ตอนที่ 844 สาวใช้ตัวแสบ 748

ตอนที่ 844 สาวใช้ตัวแสบ 748

“อะไรกันโม่เสี่ยวหนง？คุณพูดจาเหลวไหลอะไรกัน？เมื่อวานเป็นชีหรั่น……โม่เสี่ยวหนง？ทำไมเป็นคุณ？”เย่เชินหลินพูดขึ้นด้วยความตกใจ เหลือบมองเรือนร่างของสาวงามโม่เสี่ยวหนง น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความตกใจ

เมื่อดูจากปฏิกิริยาของเขาแล้ว ใครๆก็เดาได้ว่าเขานั้นไม่รู้ตัว

เมื่อเย่เชินหลินนึกถึงคืนวานที่เย่เชินหลินนั้นดื่มเหล้า ใจของเธอก็ยิ่งเจ็บปวด เย่เชินหลินของเธอ ผู้ชายที่เธอรักที่สุดถูกโม่เสี่ยวหนงวางแผนทำร้าย เขานั้นเป็นผู้บริสุทธิ์

แต่ต่อให้เขานั้นเป็นผู้บริสุทธิ์ แต่ตอนนี้ความจริงก็อยู่ตรงนี้แล้ว เขากับน้องสาวของเขาขึ้นเตียงด้วยกันแล้ว ต่อให้เขานั้นเป็นผู้บริสุทธิ์ เธอนั้นก็ไม่สามารถยอมรับได้

“โม่เสี่ยวหนง！ตื่นเดี๋ยวนี้！ทำไมคุณถึงมาอยู่บนเตียงของผม？”เย่เชินหลินถามขึ้น

โม่เสี่ยวหนงไม่สามารถที่จะหลบหลีกต่อไปได้อีก จึงทำได้เพียงลืมตาขึ้นมา หล่อนนั้นคิดคำพูดไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เพราะหล่นนั้นเรียนการแสดงมา หล่อนจึงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าการแสดงในครั้งนี้จะสามารถหลอกเซี่ยชีหรั่นได้ง่ายๆเหมือนครั้งอื่นๆ

โม่เสี่ยวหนงลืมตาขึ้นมา เธอทำเป็นลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ มือข้างหนึ่งรีบดึงมาปกปิดหน้าอกของเธอไว้ และพูดขึ้นอย่างตะกุกตะกักว่า：“ฉันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง？ฉัน……ฉันดื่มมากเกินไป ก็เลยมาอยู่ตรงนี้งั้นเหรอ？”

ในเวลานี้เอง เหมือนฟ้าจะถล่ม！

เซี่ยชีหรั่นนั้นไม่มีหนทางที่จะหลบหลีก เธอนั้นได้ยินเสียงของเย่เชินหลิน และได้ยินเสียงของโม่เสี่ยวหนง ภายในใจของเธอนั้นเลือดไหล ผาดแผลนั้นใหญ่มาก คงยากที่จะรักษาให้หายได้

เธอหันไปมองบนเตียง เห็นเพียงโม่เสี่ยวหนงอยู่ในสถานการณ์ที่กระอักกระอ่วนใจ เดิมทีเธอนั้นรู้สึกชื่นชมในรูปร่างของน้องสาว แต่ในเวลานี้สิ่งนั้นราวกับอาวุธที่ทำร้ายดวงตาของเธอ

“ไอโยว เสี่ยวหนง คุณดื่มเหล้าแล้ว ทำไมถึงได้ช่างบังเอิญมานอนบนเตียงของพี่เขยได้ล่ะ？จะดื่มหรือไม่ดื่มก็ตาม แต่สุดท้ายทั้งสองคนก็ ……ไอหยา เมื่อคืนดูแล้วช่างน่าสมเพชจริงๆ คุณดูสิไหล่ของคุณยังมีรอยจูบอยู่เลย น่าอายเสียจริง ชีหรั่น แล้วคุณจะทำยังไงต่อไปล่ะ？หากเป็นฉัน ฉันคงยอมรับไม่ได้ที่คนที่ฉันรักนั้นมีความสัมพันธ์เช่นนี้กับน้องสาวของตนเอง แต่ว่าคุณกับน้องสาวนั้น……”ส้งหลิงหลิงพูดเจื้อยแจ้ว เซี่ยชีหรั่นมองหล่อนด้วยสายตาที่เย็นชา จากนั้นพูดขึ้นอย่างหนักแน่นว่า：“ไม่ต้องพูดแล้ว ！คุณไสหัวไปเดี๋ยวนี้！”

“คุณจะมาโมโหใส่ฉันทำไม ฉันไม่ได้นอนกับผู้ชายของคุณสักหน่อย！”ส้งหลิงหลิงยิ้ม และยืนอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อน

เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินด้วยความระทมทุกข์ สีหน้าท่าทางของเย่เชินหลินนั้นเธอมองไม่ออก เธอรู้สึกถึงเพียงความแปลกหน้าเท่านั้น กลัวก็เพียงแต่ว่าต่อไปเขานั้นก็จะกลายเป็นคนแปลกหน้าที่สุดของเธอแล้ว

“เย่เชินหลิน ทำไมคุณเป็นแบบนี้ล่ะ？แม้ว่าคุณจะดื่มมากเกินไป หรือจะถูกวางยาก็ตาม ทำไมคุณถึงไม่รู้ว่าเป็นหล่อนไม่ใช่ฉันล่ะ？ทำไมคุณถึงได้เป็นแบบนี้？” เซี่ยชีหรั่นถามขึ้นพร้อมกับหัวใจที่แตกสลาย น้ำตาของเธอนั้น ค่อยๆไหลอาบบริเวณแก้มของเธอ

“คุณจำได้ไหม？เย่เชินหลิน คุณจำตอนที่ฉันถูกวางยาไม่ได้เหรอ？ทำไม ทำไมคุณจำฉันไม่ได้ คุณไม่รักฉันแล้วเหรอ？ถ้างั้นก็ได้ ในเมื่อคุณไม่รักฉัน พวกเราก็จบกันแค่นี้เถอะ ฉัน……ฉันเกลียดคุณ！”

เมื่อเซี่ยชีหรั่นพูดจบ ก็หันหลังแล้ววิ่งจากไป เย่เชินหลินรีบลงจากเตียง คว้าฝ่ามือของเซี่ยชีหรั่น และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า：“คุณจะไปไหน？คุณดูไม่ออกเหรอว่าผมไม่ได้ตั้งใจหักหลังคุณ？ก่อนหน้านี้ที่คุณได้ยินข่าวว่าผมกับเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยมีความสัมพันธ์กันบนเตียง คุณก็เชื่อผม แล้วทำไมตอนนี้ถึงไม่เชื่อแล้วล่ะ？”

“ฉันเชื่อ ฉันเชื่อคุณนะเย่เชินหลิน แต่ว่าคุณทำลายความเชื่อของฉัน！ว่าคุณนั้นฉลาดเฉลียวขนาดไหน เป็นคนที่มีสติปัญญาขนาดไหน？แล้วทำไมคุณถึงได้หลงกลง่ายๆล่ะ？ขอโทษ แม้ว่าจะไม่ใช่ความผิดของคุณ เรื่องที่เกิดขึ้นนี้ ฉันก็ไม่สามารถยอมรับได้ คุณปล่อยมือฉันเถอะ ฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้ ที่นี่มันสกปรกเกินไป”

เซี่ยชีหรั่นแกะมือของเย่เชินหลินออกอย่างสุดกำลัง เธอนั้นไม่สามารถที่จะทนต่อความเจ็บปวดนี้ต่อไปได้แล้ว เธอจำเป็นต้องหลบหนี แล้วหาสถานที่ที่ไร้ผู้คน ร้องไห้ออกมาออกมาให้เต็มที่

ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตและความมุ่งหวังของเธอนั้น หายไปจนหมดสิ้น

ความสุขของเธอนั้นไม่สามารถย้อนกลับมาได้แล้ว พวกเขานั้นไม่มีหนทางที่จะไป ทำได้แค่เพียงแยกจากกัน

ให้เธอนั้นแยกจากกับเย่เชินหลิน ก็ยังดีกว่าที่จะให้เธอรู้สึกเจ็บปวดอยู่ตรงนี้เป็นพันเท่าหมื่นเท่า

“พี่คะ！น้องขอโทษ！ฉันไม่ได้ตั้งใจ พี่ให้อภัยฉันได้ไหม？พวกเราทำผิดก็เพราะเหล้า ไม่ได้อยากที่จะหักหลังพี่นะคะ”โม่เสี่ยวหนงไม่สนใจผ้าห่มที่อยู่บนร่างกายของตนเอง รีบลงจากเตียง แล้วแกล้งทำเป็นรั้งเซี่ยชีหรั่นไว้

นับตั้งแต่ที่เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าโม่เสี่ยวหนงนั้นนอนค้างคืนอยู่ที่ห้องของเย่เชินหลิน ก็ไม่กล้าที่จะมองโม่เสี่ยวหนงแม้แต่น้อย

ในเวลานี้ เธอนั้นก็ได้พูดทุกสิ่งทุกอย่างที่ต้องการพูดกับเย่เชินหลินเรียบร้อยแล้ว ใจที่ว้าวุ่นของเขาก็ได้สงบลงบ้างแล้ว แม้ว่าภายในใจนั้นยังคงเจ็บปวด เจ็บปวดจนแทบที่จะไม่สามารถหายใจได้ แต่อย่างน้อยเธอก็กล้าที่จะเผชิญหน้ากับโม่เสี่ยวหนงแล้ว

เธอยิ้มอย่างยั่วเย้าและเหน็บแนม โม่เสี่ยวหนงไม่เคยเห็นเซี่ยชีหรั่นยิ้มเช่นนี้มาก่อน หล่อนนั้นรู้สึกตกใจจนตื่นตระหนก

“พี่คะ……ฉันไม่ได้ตั้งใจ พี่น่าจะเข้าใจฉันผิดแล้ว ……”

“พอได้แล้ว！โม่เสี่ยวหนง！แม้ว่าฉันจะเป็นคนโง่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะโง่ไปตลอด คุณไปเถอะ ชาตินี้ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก！”เดิมทีเซี่ยชีหรั่นนั้นคิดว่าตนจะตบหน้าโม่เสี่ยวหนง ซึ่งการที่เธอจะสงบเงียบเช่นนี้ มันก็เป็นสิ่งที่เธอนั้นคาดไม่ถึงเช่นกัน