ตอนที่ 725 สาวใช้ตัวแสบ 629

ตอนที่ 725 สาวใช้ตัวแสบ 629

การสัมผัสของเธอนั้นรบกวนการนอนของเด็กน้อย เด็กน้อยขยับตัวสองทีและส่งเสียง ฮื้อ ฮื้อเบาๆ แสดงออกถึงความไม่พอใจ

ส้งหลิงหลิงรีบเก็บมือ ขณะที่เธออยู่กับลูกของเธอตามลำพัง เธอพยายามไม่ทำให้ลูกของเธอต้องร้องไห้ เธอจะทำให้เย่เชินหลินว่าเธอนั้นไม่เหมาะสมที่จะเป็นแม่คนไม่ได้

นายหญิงส้งอยากที่จะโน้มน้าวส้งหลิงหลิง เพื่อเด็ก เพื่อตระกูลส้ง อย่าล้มเลิกความตั้งใจง่ายๆ เมื่อเห็นลูกสาวนั้นร้องไห้อย่างโศกเศร้าเสียใจ เธอก็ทำใจไม่ได้ที่จะให้ลูกสาวที่กำลังอยู่ไฟออกแรงมากเกินไป

“หลิงหลิงลูกรัก อย่าร้องไห้เลย ลูกร้องไห้ แม่ก็ทำใจไม่ได้ อย่าคิดมากไปเลย ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามลูกก็เป็นแม่แท้ๆของเด็กคนนี้แม่เชื่อว่าแม้ว่าเย่เชินหลินจะใจแข็งแค่ไหนก็คงไม่ยอมให้ลูกต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากหรอก”นายหญิงส้งมองหน้าลูกสาวด้วยความห่วงใย และพูดปลอบใจเบาๆ

“ขอโทษค่ะแม่ ลูกรู้ว่าแม่หวังที่จะให้ลูกได้ช่วยเหลือตระกูลส้ง ลูกคงช่วยอะไรไม่ได้แล้ว เย่เชินหลินไม่ได้รักลูก ลูกขอร้องเขาก็คงไม่มีประโยชน์ เรื่องของซูหาวคราวที่แล้วลูกก็เคยขอร้องเขา แต่สุดท้าย ซูหาวก็เกิดเรื่องอยู่ดีไม่ใช่เหรอ？”

ส้งหลิงหลิงตั้งใจพูดประโยคนั้นออกมา สภาพเช่นนี้ เธอคิดว่าจะไม่ทำให้ใครเกิดความสงสัย

นายหญิงส้งคิดว่าการพูดคุยในห้องนี้จะปลอดภัย มิฉะนั้นแล้วลูกสาวของเธอคงไม่กล้าคุยกับเธอที่นี่ ดังนั้นเธอจึงได้พูดความจริงออกมา

“เด็กโง่ แม่คิดว่าลูกคือความหวังเดียวของตระกูลส้งจริงๆ แต่นี้ก็เป็นเพียงความหวังเท่านั้น ในใจของแม่นั้นรู้ดีว่ายังไงพ่อของลูกก็คงยากที่จะออกจากคุกได้ แต่ซูหาวนั้นไม่เหมือนกัน ความผิดของเขานั้นไม่ได้ร้ายแรงมาก หากฝ่ายหญิงกลับคำให้การ เขาก็จะสามารถออกมาได้ ลูกรับปากแม่สิว่า ไม่ว่าจะอยากไรก็ตามลูกจะต้องสานสัมพันธ์ที่ดีต่อเย่เชินหลิน ถ้าช่วยได้ก็ช่วยน้องชายของลุกสักครั้งเถอะ แม่มีลูกชายแค่หนึ่งคนและลูกสาวอีกหนึ่งคนเท่านั้น”นายหญิงส้งเมื่อคิดถึงลูกชายที่ถูกจำคุก ก็โศกเศร้าเสียใจ

และเริ่มทนไม่ไหวกับความทุกข์ทรมานในช่วงเวลานี้ จึงร้องไห้โฮออกมา

ภายในใจของส้งหลิงหลิงก็รู้สึกทรมาน ก็ร้องไห้ตามพักหนึ่ง จากนั้นก็รับปากกับแม่ของเธอว่า เธอจะลองขอร้องเย่เชินหลินดู

เซี่ยชีหรั่นกลับไปที่ห้องนอนของเย่เชินหลิน โม่เสี่ยวหนงก็ยังคงนินทาส้งหลิงหลิงที่ข้างหูของเธอ กล่าวโทษเธอและขัดขวางเธอ เดิมทีเธอนั้นอยากที่จะชักสีหน้าใส่หล่อนเสียหน่อย

“เสี่ยวหนง อย่าไปสนใจเลยว่าเมื่อก่อนเธอนั้นเลวร้ายแค่ไหน ตอนนี้เธอก็เป็นแค่คนที่เพิ่งคลอดลูก อย่าทำให้เธอต้องอึดอัดใจ ไม่ว่าใครก็ต้องตกอยู่ในสถานะเช่นนี้ ต่อไปคุณก็ต้องเป็นแม่คน เอาใจเขามาใส่ใจเรา หากตอนนี้เธอไม่ได้คิดที่จะแยกกับเย่เชินหลินออกจากกันแล้ว พวกเราก็ลืมเรื่องเก่าๆเถอะ”

“พี่คะ พี่ช่างไร้เดียงสาจริงๆ ฉันรับไม่ได้แล้ว ฉันกล้าพูดเลยว่า หากส้งหลิงหลิงสามารถเปลี่ยนได้จริงๆ ไม่แย่งผู้ชายของพี่แล้วหมูก็คงจะปีนต้นไม้ได้ พี่รอดูเถอะค่ะว่า พี่ไม่จัดการกับเธอ เธอนั่นแหละที่จะมาจัดการกับพี่ เมื่อถึงเวลานั้นพี่จะเสียใจ แล้วอย่ามาร้องไห้กับฉันแล้วกัน”เมื่อโม่เสี่ยวหนงพูดจบ ก็เดินด้วยความโกรธออกจากประตูไป

เธอนั้นโกรธจริงๆ ในเมื่อเซี่ยชีหรั่นไม่ให้ความร่วมมือกับเธอ เธอคนเดียวจะต่อกรกับส้งหลิงหลิงได้ อย่างไร

หลายวันมานี้ เธอเห็นความรักระหว่างเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นกับตา เย่เชินหลินนั้นดูแลเซี่ยชีหรั่นเป็นอย่างดี พวกเขาทั้งสองนั้นรักกันอย่างดูดดื่มในสนามหญ้า ความใกล้ชิดสนิทสนมเช่นนั้นทำให้เธอรู้สึกอิจฉา ทำให้ช่วงนี้เธอรู้สึกเคารพรักเย่เชินหลินมากยิ่งขึ้น

เย่เชินหลินนั้นสามารถทำให้ผู้หญิงรักได้ง่ายๆ ทุกการกระทำของเขา ทุกการเคลื่อนไหวของเขา ล้วนทำให้คนที่พบเห็นหลงใหล

แม้ว่าจะไม่ได้ร่ำรวยเป็นมหาเศรษฐี แต่เขานั้นก็สามารถทำให้ผู้หญิง หลงใหล อย่างปาฏิหาริย์

โดยเฉพาะอย่างยิ่งโม่เสี่ยวหนง เธอนั้นทำได้เพียงแค่มองเขาอยู่ไกลๆ แต่เซี่ยชีหรั่นนั้นมีโอกาสใกล้ชิดและสัมผัสความรักกับเขา ทุกครั้งที่นึกถึงเธอในฐานะที่เป็นลูกสาวแท้ๆ ยังสู้ลูกเลี้ยงอย่างหล่อนไม่ได้เลย เธอนั้นอิจฉาเป็นอย่างมาก

หลังจากที่โม่เสี่ยวหนงเดินจากไป เซี่ยชีหรั่นก็ยืนอยู่ด้านหน้าของหน้าต่างเพียงลำพัง เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้หลังจากที่ส้งหลิงหลิงกลับมา ภายในใจของเธอนั้นก็รู้สึกเจ็บแปลบ

เธอกวาดสายตาออกไป พบว่าเพื่อเด็กคนนี้ เย่เชินหลินได้ตกแต่งตุ๊กตาไว้เจ็ดแปดตัว

เธอไม่รู้ว่าคนที่มีสถานะทางสังคมเช่นนี้ก็ล้วนทำกันเช่นนี้ หรือว่าเขานั้นให้ความสำคัญกับเด็กคนนั้นมากเป็นพิเศษ

เด็กคนนี้นั้นเป็นลูกแท้ๆของเขานั้นไม่ผิดหรอก ปกติแล้วถ้าหากว่าเขาไม่รักแม่ของเด็ก ก็คงจะไม่รักเด็กคนนี้มากนัก

เธอถอนหายใจเบาๆครั้งหนึ่ง จากนั้นสมองของเธอก็คิดวนเวียนอยู่กับสิ่งที่โม่เสี่ยวหนงที่ว่าส้งหลิงหลิงจะเอาคืนเธอ

วันนี้เมื่อส้งหลิงหลิงกลับมา ก็เริ่มทำให้เธอรู้สึกอึดอัดต่อหน้าผู้คนมากมายเสียแล้ว ต่อไปในภายภาคหน้าอาจจะเป็นดังที่เธอทำนายไว้ คงไม่สงบเป็นแน่

เธอลุกขึ้นอย่างเงียบๆ แม้กระทั่งท้องหิวก็จำไม่ได้เสียแล้ว เธอยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น สายตามองไปที่ด้านนอกของหน้าต่าง

มีหลายเรื่องราวที่ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด เธอคิดว่าเขาจะต้องอุ้มเด็กคนนั้นไว้ในอ้อมกอดเป็นเรื่องแรก และก็จะรักเด็กคนนี้เหนือสิ่งอื่นใด

เด็กคนนี้นั้นดูน่ารักมาก เธอนั้นก็อยากที่จะเข้าไปกอด แต่เรื่องง่ายๆเรื่องนี้มันแฝงไว้ด้วยความซับซ้อน เธอจึงไม่ได้อุ้มเด็กคนนี้

ถ้าหากว่าเย่เชินหลินรู้ว่าเธอไม่ยอมอุ้มเด็กคนนี้ เขาจะคิดยังไงกัน？

เย่เชินหลิน ความรู้สึกของพวกเราจะสามารถข้ามผ่านแบบทดสอบนี้ไปได้ไหม？ไม่ว่าส้งหลิงหลิงจะพูดอะไร และก็ไม่ว่าในอนาคตเด็กคนนี้จะพูดอะไร เขาก็จะรักฉันแบบนี้ และไว้ใจฉันเช่นนี้ใช่ไหม？

เพราะอะไร ทำไมฉันถึงได้มีความรู้สึกไม่ปลอดภัย หรือว่าฉันนั้นคิดมากจนเกินไป？