ตอนที่ 859 สาวใช้ตัวแสบ 763

ตอนที่ 859 สาวใช้ตัวแสบ 763

เธอรีบลุกขึ้น เพราะเธอลุกเร็วเกิน ทำเอาเกือบล้ม เย่เชินหลินยื่นมือมา ยังไม่ทันโดนตัวเธอ เธอก็จับเก้าอี้ไว้ทัน แล้วก็นั่งกลับที่เดิมอย่างช้าๆ

หัวใจของเขาถูกเธอดึงไว้อย่างแน่น ไม่รู้ว่าเขาทนความวู่วามที่ไม่อุ้มเธอได้ไง

"คุณไม่ต้องรีบร้อน ไห่ลี่หมินบอกว่าจะมารับคุณไม่ใช่เหรอ? ฉันไปก่อน" เย่เชินหลินพูดจบอย่างไม่แยแส ลุกขึ้นจากไปแบบไม่มีเยื่อใยใดๆทั้งสิ้น

เธอไม่กล้ามองหลังของเขา น้ำตาไหลริมในใจหวนคิดถึงเพลงหนึ่งขึ้นมา:เราเคยสัญญาจะไม่ปล่อยมือที่จับไว้ของซึ่งและกัน แต่ความจริงมันบอกไว้แค่มีรักยังไม่พอ เดินไปถึงจุดทางแยกของถนน คุณเดินซ้ายฉันเดินขวา พวกเราต่างฝืนทนที่จะไม่หวนกลับมา……

เย่เชินหลิน เวลาจะทำให้เราลืมซึ่งกันและกันใช่มั้ย? จะมีสักวันหนึ่งมั้ย ?ฉันเผชิญหน้าคุณ ไม่ต้องมีน้ำตาอีก หัวใจก็นิ่งสงบไม่สั่นไหว

ถ้าหากมีวันนั้นจริงๆ ฉันคิดว่า ฉันคงไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด และไม่รู้สึกถึงความสุขอีกต่อไป

ไอ้คนสารเลว คุณเอาหัวใจฉันไป ต่อแต่นี้หัวใจว่างเปล่า ว่างเปล่า……ณ จุดที่เขาไม่ได้ยิน เธอตามใจตัวเองร้องไห้ออกมา

เซี่ยชีหรั่น ร้องเถิด น้ำตาไม่ได้แสดงถึงความอ่อนแอ ร้องให้พอ ต่อไปเธอก็ไม่ต้องมีน้ำตาไหลเพื่อเขาอีกแม้แต่หยดเดียว ยังไงเขาก็มีลูกชายของเขา มีแม่ของลูกชายเขา เธอเป็นแค่คนที่เขาไม่ต้องการ เธอเสียใจสิ้นหวังเพื่อเขามีประโยชน์อะไร?

ถึงจะเข้าใจว่าไม่มีใครมีหน้าที่จะมารักเราตลอดชีวิต แต่เผชิญกับการที่เขาหันหลังอย่างเด็ดเดี่ยวขนาดนี้ เธอก็ต้องโกรธบ้าง

นี่เป็นเดือนแปดนะ อากาศร้อนขนาดนี้ เธอกลับรู้สึกหนาวไปทั้งตัว

เย่เชินหลินไม่มีทางที่จะให้ความอบอุ่นกับเธออีกแล้ว เซี่ยชีหรั่น เธอต้องเรียนรู้ที่จะหาความอบอุ่นเองนะ

เธอไม่รู้ฟุบที่เก้าอี้ร้องไห้ไปนานแค่ไหน ในที่สุดรู้สึกว่ามีมือที่อบอุ่นวางบนผมของเธอ ลูบอย่างนุ่มนวล

การสัมผัสแบบนี้ ช่างเหมือนเย่เชินหลินจริงๆ แต่เธอรู้ว่า ไม่ใช่ เธอคุ้นเคยเขามาก ไม่มีทางที่จะเห็นคนอื่นเป็นเขาแน่นอน

เงยหน้าขึ้น เห็นหลี่เหอไท้กำลังมองเธออย่างอ่อนโยน สายตาเต็มไปด้วยรักและเอ็นดู เซี่ยชีหรั่นเศร้าใจ เรียกเสียงเบาๆ พี่เหอไท้ ขอโทษนะคะ……"

"เด็กโง่" หลี่เหอไท้เรียกอย่างผ่อนคลาย ยื่นมือดึงเซี่ยชีหรั่น ให้เธอสามารถพิงตัวเขาได้

เมื่อกี้ดูเธอเหมือนจะหนาวมาก ตัวเธอดูเหมือนยังสั่นอยู่ ช่วงหน้าร้อน เธอหนาวได้ขนาดนี้ ดูท่าผู้ชายคนนั้นคงทำให้เธอสะเทือนใจมาก

เขาไม่ควรพาเธอมาพบเย่เชินหลิน สองคนเดี๋ยวนี้ดูท่าน่าจะคืนดีกันยากแล้วจริงๆ อย่างน้อยช่วงเวลาสั้นๆดูแล้วเป็นแบบนี้

"ชีหรั่น ผมพาคุณไปออสเตรเลีย นะ"เสียงของหลี่เหอไท้ดังขึ้นบนศีรษะของเธอ เธอเหนื่อยแล้ว เธอไม่อยากเป็นแบบนี้ต่อไป เธอทนไม่ไหวแล้ว

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า พูด “ได้ ไปออสเตรเลีย”

“พวกเรากลับบ้านเถิด” หลี่เหอไท้จูงมือเซี่ยชีหรั่น ท่าทางกันเองเป็นธรรมชาติมาก

นั่นเป็น ความรู้สึกระหว่างพี่ชายกับคนรัก เวลานี้เซี่ยชีหรั่นไม่มีเรี่ยวแรงที่จะมาแบ่งแยกว่าเขาทำไมถึงดีกับเธอขนาดนี้

ก็ถือว่าเขาเป็นพี่ชายเถิด เธออยากเห็นแก่ตัวสักครั้ง ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นไป อย่างน้อยพึ่งพาคนอีกคนช่วยเธอให้ลืมเย่เชินหลิน

ทำพาสปอร์ตต้องใช้เวลา ระหว่างที่รอ เซี่ยชีหรั่นรับหน้าที่เป็นผู้ช่วยของหลี่เหอไท้ เธอทำให้ตัวเองไม่มีเวลา ถ้าว่างนิดหน่อย เธอก็จะคิดถึงคนคนนั้นทันที

อารมณ์เสียใจยิ่งนักวันก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ถ้าหากยังไม่ได้ออกต่างประเทศสักที เธอก็อาจวู่วามไปหาเย่เชินหลินก็ได้

ว่ากันว่า เย่เชินหลินก็ไปต่างประเทศแล้ว นั่นเป็นเพราะเธอได้ข่าวจากบริษัทโดยไม่ตั้งใจ ส่วนไปที่ไหนนั้น เธอก็ไม่รู้ และก็ไม่อยากรู้ด้วย

สรุป ตั้งแต่จากกันวันนั้น พวกเขาก็เลิกติดต่ออยากสิ้นเชิง

หลี่เหอไท้กำลังปกป้องเธออย่างระมัดระวัง พยายามไม่ให้เธอมีโอกาสคิดถึงคนๆนั้น

ทำเรื่องไปต่างประเทศเรียบร้อย วางแผนการเดินทางทุกอย่างหลี่เหอไท้เป็นคนจัดการหมด

เขาคุ้นเคยออสเตรเลียมาก ครั้งหนึ่งเคยเรียนอยู่ที่โน่นสองปี สถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อของออสเตรเลีย เขาคิดว่าคงช่วยเซี่ยชีหรั่นได้แน่

ขึ้นเครื่องเที่ยวบินที่จะไปเมลเบิร์น ตอนเครื่องบินทะลุผ่านก้อนเมฆ เซี่ยชีหรั่นมองไปที่หน้าต่าง ท้องฟ้าฟ้าเป็นพิเศษ แสงอาทิตย์เผาไหม้ตาเธอ เพราะฉะนั้นเธอทนไม่ไหวน้ำตาถึงไหลไม่หยุด เธอพูดกับตัวเองว่า น้ำตานี้ไม่ได้ไหลเพื่อเย่เชินหลินอีกต่อไป

เธอไม่อยากให้คนอื่นเห็นน้ำตาเธอไหล เพราะฉะนั้น หลี่เหอไท้เลยแกล้งทำเป็นไม่เห็น แค่หยิบหนังสือพิมพ์ดูแบบเรื่อยเปื่อยอย่างเงียบๆ

บินสิบกว่าชั่วโมง เหนื่อยมาก ความดีของการเหนื่อยก็คือ ทำให้เซี่ยชีหรั่นหลับได้

ถึงจะนอนหลับ ในฝันก็ยังหนีไม่พ้นที่จะฝันถึงเย่เชินหลิน แต่ว่าในฝันไม่ได้เศร้าใจและหมดหนทางเหมือนในความเป็นจริง

เช้าวันที่สองเริ่มต้นการท่องเที่ยวอย่างจริงจัง อากาศประเทศนี้ดีมาก ตอนพวกเขามาก็เป็นต้นเดือนของหน้าฝน อากาศเดือนเก้า อากาศถูกใจคนมาก

เซี่ยชีหรั่นรับลมอากาศที่บริสุทธิ์ ก็พยายามที่จะยิ้ม แต่ในใจก็ยังเศร้าใจอยู่

เดิมที หากเธออยากจะลืมคนๆนึง ต้องเดินไปถึงสุดขอบฟ้าสิ้นมหาสมุทร แต่ก็ยังลืมไม่ได้อยู่ดี

ทิวทัศน์บนถนนกับในประเทศไม่เหมือนกัน มีหลายสรรพสิ่งมีใหม่แปลกตา เช่นรถท้องถิ่นรูปร่างเหมือนเพชร สร้างได้สวยกว่าในประเทศเยอะ