ตอนที่ 838 สาวใช้ตัวแสบ 742

ตอนที่ 838 สาวใช้ตัวแสบ 742

“พี่ ฉันรู้ด้วยว่าพี่และพี่เขยไม่ได้ใช้เวลาด้วยกันเลยช่วงนี้เพราะเรื่องของฉัน ฉันขอโทษ แต่ถ้าพี่อยากไปจริงๆ ฉันจะเอาชนะมันเอง” โม่เสี่ยวหนงพูดพลางบีบน้ำตาออกอีกสองสามหยด เซี่ยชีหรั่นยื่นมือมาช่วยเธอเช็ดน้ำตาออกและพูดเบาๆ "ไม่เป็นไร เด็กโง่ เย่เชินหลินและฉันสามารถอยู่ด้วยกันได้อีกหลายปีในอนาคต ไม่ต้องสนใจเวลานี้ ฉันเชื่อว่าเขาจะเต็มใจที่จะฉลองกับเย่เจิ้งเหิงพี่ไม่ไปละ เดี๋ยวจะไปคุยกับเขาเอง”

"พี่ ใจดีจัง!" โม่เสี่ยวหนงโอบแขนของเธอรอบคอของเซี่ยชีหรั่นและจูบเธอที่แก้ม แต่เธอคิดว่าคนที่จะอยู่กับเขาไปอีกหลายปีในอนาคตจะไม่ใช่เธอแต่เป็นเธอเอง

"ฉันจะไปคุยกับเขาตอนนี้ แล้วจะกลับมา"

เซี่ยชีหรั่นไปที่ห้องนอนของเย่เชินหลิน เขาเหลือบมองไปที่เธอและพบว่าใบหน้าของเธอดูไม่ดีเท่าไหร่ ไม่ได้โกรธแต่ทำอะไรไม่ถูก

"มีอะไรเหรอ?” เขาถามก่อนที่เซี่ยชีหรั่นจะเข้ามา เย่เชินหลินนั่งข้างเตียงดูข่าวการเงินผ่านโทรศัพท์มือถือของเขา

ทันทีที่เธอเข้ามา เขาก็วางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ

"หลิน คุณขอให้หลินหลิงส่งตั๋วเครื่องบินมาให้เราสองคน คุณอยากให้เราจะไปฮาวายเพื่อฉลองวันเกิดด้วยกันใช่มั้ยคะ จริงๆแล้วฉันก็อยากไปกับคุณเหมือนกัน" เซี่ยชีหรั่นนั่งลงข้างเตียงและพูดเบาๆ

"มีเหตุผลอะไรที่ทำให้คุณไปไม่ได้มั้ย?” เย่เชินหลินถามอย่างใจเย็น

"ฉันไม่วางใจเรื่องเสี่ยวหนง เธอมักจะฝันร้าย ถ้าเราไปก็ไม่มีใครอยู่กับเธอ เธอคงหมดหนทาง พ่อและแม่บุญธรรมของฉันก็กลับไปบ้านเกิด ไม่สามารถอยู่กับเธอได้ ตอนฉันเพิ่งบอกเธอ เสี่ยวหนงบอกฉันว่าคุณไม่ได้เป็นของฉันคนเดียว ฉันพบว่าตั้งแต่ผ่านเหตุการณ์นี้มา เสี่ยวหนงก็มีเหตุผลมากขึ้น เธอเล่นกับตูตูมากกว่าฉันอีก รอบคอบกว่าฉัน ฉันคิดว่ามันจะเห็นแก่ตัวเกินไปถ้าฉันไปฮาวายลำพังกับคุณ หลังจากตูตูเกิด นี่เป็นวันเกิดปีแรกของเขาในฐานะลูกชายของคุณ เขาควรจะฉลองวันเกิดของคุณด้วย หลิน เราอยู่ฉลองวันเกิดที่บ้านโอเคไหม ฉันจะทำอาหารให้คุณและทำเค้กให้คุณด้วย แม้ว่าเราจะไปฮาวายไม่ได้แต่เราก็ยังมีความสุขมากสำหรับฮาวายพอเสี่ยวหนงผ่านช่วงเวลาที่เศร้าที่สุดไปได้ ฉันก็สามารถไปได้ทุกเมื่อ คุณตราบเท่าที่คุณต้องการ ตกลงมั้ย"

เย่เชินหลินจะไม่เข้าใจเซี่ยชีหรั่นได้อย่างไร เธอต้องการทำให้ทุกคนมีความสุขและความรู้สึกของตัวเองจะถือเป็นสิ่งสุดท้ายเสมอ

"คุณโกรธเหรอ หลิน ฉันขอโทษจริงๆ ฉัน..."

"โม่เสี่ยวหนงบอกคุณว่าผมไม่ใช่แค่ของคุณ แต่เป็นของเย่เจิ้งเหิงด้วย?" เย่เชินหลินขัดจังหวะเธอและถามเธอ

"ใช่ ฉันรู้สึกละอายใจมาก ฉันไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ แต่เสี่ยวหนงเตือนฉัน"

"ดูเหมือนว่าโม่เสี่ยวหนงจะมีเข้าใจอะไรๆมากกว่าเมื่อก่อนใช่มั้ย?” เย่เชินหลินจับเซี่ยชีหรั่นและลูบผมของเธอ

เซี่ยชีหรั่นยกริมฝีปากของเธอด้วยความโล่งใจและพูดว่า "ใช่ บางทีประสบการณ์อาจทำให้คนเติบโตขึ้นได้ แต่ฉันก็ไม่ได้หวังว่าเธอจะไม่เคยมีประสบการณ์อะไรเลย มิฉะนั้นเธอจะไม่เศร้าเหมือนตอนนี้"

"’งั้นคืนนี้คุณอยากโชคดีมั้ย อยู่กับผมนะ” เย่เชินหลินไม่ตอบคำพูดของเซี่ยชีหรั่น แต่บีบคางเล็กๆของเธอและมองไปที่ใบหน้าเล็กๆของเธออย่างขี้เล่น

เซี่ยชีหรั่นหน้าแดงและผลักเขาออกไปอย่างรีบร้อนและกระซิบ "ได้ไง เสี่ยวหนงยังรอฉันอยู่ เธอนอนไม่หลับแน่ถ้าฉันไม่ได้อยู่กับเธอ”

เย่เชินหลินดึงเซี่ยชีหรั่นเข้ามาจูบอย่างหลงใหลสักพักก่อนจะปล่อย

เซี่ยชีหรั่นหายใจไม่ออกเพราะจูบของเขา เธออ้าปากค้างชั่วขณะก่อนที่เธอจะพูดได้ตามปกติ

"หลิน ฉันจะไปหาเสี่ยวหนง คุณต้องนอนนะ" เธอโน้มตัวเข้ามาและจูบเย่เชินหลินที่แก้มอีกครั้งแทนคำขอโทษ

คืนนี้เซี่ยชีหรั่นนอนไม่หลับและคิดหาวิธีที่ดีในการชดเชยให้กับเย่เชินหลิน โม่เสี่ยวหนงมักฝันร้ายในตอนกลางคืน เธอไม่สามารถไปหาเย่เชินหลินได้ ดังนั้นเธอจึงต้องไปอยู่กับเย่เชินหลินในตอนกลางวันแทน หลังจากวางแผนแล้วเธอก็ติดต่อหลินหลิงและหลินต้าฮุย ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี เธอต้องแต่งตัวใหม่ในวันเกิดเย่เชินหลิน

เพื่อให้เย่เชินหลินมีความสุข เธอตั้งใจทำเค้กเป็นชั้นๆ

"หลิน สุขสันต์วันเกิด!"

ดวงตาของเย่เชินหลินสว่างวาบ แม้ว่าเขาจะเข้าใจเจตนาของเธอแล้วแต่เขาก็เลื่อนริมฝีปากลงใกล้หูของเธอและถามเธอเบาๆว่า "คุณอยากให้ผมกินเค้กไหม?"

ใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นเปลี่ยนเป็นสีแดง แต่เย่เชินหลินกลับหัวเราะเสียงดัง เขาคิดว่าเขาจะมีความสุขถ้าเธอแต่งตัวให้เขาแบบนี้

"หลิน วันนี้คุณไปสักที่กับฉันได้ไหม?” เซี่ยชีหรั่นถามเบาๆ

"จะไปไหน?” เย่เชินหลินจงใจถามเธอ ยัยตัวเล็กที่ลึกลับ เมื่อสองวันที่ผ่านมาไม่รู้ว่าแอบทำอะไรเงียบๆ ไม่จำเป็นต้องเดาก็รู้ว่าเธอกำลังเตรียมเซอร์ไพรส์ให้เขา

"ฉันไม่บอกคุณหรอก! คุณแค่ต้องปิดตาของคุณและทำตามฉันก็พอ ห้ามลืมตานะ" เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างซุกซน เย่เชินหลินมองไปที่เธอด้วยความตื่นเต้นและรู้สึกเพียงว่ายัยตัวเล็กน่ารักขึ้นเรื่อยๆ

เขาหลับตาลงอย่างร่วมมือกันและถูกเซี่ยชีหรั่นพาไปที่ด้านนอกของบ้านหลังใหญ่และเข้าไปในรถ

"พี่ จะไปไหนกัน ไม่ได้บอกว่าจะไปฉลองวันเกิดพี่เขยที่บ้านเหรอ" โม่เสี่ยวหนงออกมาถาม เธอดูกังวลมาก เซี่ยชีหรั่นคิดเพียงว่าเธอกังวลเกี่ยวกับการอยู่คนเดียวในตอนกลางคืนจึงกลัว

"เราจะกลับมาทานอาหารเย็น พี่บอกพ่อบ้านแล้วว่าจะทานอะไรเป็นมื้อเย็น เธอรออยู่ที่บ้านนะ ไปเล่นกับตูตูก็ได้ถ้าไม่มีอะไรทำ เราจะกลับมาโดยเร็วที่สุด" เซี่ยชีหรั่นอธิบาย โม่เสี่ยวหนงพยักหน้าราวกับโล่งใจ

เซี่ยชีหรั่นสั่งทุกคนอย่างเงียบๆ ทุกคนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ในระหว่างกระบวนการพวกเขาขึ้นเฮลิคอปเตอร์ เย่เชินหลินถูกชายหลายคนยกขึ้น

เพราะต้องให้ความร่วมมือกับเซี่ยชีหรั่น เขาจึงหลับตาตลอดเวลา