ตอนที่ 880 สาวใช้ตัวแสบ 784

ตอนที่ 880 สาวใช้ตัวแสบ 784

"เอาล่ะ ให้พี่สะใภ้เข้ามาก่อน" เหยนชิงเหยียนพูดข้างหลังจิ่วจิ่ว

จากนั้นจิ่วจิ่วก็นึกได้ว่าต้องรับรองเท้าแตะของเซี่ยชีหรั่น แต่เซี่ยชีหรั่นบอกว่าไม่ต้อง เธอจะจัดการเอง

"โอ้ อย่าสุภาพกับฉันนักเลย ใครทำก็เหมือนกัน" จิ่วจิ่วตะโกนและวางรองเท้าแตะไว้ตรงหน้าเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นเปลี่ยนรองเท้าและเดินเข้ามาถามว่า "พ่ออยู่ไหน"

"อยู่ในห้องหนังสือ บอกว่าเย่เชินหลินไม่ได้เรื่อง" ฝู้เฟิ่งหยีกล่าว

"ฉันจะไปหาเขา”

เซี่ยชีหรั่นเคาะห้องหนังสือและได้ยินเย่เฮ่าหรันพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม "เข้ามา!"

เขาไม่ได้บอกว่ากรุณาเข้ามา เย่เชินหลินอาจจะเรียนรู้จากเขา เซี่ยชีหรั่นยิ้มจากนั้นก็เปิดประตูและเอ่ยออกมาด้วยความเคารพ "พ่อคะ ฉันมาแล้ว"

"มาแล้วเหรอ ยากมากที่เด็กคนนั้นจะเป็นแบบนี้ แต่หนูก็ยังมา ฉันไม่มีหน้าไปเจอหนูเลย" เย่เฮ่าหรันกล่าว

"พ่ออย่าพูดแบบนั้นนะ เย่เชินหลินกำลังทำแบบนี้เพื่อฉัน ฉันจะมาไม่ได้ยังไง ฉันรู้ว่าพ่อต้องโกรธพฤติกรรมของเขาแน่ๆ แต่พ่อต้องใส่ใจสุขภาพด้วย ครั้งที่แล้วหมอไม่ได้พูดแบบนั้นเหรอ อย่าโกรธและทำอารมณ์ให้คงที่”

"นั่งลงเถอะ" เย่เฮ่าหรันพูดพลางมองไปที่โซฟาในห้อง แล้วเซี่ยชีหรั่นก็นั่งลงบนโซฟา

"ชีหรั่น พ่อโกรธไม่ใช่เพราะไม่เห็นด้วยกับเรื่องเจ้าหญิงหย่าฮุ่ย เขาจะทำอะไรให้ผู้หญิงที่รักของเขาได้ เราก็พอใจฉันแต่โกรธที่เขาปล่อยให้เธอท้องกับเขา พฤติกรรมนี้ขาดความรับผิดชอบเกินไป"

เซี่ยชีหรั่นคิดว่าไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะพูดว่าเด็กคนนี้อาจไม่ใช่ลูกของตระกูลเย่

แน่นอนว่ามันไม่มีความรับผิดชอบที่จะคิดจะมีลูกง่ายๆ แต่เย่เชินหลินถูกเอาเปรียบเสมอ

เซี่ยชีหรั่นสามารถจินตนาการได้ว่าเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยริเริ่มอย่างไรและเธอใช้เธอเป็นภัยคุกคามต่อการมีลูกกับเย่เชินหลินได้อย่างไร

หากเขาไม่เห็นด้วย บางทีเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยอาจจะทำสิ่งต่างๆกับเธอต่อไป วิธีการของเธอน่าจะโหดเหี้ยมกว่าพี่ชายของเธอ

"พ่อคะ เรื่องเป็นแบบนี้แล้ว ฉันเชื่อว่าเย่เชินหลินจะมีทางออกที่เหมาะสมเสมอ”

"จะคอยดูว่าเขาแก้มันอย่างไร!" ทันทีที่เสียงของเย่เฮ่าหรันลดลงเขาได้ยินฝู้เฟิ่งหยีบอกแม่บ้านเสี่ยวหลัน "ไปเปิดประตู"

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมาแล้ว

เซี่ยชีหรั่นเข้ามาเพราะฝู้เฟิ่งหยีเปิดประตูให้ด้วยตัวเองแต่เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยกลับเป็นแม่บ้านเสี่ยวหลันที่เปิดประตูให้ ดูเหมือนว่าตระกูลเย่ใช้รายละเอียดเหล่านี้เพื่อให้เธอเข้าใจว่าเธอได้รับการต้อนรับจากครอบครัวเย่

เซี่ยชีหรั่นก็ลุกขึ้นยืน เย่เฮ่าหรันขมวดคิ้วและพูดว่า "อย่าขยับรอให้เย่เชินหลินมาเชิญเราก่อน"

เธอกลับมานั่งอีกครั้งโดยคิดว่าเธอกำลังจะได้เห็นเย่เชินหลิน หัวใจของเธอไม่สามารถสงบได้อีกต่อไป

เขาจะโกรธไหมเมื่อเห็นเธอที่นี่? อาจจะไม่ แม้ว่าเขาอาจจะไม่มีความสุข แต่เขาก็ต้องรอคอยที่จะได้เห็นเธออยู่ในใจของเขา เธอมั่นใจ

เย่เชินหลินโอบไหล่ของเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยแล้วเดินไปข้างหน้าโดยมีล่ามและผู้คุ้มกันของเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยตามมาข้างหลัง

เมื่อเห็นว่าคนที่เปิดประตูคือแม่บ้านที่สวมผ้ากันเปื้อน เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยในเวลานั้น

ในฐานะเจ้าหญิง เธอต้องได้รับการต้อนรับด้วยมาตรฐานสูงสุด ไม่ว่าจะไปที่ใด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอไปเยี่ยมกับพ่อบ่อยๆ ใครๆก็รู้ว่าเธอคือทายาทของฝานหลาย

เมื่อทายาทของประเทศมาที่ประตูมีเพียงแค่แม่บ้านที่เปิดประตูมันเป็นวิธีที่ดีแล้วเหรอ

เธอเหลือบมองไปที่เย่เชินหลินอย่างไม่พอใจ เย่เชินหลินอธิบายเป็นภาษาของฝานหลายเบาๆว่า “ฉันไม่บอกคุณเหรอนี่เป็นกรณีของจีน ไม่ว่าสถานะจะสูงแค่ไหน ลูกสะใภ้ก็เป็นลูกสะใภ้เช่นกัน ไม่มีแม่สะใภ้ที่ไหนมารับลูกสะใภ้หรอก"

เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยไม่ได้พูดอะไร แม่บ้านเสี่ยวหลันก้มลงไปรับรองเท้าแตะของเธอ

ไม่ได้เตรียมรองเท้าแตะแยกต่างหาก เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ โชคดีที่ล่ามกำลังคิดว่ามีบางอย่างในตระกูลเย่ที่เจ้าหญิงไม่พอใจ จึงนำกระเป๋าใบใหญ่ที่มีรองเท้าแตะที่เจ้าหญิงมักสวมใส่ในวันธรรมดา

ผู้แปลรู้ว่าเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยไม่พอใจและเธอจะพาพวกเขากลับเมื่อเธอกลับไป

เธอหมอบลงหยิบรองเท้าแตะออกจากกระเป๋าและวางให้เจ้าหญิงหย่าฮุ่ย

มีคนรับใช้เช่นนี้และใบหน้าของเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยก็ดีขึ้นเล็กน้อย

เหยนชิงเหยียนไม่รู้ว่าทำไม รู้สึกว่าไม่สามารถรังเกียจเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยได้ แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยทำลายชีวิตแต่งงานของคนอื่น แต่พฤติกรรมนี้ก็ผิด เขามักจะรู้สึกว่าเธอเป็นคนเอาแต่ใจและนิสัยของเธอก็ไม่เลว

เขาต้องการแสดงความเป็นเพื่อนกับเจ้าหญิงหย่าฮุ่ย เขามองไปที่ฝู้เฟิ่งหยีซึ่งกำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นด้วยสีหน้าไม่ดี ยังคงนั่งดื่มเหล้ากับไวน์โดยไม่ขยับ

เย่เชินหลินเปลี่ยนรองเท้าและเอาแขนโอบไหล่เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยแล้วเข้าไปในห้องนั่งเล่น เขาเดินไปที่ฝู้เฟิ่งหยีแล้วพูดว่า "แม่ครับ นี่คือเจ้าหญิงหย่าฮุ่ย ฉันพาเธอมาพบแม่"

"หย่าฮุ่ย นี่แม่ผม”

เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยมองฝู้เฟิ่งหยีอย่างเย็นชาและไม่แยแส แต่เธอก็ไว้หน้าให้เย่เชินหลินเล็กน้อยและเอ่ยว่า "สวัสดี ท่านผู้หญิง!"

"โอ้ นั่งลงสิ!" ฝู้เฟิ่งหยีกล่าว

ผู้แปลกลัวว่าเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยจะอับอายและแปลคำพูดของฝู้เฟิ่งหยีเป็น "เชิญนั่งลง"