ตอนที่ 845 สาวใช้ตัวแสบ 749

ตอนที่ 845 สาวใช้ตัวแสบ 749

“ใช่น่ะสิ ใครจะรับได้กัน？แค่คิดว่าของของผู้ชายตัวเองอยู่กับผู้หญิงคนอื่น......จุ๊จุ๊ อีกทั้งยังอยู่ในร่างของน้องสาวที่สนิทที่สุดอีก......” ส้งหลิงหลิงพูดเติมพริกเติมเกลือ เย่เชินหลินขมวดคิ้วมุ่นพลางกระฮึ่มในลำคอใส่ส้งหลิงหลิง “ส้งหลิงหลิง เธอไสหัวไปซะ！”

“ฉันไปอยู่แล้ว ต่อให้ฉันจะไปแล้ว เซี่ยชีหรั่นก็มีเกียรติในตัวเอง คุณกล่อมให้เธอยอมไม่ได้หรอก เธอจะยอมรับเรื่องที่คุณไปนอนกับน้องสาวของเธอได้ยังไง？” ส้งหลิงหลิงมองเย่เชินหลินอย่างไม่เกรงกลัว สายตาที่มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นทำให้เย่เชินหลินกำหมัดแน่น

เมื่อเห็นว่าทำให้เขาโกรธเธอเข้า ส้งหลิงหลิงก็เกิดหวั่นใจเล็กน้อย ถึงแม้เธอจะรู้ว่าเด็กมีปัญหา เย่เชินหลินไม่กล้าไล่ให้เธอไปตามอำเภอใจ เธอถึงได้กล้ากระทำอย่างกล้าหาญขนาดนี้

เย่เชินหลินสุดท้ายก็คือเย่เชินหลิน เธอก็กลัวเขาจะโกรธเคืองจริง ๆ และทำให้เธอต้องไสหัวไปเหมือนกับโม่เสี่ยวหนง

ส้งหลิงหลิงก้มหน้าลงกำลังจะเดินออกจากประตู ในหัวของเซี่ยชีหรั่นคิดย้อนกลับไปที่คำพูดของโม่เสี่ยวหนง เธอตะโกนออกมาประโยคหนึ่งว่า “หยุดนะส้งหลิงหลิง！”

ส้งหลิงหลิงรู้แน่นอนอยู่แล้วว่าถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วเซี่ยชีหรั่นต้องมาคิดบัญชีกับเธอเป็นแน่ ถ้าเกิดกลัวเซี่ยชีหรั่น เธอคงไม่ทำขนาดนี้หรอก

มุมปากของเธอแต้มไปด้วยรอยยิ้มแล้วหยุดเดิน ถามเซี่ยชีหรั่นแบบไม่แยแสว่า ： “มีอะไรอีก？”

“เป็นเธอ！เธอใช่ไหมที่ยุยงให้เสี่ยวหนงทำเรื่องพวกนี้ออกมา？” เซี่ยชีหรั่นมองส้งหลิงหลิงด้วยสายตาลุกโชนไปด้วยความโกรธ ส้งหลิงหลิงยิ้มอย่างเยาะเย้ยพลางกล่าวว่า “เมื่อคืนการกระทำทั้งหมดของน้องสาวเธอ เธอรู้ดีจะตายนี่ว่าอะไรเป็นอะไร เธออย่าผลักความรับผิดชอบมาให้คนอื่น อย่าว่าแต่ฉันไม่ได้ยุยงเธอ ต่อให้ฉันยุยงเธอไปจริง ๆ เธอก็ควรจะลองคิดให้ดีนะ ถ้าน้องเธอไม่ได้จะแทงข้างหลังเธอจริง ๆ ฉันจะยุสำเร็จหรือไง？”

เซี่ยชีหรั่นเดาออกว่าส้งหลิงหลิงไม่มีทางยอมรับหรอก เธอทำได้แค่พูดว่าเรื่องนี้เป็นความผิดของโม่เสี่ยวหนง

“เธอยังเด็ก เธอจงใจพูดให้ร้ายฉันต่อหน้าเธอ แน่นอนว่าเธออาจจะเชื่อเธอก็ได้ ส้งหลิงหลิง！ทำไมเธอถึงได้เลวขนาดนี้？เธอหาทุกวิถีทางที่จะอยากทำร้ายคนอื่นอยู่ทุกวี่ทุกวัน ไม่กลัวพฤติกรรมแบบนี้จะสอนสิ่งแย่ๆให้ลูกของเธอหรือ？”

ส้งหลิงหลิงส่ายหัวพลางยิ้มเยาะ ： “เธออย่ามาโบ้ยให้ฉันขนาดนี้สิ น้องเธอบอกว่าฉันเป็นคนยุยง เธอก็เชื่องั้นหรือ？เธอมีหลักฐานอะไร？หลักฐานอะไรก็ไม่มี เธอใช้เรื่องนี้มาสวมบทให้พวกเราสองแม่ลูก เพื่ออยากจะไล่พวกเราออกไปงั้นหรือ？ เซี่ยชีหรั่นสรุปว่าฉันเลวหรือว่าเธอกันแน่ที่เลวน่ะ？”

“พอกันที！” เย่เชินหลินหน้าตาบึ้งตึงพลางเหลือบมองส้งหลิงหลิงอย่างเย็นชา

“ไสหัวกลับขึ้นไปด้านบนซะ ถ้ายังไม่รีบไปฉันจะให้เธอไสหัวออกจากบ้านแทน！”

ส้งหลิงหลิงชำเลืองมองเย่เชินหลินด้วยความเศร้าใจ เก็บความเยาะเย้ยบนใบหน้า แล้วหมุนตัวเดินออกประตูไปอย่างเงียบ ๆ

“คุณให้เธอกลับไป？เย่เชินหลิน คุณก็รู้อยู่แก่ใจว่าเธอเป็นคนร้ายที่ทำให้พวกเราต้องแยกกัน คุณกลับปล่อยเธอไปง่าย ๆ แบบนี้หรือ？”เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้วมองไปยังแผ่นหลังของส้งหลิงหลิง เธอไม่พอใจเอาเสียเลย

บางทีเพราะเธอไม่มีแผนการเหมือนกับส้งหลิงหลิง ในการต่อสู้สนามนี้สุดท้ายคนแพ้ก็คือเธอ

เธอไม่ได้วางแผนจะอยู่ต่อ แต่เธอไม่อยากจากไปแบบนี้ให้ส้งหลิงหลิงได้รับชัยชนะสุดท้ายไป

อย่างไรก็ตามแต่ในบรรดาผู้หญิงของเย่เชินหลิน ใครสามารถยิ้มได้ถึงตอนสุดท้ายไม่ใช่เธอเซี่ยชีหรั่นเป็นคนตัดสินใจ แต่เป็นเย่เชินหลินเองที่เป็นคนตัดสิน

เมื่อสักครู่เธอพยายามที่จะให้เย่เชินหลินไล่ส้งหลิงหลิงไป ยังไงเด็กก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรแล้ว เธอคอยแต่รู้สึกว่าผู้หญิงที่ใจดำอำมหิตแบบนี้อยู่ดูแลลูกไปก็ไม่ดีต่อเด็กเสียเปล่า ๆ เธอยังประเมินตำแหน่งตัวเองในใจของเย่เชินหลินสูงเกินไป ในเวลานี้เธอรู้สึกจริง ๆ ว่าทั้งหมดนี้ราวกับเป็นเรื่องตลก และเหมือนเป็นแค่ฝันฉากหนึ่งเท่านั้น

เธอไม่มีวิธีที่จะทำให้ส้งหลิงหลิงจากไป ยังไงซะตัวเธอเองก็ต้องไปจากที่นี่ เธอไม่มีสิทธิ์รั้งส้งหลิงหลิงไว้ไม่ปล่อย เธอไม่มีคุณสมบัติและจุดยืนใด ๆ อีกแล้ว

“ช่างเถอะ ถือซะว่าฉันไม่ได้พูด จะให้เธออยู่ต่อหรือออกไปเป็นปัญหาระหว่างคุณสองคน ฉันไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่ง คุณปล่อยฉันไป เย่เชินหลิน คุณกับเสี่ยวหนง......ฉันไม่สามารถทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ ฉันไปล่ะ”

พอพูดถึงคำว่าฉันไปล่ะไม่กี่คำนี้ หัวใจของเซี่ยชีหรั่นก็เจ็บปวดเหมือนถูกคว้านออกเลย

คนมีความรักล้วนแต่ต้องเคยคิดมาก่อนใช่หรือไม่ ใช้ชีวิตด้วยกันตายด้วยกัน ตอนนี้พวกเขาล้วนแต่มีชีวิตที่ดี แต่กลับต้องแยกจากกันทั้ง ๆ ที่ยังรักกันอยู่ หัวใจของเธอจะไม่เจ็บปวดเหมือนถูกฉีกขาดได้ยังไงกัน？

“จะไปไหน ？ที่ไหนก็ไม่อนุญาตให้ไปทั้งนั้น！”เย่เชินหลินก้มลงอุ้มเซี่ยชีหรั่นขึ้นมาแล้วโยนเธอลงบนเตียง

ความเอาแต่ใจของเขาเคยเป็นสิ่งที่เธอเกลียดที่สุดแล้วก็เป็นสิ่งที่เธอรักที่สุดด้วย เธอค้นพบว่าเธอไร้ซึ่งอนาคตจริงๆ ถึงแม้ว่าจะมองเห็นเรื่องราวเป็นแบบนี้ ในใจของเธอก็ยังคงคาดหวังว่าเขาจะเหนี่ยวรั้งเธอไว้ เขารั้งแล้วจริง ๆ แต่เธอกลับไม่เห็นความหวังเลยสักนิด

ฉากนั้น เธอถูกกำหนดให้จดจำมันไปตลอดชีวิต เธอคิดว่าหลังจากนี้ตอนที่เย่เชินหลินติดสัมผัสเธอ เธอจะต้องรู้สึกขยะแขยงเป็นแน่ ถึงแม้ว่าจะพูดอยู่ในใจเป็นหมื่นครั้งว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ เขาแค่โดนวางยามันก็บรรเทาอะไรเธอไม่ได้

“เย่เชินหลิน......” เซี่ยชีหรั่นเอ่ยชื่อเขาออกมาเสียงต่ำ น้ำตาไหลอย่างทนไม่ได้อีกต่อไป

ความรู้สึกของเธอในตอนนี้ไม่สามารถระบุออกมาได้อย่างชัดเจนว่าเป็นความรู้สึกแบบไหน ความผิดหวังจากการถูกทรยศอย่างนั้นหรือ และก็ความอาลัยอาวรณ์ต่อเย่เชินหลิน

“ปล่อยฉันเถอะ คุณควรรู้ว่าเราไม่มีหนทางแล้ว......” เสียงสะอื้นของเซี่ยชีหรั่น บนใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง