ตอนที่ 843 สาวใช้ตัวแสบ 747

ตอนที่ 843 สาวใช้ตัวแสบ 747

นี่ถือว่าเป็นวันที่ดีวันหนึ่ง ส้งหลิงหลิงหลับตาและสูดลมหายใจเข้าลึกๆสองอึก รู้สึกว่าอาการวันนี้มันช่างสดชื่นกว่าทุกวัน

เซี่ยชีหรั่นได้วิ่งมาถึงบริเวณหน้าประตูแล้ว ส้งหลิงหลิงจึงค่อยๆพูดขึ้นอย่างช้าๆว่า：“ชีหรั่น ฉันอยากจะเตือนคุณสักประโยคว่า คุณไล่หาโม่เสี่ยวหนงมาทุกที่แล้ว จะเป็นไปได้ไหมว่าหล่อนจะอยู่ในห้องของเย่เชินหลิน？ฉันได้ยินมาว่า ช่วงนี้คุณย้ายไปนอนที่ห้องของโม่เสี่ยวหนง ลับหลังคุณหล่อนคงจะไม่……”

เซี่ยชีหรั่นหยุดฝีเท้าลง หันหลังไปมองที่ส้งหลิงหลิง และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำว่า：“อย่าพูดจาเหลวไหล！น้องสาวของฉันไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้นได้”

ส้งหลิงหลิงยิ้มและพูดขึ้นว่า：“โธ่ ฉันก็แค่เตือนคุณด้วยความปรารถนาดีก็เท่านั้น？ใครจะไปมองทะลุใจของคนอื่นได้ล่ะ？เมื่อวานนั้นเป็นวันเกิดของเย่เชินหลิน คุณไม่รู้สึกหรอว่าโม่เสี่ยวหนงนั้นโน้มน้าวให้ดื่มเหล้าขนาดไหน”

แรกเริ่มเซี่ยชีหรั่นนั้นเชื่อใจโม่เสี่ยวหนงเป็นอย่างมาก แต่เมื่อส้งหลิงหลิงพูดขึ้นมาเช่นนี้ เธอก็อดนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานไม่ได้ ก็ใช่ที่เมื่อวานในช่วงรับประทานอาหารเย็นนั้น โม่เสี่ยวหนงกระตือรือร้นที่จะให้ทุกคนนั้นดื่มเหล้าเป็นอย่างมาก และพอถึงช่วงก่อนนอน หล่อนก็ยังไปที่ห้องเย่เชินหลินและดื่มเป็นเพื่อนเขาอีกแก้ว

เธอนั้นจำได้ว่าหลังจากที่เธอออกจากห้องของเย่เชินหลินแล้วนั้น ก็รู้สึกง่วงนอนเป็นอย่างมาก เธอนั้นก็คิดว่าเธอไม่น่าจะเหนื่อยขนาดที่อยากจะนอนขนาดนั้น

หรือว่า……หรือว่า เธอนั้นถูกโม่เสี่ยวหนงวางยา？อีกทั้งหล่อนยังนำไปเสิร์ฟสามแก้ว หรือว่า ……

เซี่ยชีหรั่นนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่เธอนั้นอยู่ที่ไหหลำ ประสิทธิภาพของยาแฝดนั้น มันช่างน่าตกใจเสียจริง หากโม่เสี่ยวหนงวางยาเย่เชินหลิน จากนั้นโม่เสี่ยวหนงก็ถือโอกาสตอนที่เธอหลับ แอบไปที่ห้องนอนของเย่เชินหลิน ……

ไม่！เซี่ยชีหรั่นพยายามบังคับความคิดของตนให้คิดเช่นนั้น เธอนั้นไม่ควร ไม่ควรที่จะสงสัยโม่เสี่ยวหนง

หล่อนนั้นเป็นน้องสาวของเธอ เป็นมากกว่าน้องสาวแท้ๆเสียอีก เมื่อวานนี้หล่อนยังถามเธออยู่เลยว่าเธอจะรักหล่อนตลอดไปไหม หล่อนต้องการเธอขนาดนี้ หล่อนจะแย่งผู้ชายของเธอได้งั้นเหรอ？

แต่ว่าหากหล่อนไม่ได้มีความคิดเช่นนั้น แล้วทำไมหล่อนจะต้องถามคำถามเช่นนั้นด้วย？

“คุณคิดดูสิ แม้กระทั่งตัวคุณก็ยังรู้สึกสงสัย？ฉันจะบอกอะไรให้นะ คุณไปดูที่ห้องของเย่เชินหลินก่อนเถอะ บางทีน้องสาวของคุณอาจจะอยู่ที่นั่น……”

“เป็นไปไม่ได้！” เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้วแล้วขัดจังหวะการพูดของส้งหลิงหลิง และพูดขึ้นอย่างจริงจังว่า：“หากคุณยังพูดยุแยงความสัมพันธ์ของเราทั้งสองคนอยู่ ฉันจะไปฟ้องหลิน”

ส้งหลิงหลิงถอนหายใจไปด้วย ส่ายหัวไปด้วย แล้วพูดว่า：“เฮ้อ ฉันก็แค่หวังดี หากคุณไม่รู้สึกขอบคุณก็ช่างเถอะ คิดซะว่าฉันไม่ได้พูดอะไรก็แล้วกัน ฉันมีธุระจะไปหาเย่เชินหลินพอดี หากคุณไม่ไปดู เดี๋ยวฉันจะไปดูเอง หากเป็นอย่างที่ฉันคาดเดาไว้จริงๆแล้วล่ะก็ คุณคงจะรู้สึกเหมือนฟ้าจะถล่มทลายเลยนะ”

เมื่อพูดจบ ส้งหลิงหลิงก็ค่อยๆเดินไปทางระเบียงทางเดิน

เซี่ยชีหรั่นยังคงหยุดอยู่ที่บริเวณหน้าประตู หล่อนหันหลัง มือของหล่อนนั้นสัมผัสอยู่บริเวณด้ามจับของประตูกระจก ประตูของกระจกนั้นหนักอึ้งเป็นหลายเท่า ราวกับว่าชาตินี้เธอจะผลักออกไปไม่ไหวเสียแล้ว

เธอนั้นก็เริ่มสงสัยโม่เสี่ยวหนงแล้ว แต่เธอก็ยังคงคิดว่าสิ่งที่ส้งหลิงหลิงพูดนั้นไม่เป็นความจริง แต่สิ่งที่โม่เสี่ยวหนงทำทั้งหมดนี้มันก็ผิดปกติจริงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหล้าก่อนนอนแก้วนั้น ทำไมตอนนั้นเธอคิดไม่ถึงนะ

เธอยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตู สีหน้านั้นดูเหม่อลอย ฝีเท้าของเธอนั้นก็เริ่มหนักขึ้น

เธอนั้นคิดว่า เธอไม่ควรที่จะสงสัยโม่เสี่ยวหนง แต่เธอนั้นไม่สามารถที่จะหยุดความคิดนั้นได้

เธอนั้นสูดหายใจเข้าลึกๆ เปิดประตูออกมา บริเวณหน้าประตูนั้นมียามเฝ้าอยู่สองคน เธอจึงถามพวกเขาว่า：“เห็นคุณโม่ออกไปข้างนอกไหม？”

“คุณนายเย่ ไม่ได้ออกไปครับ！”ยามตอบขึ้นพร้อมกัน

“แน่ใจใช่ไหม？พวกคุณมาเฝ้าเวรตรงนี้ตั้งแต่กี่โมง？”

“คุณนายเย่ พวกเราเป็นเวรของเมื่อคืนนี้ครับ เป็นเวรกลางคืน และตอนนี้ก็กำลังจะเปลี่ยนเวร พวกเรามั่นใจว่าคุณโม่เสี่ยวหนงนั้นไม่ได้ออกไปข้างนอก”

ใจของเซี่ยชีหรั่นนั้นบีบแน่น โม่เสี่ยวหนงไม่ได้ออกไปข้างนอก นั้นหมายความว่าอย่างไร？สถานที่ที่เธอจะสามารถไปตามหาได้ เธอก็ไปตามหาทุกที่แล้ว ยกเว้นห้องนอนของเย่เชินหลิน……หล่อนจะอยู่ในห้องนอนจริงๆงั้นหรือ？

นี่ขนาดว่าเธอแค่คิดถึงความเป็นไปได้แค่นั้นเองนะ ใจของเธอก็เจ็บจนแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว

เธอนั้นมองยามสองคนนั้นด้วยสายตาที่เหม่อลอย และพูดขึ้นเพียงว่า：“ขอบคุณมาก ฉันทราบแล้ว”

เธอนั้นไม่รู้ตัวว่าเธอนั้นกลับมาที่คฤหาสน์นี้ได้อย่างไรกัน เธอพยายามก้าวเท้าอันหนักอึ้งของเธอเดินไปตามทางเดินและได้ยินเสียงแหลมของส้งหลิงหลิงพูดขึ้นว่า：“พระเจ้า โม่เสี่ยวหนง คุณอยู่ที่นี่ใช่ไหม？ทำไมคุณถึงได้มานอนอยู่กับเย่เชินหลินล่ะ？”

เซี่ยชีหรั่นราวกับถูกฟ้าผ่า สมองของเธอนั้นว่างเปล่าในทันใด สองเท้าของเธอนั้นรีบวิ่งไปที่ห้องนอนของเย่เชินหลินโดยสัญชาตญาณ

“เป็นไปไม่ได้！ส้งหลิงหลิง คุณโกหกฉัน！คุณมันผู้หญิงจิตใจต่ำช้า คุณโกหกฉัน！นั้นมันน้องสาวของฉันนะ เป็นไปไม่ได้！” ขณะที่เธอนั้นวิ่งไปปากของเธอนั้นก็กล่าวโทษส้งหลิงหลิง แต่ตนก็กลับพบว่าคำพูดของตนนั้นแทบจะไม่มีประโยชน์เลย

ประตูห้องนอนของเย่เชินหลินเปิดอยู่ เธอวิ่งเข้าไป เห็นส้งหลิงหลิงมองไปบนเตียงด้วยความตกใจ

เซี่ยชีหรั่นแทบไม่กล้าที่จะมองไปบนเตียง เธอกลัว กลัวว่าจะเป็นภาพที่ชาตินี้ก็ไม่อาจจะลืมได้