตรเข้างานเหมือนเดิมดีกว่า ฉันคงไม่สามารถใช้อภิสิทธิ์ที่คนในครอบครัวคุณดูแลฉันเป็นพิเศษเช่นนี้ มิฉะนั้นแล้วคนอื่นจะไม่สบายใจ และจะทำให้คุณบริหารบริษัทยาก ฉันไปแล้วนะคะ！”เมื่อพูดจบ เซี่ยชีหรั่นก็รีบเดินจากไป

หลี่เหอไท้มองเธอด้วยความชื่นชม เพื่อที่จะให้เขาสามารถปกครองคนในบริษัทได้อย่างราบรื่นเธอจึงกดดันตนเองเช่นนี้ แน่นอนว่านี้คือพฤติกรรมที่หาได้ยาก

……

หลังจากที่เย่เชินหลินส่งเซี่ยชีหรั่นเรียบร้อยแล้ว เดิมทีอยากจะไปโรงพยาบาล แต่เมื่อคิดไปคิดมา ก็ล้มเลิกความคิดนี้ เขาไม่อยากให้ส้งหลิงหลิงดูออกว่าเขานั้นใส่ใจกับลูกของเธอเป็นอย่างมาก

และก็เป็นแบบนี้นี่เองที่ทำให้ สามวันผ่านไป เขาไม่ได้ไปโรงพยาบาล

ส้งหลิงหลิงนั้นรอคอยการมาของเขา แต่เธอก็ไม่ได้ให้พ่อบ้านโทรเรียกเย่เชินหลินให้มาที่โรงพยาบาล เธอรู้ดีว่าเย่เชินหลินนั้นหวั่นเกรงเธอ ดังนั้นเธอจะต้องเปลี่ยนแปลงตนเอง เพื่อให้เย่เชินหลินนั้นรู้สึกว่าเธอนั้นไม่ได้บีบรัดหัวใจเขาจนเกินไป

เวลาที่เหลือจากเวลางานของเย่เชินหลินนั้น เขานั้นก็อยู่กับเซี่ยชีหรั่นตลอด เซี่ยชีหรั่นก็เอ่ยปากว่าจะไปบ้านตระกูลเย่ ดังนั้นเขาทั้งสองคนก็เลยได้กลับไปบ้านตระกูลเย่ เมื่อได้ยินเสียงต่อล้อต่อเถียงของจิ่วจิ่วและเหยีนชิงเหยียนทุกคนก็รู้สึกมีความสุข