ตอนที่ 847 สาวใช้ตัวแสบ 751

ตอนที่ 847 สาวใช้ตัวแสบ 751

เซี่ยชีหรั่นนึกถึงตอนที่ยังอยู่ในห้องนอนของเย่เชินหลิน เธออยากจะสร้างความลำบากให้ส้งหลิงหลิงต่อ แต่เย่เชินหลินกลับให้ส้งหลิงหลิงกลับขึ้นตึกไป

ในตอนนั้นเย่เชินหลินรีบร้อนอยากบอกความจริงกับเธอ หรือว่าอยากจะปกป้องส้งหลิงหลิงอีกกันแน่?

เธอเชื่อว่าส้งหลิงหลิงมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย เย่เชินหลินฉลาดขนานนั้น ไม่มีทางที่จะไม่รู้ ถ้าเขาไม่รู้ ก็แสดงว่าแกล้งโง่แล้ว

ดูเหมือนว่าขอแค่ส้งหลิงหลิงอยู่ที่นี่ เธอก็ไม่มีทางที่จะเลิกทำลายพวกเขาแน่ เธอหลอกใช้โม่เสี่ยวหนงทำเรื่องเลวร้ายไม่สำเร็จ ยังไงก็ต้องทำเรื่องอื่นอีกแน่ๆ

ผ่านมรสุมครั้งนี้มาแล้ว เซี่ยชีหรั่นยิ่งได้รู้ว่าเย่เชินหลินสำคัญต่อหัวใจของเธอขนานไหน เธอไม่สามารถสูญเสียเขาไปได้ และไม่อยากจากกันกับเขา

หลินเพื่อที่จะให้เราได้รักกันตลอดไป ฉันไม่สามารถทนให้ส้งหลิงหลิงทำลายเราได้อีกต่อไปแล้ว ฉันอยากให้คุณยืนอยู่เคียงข้างฉัน

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่โทรศัพท์อีกครั้งหนึ่ง คิดเงียบๆอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน เธอโทรออกไปหาหลี่เหอไท้ เพื่อลางานกับเขาหนึ่งวัน เวลาในวันนี้จะใช้เพื่อมาจัดการเรื่องของส้งหลิงหลิง

เธอเคาะประตูห้องของเย่เชินหลินพลางเอ่ยถามเสียงเบาว่า“หลิน ไปกินข้าวเช้าไหมคะ? ”

“ไป”เย่เชินหลินก้าวเดินอย่างสง่างามออกมาจากห้องนอน มองไปที่ใบหน้าน้อยๆของเซี่ยชีหรั่นด้วยสายตาอ่อนโยน

เธอผ่านการร้องไห้มาแล้ว ดวงตาของเธอแดงก่ำ ผู้หญิงคนนี้ต่อให้ตระกูลโม่จะทำไม่ดีกับเธออีกสักเท่าไหร่ เธอก็ยังคงเสียใจเหมือนเดิม แค่ไล่โม่เสี่ยวหนงออกไป มันไว้โทษกันเกินไปจริงๆ เย่เชินหลินนึกถึงเรื่องราวเหล่านั้นที่เซี่ยชีหรั่นทำให้โม่เสี่ยวหนง เขาอดไม่ได้ที่จะอยากตบหน้าโม่เสี่ยวหนงสักหลายๆครั้ง

เซี่ยชีหรั่นก็มองไปที่เขาเช่นกัน ใบหน้าเธอประดับด้วยรอยยิ้ม แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่ฝืนยิ้มออกมา

เขาโอบไหล่ของเธอพลางเอ่ยเสียงเบาว่า“ไม่มีความสุขก็ไม่ต้องยิ้ม ยิ้มที่ปั่นแต่งขึ้นมาไม่น่าดูเลยจริงๆ”

เธอไม่มีความสุข ต่อให้เปลี่ยนเป็นคนอื่น เกรงว่าก็คงมีความสุขขึ้นมาไม่ได้เหมือนกัน เขาเป็นคนรักของเธอ เธอไม่ควรที่จะฝืน เธอควรเรียกรู้การปลอดปล่อยอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองต่อหน้าเขาบ้าง

เซี่ยชีหรั่นหุบยิ้มลงไป และดูนิ่งเงียบมาก ภายใต้ความนิ่งเงียบนั้นแฝงไปด้วยความเศร้าเสียใจ เย่เชินหลินมองไปที่เธอแวบหนึ่งพลางขมวดคิ้วมุ่น แต่กลับไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไร

ทั้งสองคนมาที่ห้องอาหาร แน่นอนว่าเซี่ยชีหรั่นไม่รับรู้ถึงรสชาติอาหารอยู่แล้ว แต่เธอบอกตัวเองว่า ยิ่งเธอไม่มีความสุขมากเท่าไหร่ ส้งหลิงหลิงก็จะมีความสุขมากเท่านั้น เธอจะทำให้หล่อนสมหวังไม่ได้ เธอบังคับตัวเองให้ทานอาหารเช้าตรงหน้าให้หมดถึงได้พูดขึ้นว่า“หลิน วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ค่อยดี ฉันก็เลยลางานแล้วเหมือนกัน ฉันจะพักผ่อนอยู่ที่บ้านหนึ่งวันนะ”

“โอเค ต้องการให้ผมไปเดินเล่นเป็นเพื่อนไหม? คุณอยากไปที่ไหนได้หมดเลย”เย่เชินหลินเอ่ยถามอย่างนิ่งๆ

“ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น ฉันไม่อยากเจอใคร”

“งั้นก็ไม่ไป คุณสบายใจแบบไหนก็เอาแบบนั้น”

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่เย่เชินหลิน ริมฝีปากหยักยิ้มพลางพูดว่า“ หลิน คุณดีกับฉันจริงๆ ขอบคุณนะคะ”

เธอยื่นมือออกไปวางทับบนหลังมือของเขา แต่ไหนแต่ไรมาเธอไม่ใช่คนที่จะเข้าหาก่อนแบบนี้ เย่เชินหลินยิ้มบางๆ และรู้สึกว่าเรื่องในวันนี้ไม่ได้เลวร้ายทั้งหมดเสมอไป

หลังจากทานข้าวเสร็จ หลินต้าฮุยก็มาถึงพอดี เซี่ยชีหรั่นบอกให้เย่เชินหลินไปทำงาน เธอจะไปเดินเล่นด้วยตนเอง

ช่วงนี้เย่เชินหลินไม่ได้ว่างเหมือนแต่ก่อนแล้ว จงหวีฉวนไม่เคยหยุดเคลื่อนไหวเลย และมักจะทำเรื่องเล็กและเรื่องใหญ่ให้เขายุ่งยากอยู่เสมอ

เย่เชินหลินไปที่ห้องหนังสือ เซี่ยชีหรั่นไม่ได้กลับไปที่ห้องนอนของเย่เชินหลิน และไม่ได้ไปห้องนั้นที่โม่เสี่ยวหนงเคยพักอยู่ เธอไม่อยากจะนึกถึงเรื่องที่โม่เสี่ยวหนงหักหลังเธอให้เจ็บปวดขึ้นมาอีก

เธอถือโทรศัพท์เดินเล่นอยู่ในคฤหาสน์ เธอเชื่อว่าเย่เชินหลินไม่ได้ขังบริเวณส้งหลิงหลิง หล่อนจะต้องพาลูกออกมาเล่นแน่ๆ

เธอนั่งลงบนชิงช้าและรออยู่อย่างเงียบๆ เป็นไปตามคาดผ่านไปไม่นาน หลังจากที่ทานอาหารเช้าเสร็จ ส้งหลิงหลิงก็เดินออกมา

หล่อนไม่ได้อุ้มลูกด้วยตัวเอง พี่เลี้ยงเด็กคนหนึ่งช่วยเธออุ้มลูกไว้ ด้านหลังยังติดตามมาด้วยสาวใช้อีกสองคน

เซี่ยชีหรั่นเห็นว่าเธอมาแล้ว จึงหยิบโทรศัพท์ออกมากดอัดเสียง จากนั้นถึงได้นำโทรศัพท์วางไว้ในกระเป๋า

เธอลงมาจากชิงช้า พลางมุ่งไปทางส้งหลิงหลิงอย่างช้าๆ ที่ส้งหลิงหลิงเดินออกมาก็เพราะเธออยากจะดูว่าเซี่ยชีหรั่นจากไปรึยัง

ตามที่เธอคาดการณ์ เซี่ยชีหรั่นต้องจากไปอย่างไม่ต้องสงสัย แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่าท้ายที่สุดแล้วเซี่ยชีหรั่นไม่ได้จากไป

“อัยหย่า ชีหรั่นอ่า เธอยังไม่ไปอีกเหรอ? ยอมเธอเลยจริงๆ พื้นฐานจิตใจนับวันยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆแล้วนิ”

เซี่ยชีหรั่นยิ้มอย่างเย็นชา”ฉันจากไป เธอก็ทำสำเร็จแล้วงั้นสิ?”

“เธอพูดถึงอะไรเหรอ ฉันอวยพรให้เธอกับเย่เชินหลินมาโดยตลอดเลยนะ ฉันรู้ว่าเขาไม่มีความรู้สึกอะไรหลงเหลือให้ฉันตั้งนานแล้ว ดังนั้นฉันจึงหวังจะให้พวกเธอสองคนอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข อีกทั้งเหิงเหิงก็ชอบเธอด้วย เขามีแม่เลี้ยงแบบเธอ ต่อให้ฉันจากไปแล้ว ก็วางใจได้ไงล่ะ”

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้ตอบกลับคำพูดของเธอ แค่พูดกับคนที่ติดตามหล่อนมาว่า “ฉันมีเรื่องจะคุยกับส้งหลิงหลิงเป็นการส่วนตัว พวกคุณพาตูตูไปเล่นที่สวนด้านหน้าก่อน อย่าไปไกลนะคะ”

“ค่ะ คุณนายเย่！”คนหลายคนตอบรับพร้อมกัน จากนั้นก็อุ้มเย่เจิ้งเหิงออกไป