ตอนที่ 727 สาวใช้ตัวแสบ 631

ตอนที่ 727 สาวใช้ตัวแสบ 631

ส้งหลิงหลิงมองเห็นเซี่ยชีหรั่นทำลูกเธอร้องไห้ ในใจก็รู้สึกดีใจ โอกาสที่เธอจะแสดงอุบายมาถึงแล้ว

เธอสามารถทำให้ทุกคน ซึ่งที่สำคัญที่สุดคือทำให้เย่เชินหลินรู้ เด็กยังคงใกล้ชิดกับมารดาผู้ให้กำเนิดมากที่สุด คนอื่นนั้นเด็กน้อยไม่อยากให้เข้าใกล้เขา

นอกจากนี้ เธอยังสามารถใช้โอกาสนี้เพื่อให้เย่เชินหลินได้เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของเธอ ความทุกข์ทรมานของเด็กก็คือการร้องไห้มากเกินไป

ลูกชายที่ดีของแม่ ลูกเป็นลูกชายที่ดีของแม่จริง ๆ ลูกช่วยแม่ได้จริงๆ พอเธอกอดลูกปุ๊บลูกก็ร้องไห้เสียแล้ว

เซี่ยชีหรั่น ได้ปรับมุมการกอดของเธอภายใต้การแนะนำของ พี่เลี้ยงหลี่ แต่ก็ไม่สำเร็จ เด็กลืมตาขึ้นมองดู ก็ไม่รู้ว่าเขาจะมองเห็นได้ชัดเจนและจำคนได้หรือไม่ แต่หลังจากมองแล้ว เขาก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่เย่เชินหลินเพื่อความช่วยเหลือ เย่เชินหลินทั้งรู้สึกปวดใจและเป็นกังวลอย่างมาก เขากำหมัดแน่นเพื่ออดกลั้นความต้องการที่จะอุ้มเด็ก

“เชินหลิน คุณมาอุ้มเขาสิ ฉันดูเหมือนจะปลอบไม่เก่ง ทำให้เขาร้องไห้ตลอด”

“ได้ ผมจะลองดู” เมื่อเซี่ยชีหรั่นพูดประโยคนั้นจบ เย่เชินหลินก็รีบเอื้อมมือไปอุ้มเด็กคนนั้นทันที

“เย่เจิ้งเหิง อย่าร้องไห้สิ เป็นลูกผู้ชายนะ ต้องเข้มแข็ง อย่าร้องไห้ขี้มูกโป่ง” เย่เชินหลินยังคงขมวดคิ้ว แต่น้ำเสียงของเขากลับอ่อนโยน

เซี่ยชีหรั่นเฝ้าดูเด็กที่อยู่ในมือใหญ่ของเย่เชินหลินด้วยความเป็นห่วง มันวิเศษมาก หลังจากที่เขาปลอบโยนเพียงสองสามคำเด็กคนนั้นก็หยุดร้องไห้

ส้งหลิงหลิงยังเชื่อว่าถ้าเย่เชินหลินอุ้มเด็กก็จะร้องไห้ เธอจะทำให้เซี่ยชีหรั่นได้เห็นว่า เด็กยังคงใกล้ชิดกับเธอในฐานะแม่มากที่สุด

แต่แบบนี้ก็ดี เซี่ยชีหรั่นควรเข้าใจถึงความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูก เธอกับเย่เชินหลินจะรักกันขนาดไหนก็คงจะไม่มีประโยชน์อะไร เพราะความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็จะมีเด็กคนนี้ขั้นกลางเสมอ และความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเย่เชินหลินก่อนหน้านี้ก็จะไม่มีวันถูกตัดขาดเพราะว่ามีเด็กคนนี้

“หลิน เด็กน้อยไม่ร้องไห้แล้ว คุณเก่งจริง ๆ ” เซี่ยชีหรั่นกล่าวชมเชยอย่างจริงใจพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า ซึ่งทำให้ส้งหลิงหลิงทั้งโกรธทั้งเกลียดเธอไปชั่วขณะ

จะเป็นไปได้ยังไง เธอควรโกรธสิ เธอจะมีความสุขได้อย่างไร?

แน่นอนว่าเธอไม่อาจจะเข้าใจความรู้สึกของเซี่ยชีหรั่นได้ หากจะบอกว่าเธอนั้นไม่รังเกียจเลย ก็คงจะเป็นเรื่องโกหก แต่ตอนนี้เด็กร้องไห้ทันทีที่เธออุ้ม เธอรู้สึกหดหู่และทำอะไรไม่ถูกจริงๆ เธอมีเพียงความคิดเดียวที่จะปลอบโยนเด็กน้อยให้ดี เด็กน้อยทั้งตัวเล็กและบอบบางมาก เธอจึงรู้สึกผิดเมื่อเขาเริ่มร้องไห้

เธออุ้มเด็กน้อย เด็กน้อยร้องไห้ ท้ายที่สุดเธอก็เข้าใจ เธอเพิ่งได้รับการสัมผัสเป็นครั้งแรกเท่านั้น

สำหรับเด็กเล็กขนาดนี้ ความรู้สึกปลอดภัยอาจมีความสำคัญมาก ดังนั้นลูกจะสามารถจดจำพ่อแม่ของตนได้ ซึ่งนั้นถือเป็นสัญชาตญาณอย่างหนึ่ง

เย่เชินหลินสลับสายตาจากใบหน้าของเด็กน้อยมายังใบหน้ายิ้มแย้มของเซี่ยชีหรั่น และจ้องมองด้วยแววตาที่ยากจะตีความอยู่เนิ่นนาน ในสายตานั้นมีทั้งความตื้นตัน ซาบซึ้งใจ และความโล่งอก ในเวลาสั้น ๆ นี้ความรักและการรับรู้ของเขาที่มีต่อเธอดูเหมือนจะลึกซึ้งยิ่งขึ้น

สิ่งเล็ก ๆ คือเธอหวังเป็นอย่างยิ่งว่าลูกของเขาจะสุขสบาย หวังว่าจะไม่ร้องไห้ตลอดเวลา ดังนั้น เธอจึงไม่ได้อวดเก่ง ไม่ใช่เพื่อทำให้เขารักเธอมากขึ้น แต่ตั้งใจจะปลอบโยนเด็กน้อยให้ดี เธอไม่ได้ต้องการที่จะเอาชนะเหมือนส้งหลิงหลิง

“ยังอยากอุ้มอยู่ไหม? ลองอุ้มอีกทีไหม?” เย่เชินหลินรู้ว่าเซี่ยชีหรั่นชอบเด็กคนนี้มากและการร้องไห้ของเด็กอาจทำให้เธอเสียใจเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงแนะนำเช่นนั้น

พี่เลี้ยง และบรรดาสาวใช้ต่างก็ตกตะลึง คิดในใจว่า คุณเย่นั้นได้พูดสั่งกับทุกคนไว้ว่า ห้ามให้เด็กคนนี้ร้องอย่างเด็ดขาด

คิดถึงไม่ถึง คุณนายเย่คนนี้อุ้มเด็กแล้วร้องไห้ หลังจากเขาปลอบโยนเสร็จแล้วก็ปล่อยให้เธออุ้มอีกครั้งทันทีและไม่กลัวว่าเด็กจะร้องไห้อีก

แน่นอนว่าเย่เชินหลินก็กลัวเช่นกันที่เด็กคนนั้นร้องไห้ แต่เขาก็เพิ่งจะปลอบโยนเด็กน้อยไปซึ่งทำให้เขามั่นใจมาก แม้ว่าเซี่ยชีหรั่นจะอุ้มแล้วเด็กน้อยจะร้องไห้อีกครั้ง เขาเชื่อว่าจะสามารถปลอบโยนได้ในไม่ช้า

เซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกสะเทือนใจกับข้อเสนอของเย่เชินหลินเช่นกัน เธอเห็นเย่เชินหลินฝันร้ายกับตาของตัวเธอเอง ขณะที่เด็กกำลังร้องไห้ เขานั้นกระวนกระวายใจแค่ไหน

เขาใส่ใจเด็กคนนี้มากขนาดนี้ แต่เธอกลับอุ้มเด็กคนนี้จนร้องไห้ โดยที่เขาไม่ตำหนิเธอ แต่เขายังคิดที่จะปล่อยให้เธออุ้มอีกครั้งเพราะกลัวว่าเธอจะไม่มีความสุข

หลิน เย่เชินหลิน ฉันสามารถทำให้เด็กชอบฉัน รักฉันได้อย่างแน่นอน

เซี่ยชีหรั่นให้กำลังใจตัวเองและยื่นมือออกไปอีกครั้ง

“เขาชื่อเย่เจิ้งเหิงใช่ไหม？” เธอถามเบา ๆ

“ใช่ เจ้าตัวเล็กชื่อเย่เจิ้งเหิง” เมื่อเย่เชินหลินพูดประโยคนี้ก็ไม่สามารถปกปิดความรักที่มีต่อเด็กน้อยได้

เดิมทีเซี่ยชีหรั่นคิดว่าหากเธอเห็นว่าเย่เชินหลินดีกับเด็กคนนี้มากๆเธอก็จะรู้สึกหึงหวง แต่เมื่อเธอเห็นจริงๆ เธอกลับไม่ได้รู้สึกอิจฉา มันดูเป็นธรรมชาติ แตกต่างจากที่เห็นเขาปฏิบัติกับส้งหลิงหลิง บางทีอาจเป็นเพราะเขาเป็นพ่อของเด็ก

“มี ชื่อเล่นไหม ？เย่เจิ้งเหิง เขายังเด็กขนาดนี้ เรียกแบบนี้เหมือนว่าจะไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก” เซี่ยชีหรั่นพูดขึ้นอีกครั้ง เธอประหม่านิดหน่อย กลัวว่าเด็กจะร้องไห้อีกครั้งเมื่อเธออุ้มขึ้นมา ดังนั้นเธอจึงอยากที่จะพูดคุยสักพักเพื่อให้เด็กนั้นคุ้นเคยกับเสียงของเธอ

“หากเธอไม่พูด ผมก็คงคิดไม่ได้ถึงจริงๆ เย่เจิ้งเหิง ดูเป็นทางการเกินไป คุณมีความคิดดีๆหรือไม่? คุณจะตั้งชื่อให้เขายังไง ” เย่เชินหลินถามเบา ๆ

ใจของส้งหลิงหลิงก็ราวกับมีดบาดและทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเจ็บอย่างสาหัส