ตอนที่ 846 สาวใช้ตัวแสบ 750

ตอนที่ 846 สาวใช้ตัวแสบ 750

จนถึงตอนนี้ขาทั้งสองข้างของเซี่ยชีหรั่นนั้นยังคงเมื่อยล้าและไร้เรี่ยวแรง เธอเคยสัมผัสกับความรู้สึกนี้มาก่อน มันราวกับว่าเขากลืนกินเธอทั้งคืน แต่เธอกลับคิดว่านั้นมันเป็นแค่ความฝัน ไม่ใช่ความจริง

“คุณ …คุณไม่ได้มีอะไรกับเสี่ยวหนงจริงเหรอ?งั้นเธอมีอะไรกับใคร?คุณดื่มเหล้าไปด้วย แล้วคุณบรรเทามันยังไง?”

“ซื่อบื้อจริงๆ ”เย่เชินหลินทอดถอนใจ พลางยื่นมือออกไปลูบหัวของเธอและพูดเสียงเบาว่า“ เมื่อวานตอนที่โม่เสี่ยวหนงรบเร้าจะชนแก้วกับผม ผมก็รู้แล้วว่าในใจเธอคิดไม่ซื่อแน่ ถ้าผมบอกคุณ คุณคงจะไม่เชื่อแน่ๆ ผมอยากจะให้คุณได้รู้ว่าแท้จริงแล้ว เธอเป็นน้องสาวแบบไหนกันแน่ ผมถึงใช้แผนซ้อนแผน และดื่มเหล้าที่เธอวางยาลงไป ส่วนเมื่อคืน แน่นอนว่ามีคนขึ้นเตียงกับเธออยู่แล้ว แต่คนนั้นไม่ใช่ผม ส่วนว่าเป็นใครนั้นคุณไม่ต้องรู้หรอก ยังไงซะน้องสาวคนนั้นของคุณไม่ว่าจะได้กับใคร ก็ได้หมดอยู่แล้ว ผมดื่มยาลงไปแน่นอนว่าก็ผมก็ต้องมียาแก้ และคุณก็คือยาแก้ของผม” เย่เชินหลินมองไปที่ใบหน้าน้อยๆอันเหนื่อยล้าของเซี่ยชีหรั่น คิดถึงเมื่อคืนที่เขาตักตวงจากเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ต่อให้เธอจะหลับอยู่ แต่ก็คุ้นเคยกับร่างกายของเขาเป็นอย่างดี แม้ว่าตั้งแต่ต้นจนจบเธอจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาเลย แต่ร่างกายยังคงตอบสนองเขาอย่างร้อนแรง

เขารู้อยู่แล้วว่าในแก้วเหล้าที่โม่เสี่ยวหนงให้เซี่ยชีหรั่นมียานอนหลับอยู่ ดังนั้นเธอจึงไม่รู้เลยว่าเมื่อวานนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง

“พูดแบบนี้ หมายความว่าคุณไม่ได้มีอะไรกับเสี่ยวหนงจริงๆ…”ทันใดนั้นในใจของเซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกดีใจแวบขึ้นมา เธอคิดว่าทางของเธอกับเย่เชินหลินได้ขาดออกจากกันแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวจะไม่เป็นอย่างที่เธอคิดเลย

เซี่ยชีหรั่นขบกัดริมฝีปากตัวเอง เย่เชินหลินโน้มตัวมาปิดริมฝีปากของเธอไว้ พลางใช้ลิ้นแงะฟันของเธอออก เขาไม่อนุญาตให้เธอกัดริมฝีปากของตัวเอง

เธอมีความรู้สึกดีใจ แน่ใจว่าเขาเองก็ดีใจเหมือนกัน ถ้าไม่ใช่เพราะเขาพบเข้าก่อน ครั้งนี้คงจะติดกับของโม่เสี่ยวหนงเข้าจริงๆ รวมทั้งนิสัยแข็งกร้าวของเซี่ยชีหรั่น เกรงว่าพวกเขาคงจะเข้าตาจนแล้วจริงๆ

เขาจูบเธออย่างหวงแหนและอ่อนโยน เซี่ยชีหรั่นสัมผัสได้ถึงความหวงแหนของเขา

เธอหลับตาลงพลางน้ำตาก็ไหลเอ่อล้นออกมาทีละหยดๆ

เธอทั้งรู้สึกเจ็บปวดและทรมาน แต่ในเวลาเดียวกันก็มีความรู้สึกหวานชื่นอย่างบอกไม่ถูก

โชคดีจริงๆ พวกเขายังเดินหน้าต่อไปด้วยกันได้ แต่ว่าโม่เสี่ยวหนง…

เซี่ยชีหรั่นผลักเย่เชินหลินออกพลางขมวดคิ้วมองไปที่เขา ครั้งนี้เขาคาดไม่ถึงจริงๆ เขาบอกเธออย่างชัดเจนไปหมดแล้ว ทำไมเธอถึงยังมองเขาแบบนี้อีก มันหมายความว่ายังไงกัน?

“มีอะไรเหรอ?”เขาถาม

“คุณบอกว่าคุณรู้แต่แรกแล้วว่าเสี่ยวหนงจะทำแบบนี้ ทำไมคุณไม่เตือนเธอ? คุณรู้อยู่แล้วว่าเธอวางยาเพื่อที่จะ…กับคุณ ทำไมคุณไม่ห้ามเธอตั้งแต่ตอนนั้น ต่อให้เธอวางยาแล้ว คุณก็บอกเธอได้ เธอไม่ได้กระทำการชั่วร้าย คุณสามารถบอกกับเธอได้ว่าคุณต้องการที่จะอยู่กับฉัน ทำไมคุณต้องหาคนมาย่ำยีเธอด้วย?”

ถึงแม้ว่าโม่เสี่ยวหนงจะทำไม่ถูก แต่ความจริงแล้วโม่เสี่ยวหนงก็ไม่ได้ทำให้เธอกับเย่เชินหลินแยกจากกัน นึกถึงตอนที่โม่เสี่ยวหนงจากไปอย่างกระเซอะกระเซิง เซี่ยชีหรั่นก็วางใจไม่ได้สักที

นึกถึงเมื่อคืนที่ไม่รู้ว่าใครที่ไหนทำเรื่องแบบนั้นกับโม่เสี่ยวหนง เธอยิ่งเสียใจกว่าเดิม ไม่ว่าจะยังไงเธอก็เป็นแค่เด็กสาวคนหนึ่ง ต่อให้ปกติเธอจะไม่รักนวลสงวนตัวอยู่แล้วก็เถอะ

“ไม่มีใครย่ำยีเธอ เป็นเธอเองที่ย่ำยีตัวเอง เซี่ยชีหรั่น เธอทำเรื่องแบบนี้กับคุณ ถ้าคุณยังเห็นใจเธออีก นั้นไม่ได้แปลว่าคุณมีเมตตาหรอก นั้นเรียกว่าโง่！”ท่าทางของเย่เชินหลินเข้มงวดขึ้นมา

เขาไม่ชอบโม่เสี่ยวหนงตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เพื่อเซี่ยชีหรั่น เขาถึงได้อดทนครั้งแล้วครั้งเล่าต่อเรื่องที่เธอทำ และทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อเรื่องที่เธอแสดงออกมา

เขามีความปรารถนาดีที่แนะนำแฟนให้กับเธอ แต่เธอออกไปทำเรื่องไม่เป็นเรื่องเอง จนเละเทะไปหมด นี่ยังไม่นับว่าร้ายแรงอะไร ถ้าเธอยอมเก็บดาบและรู้จักขอบคุณบุญคุณตั้งแต่ตอนนั้น เย่เชินหลินก็ไม่มีทางทอดทิ้งคนคนนี้ และไม่มีทางให้เซี่ยชีหรั่นได้เห็นฉากที่บาดตาบาดใจแบบในวันนี้

หาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น เขาไม่มีทางให้เซี่ยชีหรั่นไปยุ่งเรื่องของโม่เสี่ยวหนงอีกแล้ว

เซี่ยชีหรั่นทอดถอนใจ เธอคิดไม่ถึงว่าการที่ให้ท้ายโม่เสี่ยวหนงจะเป็นการทำร้ายตัวโม่เสี่ยวหนงเอง

ตอนนี้โม่เสี่ยวหนงยังเด็กอยู่ ถ้าเธอเข้าใจหลักการความเป็นคนตั้งแต่ตอนนี้ ก็ยังไม่สายเกินไป เธอไม่ควรเข้าไปยุ่งกับโม่เสี่ยวหนงอีกแล้ว เธอควรที่จะให้โม่เสี่ยวหนงเรียนรู้ด้วยตัวเองและหาความหมายของการมีชีวิตด้วยตัวเอง

เย่เชินหลินเห็นว่าคิ้วของเธอขมวดไม่คลายลงเลย เขาจึงยื่นมือไปคลึงที่คิ้วของเธอ พลางพูดอย่างอ่อนโยนว่า“เอาล่ะ เรื่องนี้มันผ่านไปแล้ว คุณไม่ต้องไปมาหาสู่กับเธออีกต่อไปก็พอ ถ้าคุณยังค้างคาใจกับตระกูลโม่อยู่ ผมจะชดใช้ให้ตระกูลโม่อีกสักครั้ง แต่ว่าหลังจากนี้เป็นต้นไปคุณจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาอีก”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า “ไม่ต้อง ต่อให้จะต้องชดใช้จริงๆ ก็ไม่ต้องการให้คุณมาชดใช้แทน อีกอย่างเรื่องมันก็เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป คุณให้เวลาฉันคิดหน่อย ฉันไม่อยากจะรีบตัดสินใจอะไรในตอนนี้”

“คุณอย่าได้ใจอ่อน เพราะว่าเธอทำเรื่องร้ายแรงกับคุณไม่สำเร็จนะ ถ้าหากไม่เจอเข้าก่อน พวกเราคงได้เลิกกันจริงๆแน่”เย่เชินหลินเตือนอย่างจริงจัง เซี่ยชีหรั่นตอบเสียงแผ่วเบาว่า“ฉันรู้ค่ะ”

เซี่ยชีหรั่นเงียบลง ในเวลานี้เธอเพิ่งจะสงบสติอารมณ์ลงได้และคิดไตร่ตรองเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น

เรื่องที่โม่เสี่ยวหนงทำ เมื่อคิดดูแล้วถือว่าร้ายแรงอยู่เหมือนกัน เธอเข้าใจโม่เสี่ยวหนงดี ต่อให้โม่เสี่ยวหนงมีใจคิดแบบนั้น แต่อาศัยแค่กำลังของเธอคนเดียวไม่มีทางทำได้ขนานนี้แน่

ผู้ที่บงการอยู่ข้างหลังจะต้องเป็นส้งหลิงหลิงแน่ นึกถึงเมื่อเช้าที่ส้งหลิงหลิงอยู่ที่ห้องโถง เมื่อคิดย้อนกลับไปก็เข้าใจว่าเธอน่ะ

รู้แต่แรกอยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอตั้งใจรออยู่ที่นั่นเพื่อจะดูละครฉากนี้

“หลิน เรื่องเมื่อคืนนี้ที่คุณไปค้างที่ห้องของเสี่ยวหนงนอกจากคุณรู้แล้วยังมีใครรู้อีกไหม?”

“คุณอยากจะถามว่า โม่เสี่ยวหนงทำไม่สำเร็จยังมีใครรู้อีกบ้างเหรอ?”