ตอนที่ 890 สาวใช้ตัวแสบ 794

ตอนที่ 890 สาวใช้ตัวแสบ 794

เย่เชินหลินนึกขำ

“คุณยังจะขำอีก ฉันอุตส่าห์เอ่ยปากขอแล้ว แต่คุณกลับไม่ตอบตกลง มันทำร้ายจิตใจมากรู้ไหม”

“เด็กโง่”เย่เชินหลินหยุดขำ พร้อมกับยื่นมือไปกุมมือน้อยๆของเซี่ยชีหรั่น พูดอย่างจริงจัง “ที่ฉันไม่ให้เธอสวมแหวนวงนั้นให้ฉัน ก็เพราะว่าเรื่องขอแต่งงานต้องเป็นฉันที่เป็นฝ่ายขอ จะให้เธอเป็นฝ่ายขอได้อย่างไรกัน”

ผู้ชายเผด็จการ

แอบเคืองเขานิดๆ แต่ทว่าในใจกลับรู้สึกหวานชื่นเหลือเกิน

เธอจะสงสัยในความรักของเขาอีกได้อย่างไร เขาเกือบจะไม่ได้ลืมตาขึ้นมาตลอดชีวิต เพื่อเธอนะ

“หลิน คุณต้องรีบหายนะคะ พอคุณหายดีแล้ว ฉันจะกลับบ้านกับคุณ และเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปไม่แยกจากกันอีก”เซี่ยชีหรั่นกุมมือเย่เชินหลินกลับ พร้อมพูดอย่างจริงจัง

“ต่อให้เธอคิดจะหนี ก็หนีไม่พ้นหรอก ฉันจะไม่ให้เธอหนีไปไหนอีก”

เย่เชินหลินนึกถึงช่วงเวลาเหล่านั้น ที่เขาแอบตามอยู่หลังเธอและหลี่เหอไท้ เห็นเธอพึ่งพาผู้ชายคนอื่น เห็นเธอจูงมือหลี่เหอไท้ บางครั้งที่เกิดเสียใจขึ้นมาก็ซบอกหลี่เหอไท้ร้องไห้

“ที่จริงฉันก็ไม่อยากจะหนีไปหรอก แต่เพราะคุณมันน่าโมโห มีเรื่องอะไรก็ไม่ยอมบอกฉัน ฉันคิดว่าคุณปล่อยวางส้งหลิงหลิงไม่ลง ฉันคิดว่าในหัวใจของคุณส้งหลิงหลิงและลูกสำคัญกว่าฉัน ฉันก็เลยไม่พอใจ จึงได้เดินจากมา”

เย่เชินหลินขมวดคิ้วขึ้น ฟังจากคำพูดเหล่านี้ของเซี่ยชีหรั่นแล้ว ทำไมเขารู้สึกว่าเธอรู้เรื่องของเย่เจิ้งเหิงแล้ว

“หลิน รับปากฉัน ต่อไปไม่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น คุณก็ต้องบอกความจริงฉัน ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นอย่างที่คุณคิด ฉันอยากจะแบ่งเบาภาระไปพร้อมกับคุณ ฉันจะดูแลเย่เจิ้งเหิงพร้อมกับคุณ ถึงแม้ว่าการเป็นโรคหัวใจแต่กำเนิดจะรักษายากมาก แต่ฉันเชื่อ ว่าขอเพียงเรามีความเชื่อ สักวันเราต้องรักษาลูกให้หายได้แน่”

อันที่จริง ช่วงนี้ทุกครั้งที่เซี่ยชีหรั่นเห็นเด็กตัวเล็กๆ เธอก็จะนึกถึงเย่เจิ้งเหิงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เธอมักจะรู้สึกว่าตนผิดคำสัญญาต่อเด็ก

“สุดท้ายเธอก็รู้จนได้”เย่เชินหลินเอ่ยเสียงเบา

แต่ก็ช่างมันเถอะ เมื่อรู้แล้ว ต่อไปพวกเขาก็จะไม่ขัดแย้งกันในเรื่องนี้อีก

“ยังถือสาที่ส้งหลิงหลิงอยู่ที่นี่ต่อไหม ถ้าเธอยังถือสา ฉันจะจัดการส่งเขาออกไป แต่อาการของเย่เจิ้งเหิง อาจจะมีความจำเป็นที่ฉันต้องไปหาอยู่ตลอดเวลา แต่ต่อให้ฉันไปแล้ว ฉันก็ไม่มีทางมีความคิดอะไรต่อส้งหลิงหลิงแน่”

“ไม่เอา”เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า ในขณะที่ส่ายหน้านั้นเธอรู้สึกมึนเล็กน้อย เธออ่อนเพลียมากจริงๆ

“ให้พวกเขาอยู่ด้วยกันกับพวกเราเถอะ ไม่ว่าส้งหลิงหลิงจะทำเรื่องอะไร ฉันก็ไม่มีความคิดที่จะให้เธอออกไปอีกแล้ว ลูกอ่อนแอขนาดนั้น เขาต้องการแม่ หลิน ส้งหลิงหลิงรู้สถานการณ์ที่แท้จริงของลูกไหม”

“ไม่แน่ใจว่ารู้ไหม แต่เธอก็คงพอจะเดาได้บ้างแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอก็คงไม่มั่นใจและไร้ความเกรงกลัวขนาดนั้น”เย่เชินหลินกล่าวเสียงเคร่งเครียด นึกถึงพฤติกรรมเกินเหตุที่ส้งหลิงหลิงทำครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อพูดถึงผู้หญิงคนนี้ ท่าทางและน้ำเสียงของเขานั้นเต็มไปด้วยความรังเกลียด

เซี่ยชีหรั่นก็ถอนหายใจเบาๆเฮือกหนึ่ง เอ่ยอย่างถอดถอนใจ“อยากให้เธอจดจำไว้ตลอดเวลาเหลือเกิน ว่าเธอคือแม่คนหนึ่ง นั่นถือเป็นพรอย่างมหันต์เลยล่ะ”

อยู่ๆบรรยากาศภายในห้องก็เคร่งเครียดขึ้นมา เย่เชินหลินฉีกยิ้มขึ้นมา เอ่ย“ไม่พูดถึงคนที่ทำให้หมดอารมณ์คนนี้แล้ว เธอขยับมาทางนี้หน่อย ให้ฉันได้มองหน้าเธอดีๆ”

เซี่ยชีหรั่นใจเต้น และรู้สึกเขินอายเล็กน้อย แต่ก็ได้ขยับไปทางเตียงของเขาอย่างว่าง่าย แบบนี้ระยะห่างของทั้งคู่ก็จะใกล้กันมากยิ่งขึ้น

มือขวาของเย่เชินหลินวางลงบนดวงหน้าเล็กๆที่เนียนนุ่มของเธอ ค่อยๆลูบไล้

ยังสามารถมีชีวิตอยู่และจับใบหน้าที่สดใสของเธอ นี่คือพรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกเขาแล้ว

เขาไม่อยากจะพูดเลยว่าตอนที่อยู่บนเครื่องบินเขาบ้าบิ่นขนาดไหน แทบจะเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ

ยังดีที่ความกังวลทั้งหมดเป็นเพียงความกังวลที่ไม่จำเป็น เขาสัมผัสได้ถึงน้ำตาอุ่นๆ

ความรู้สึกของเซี่ยชีหรั่นก็ไม่ต่างกัน พวกเธอต่างรอดมาจากความตาย แต่สิ่งที่น่ายินดีที่สุดไม่ใช่การที่ตนยังมีชีวิตอยู่ หากคือการที่อีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่

มือน้อยๆของเธอวางลงบนมือใหญ่ของเขา มือของทั้งคู่วางประสานกันไว้

ในเวลานี้ทั้งคู่อยากจะโผล่เข้ากอดและจูบอีกฝ่ายเหลือเกิน เพียงแต่เซี่ยชีหรั่นไม่มีเรี่ยวแรงมากพอที่จะลุกขึ้นมาจริงๆ บาดแผลของเย่เชินหลินก็ยังต้องรักษาอยู่ ยิ่งลุกขึ้นไม่ได้

ทั้งคู่ต่างมองหน้ากันไปมองหน้ากันอยู่อย่างนั้น ความสุขทั้งหมดได้หลอมรวมกันไว้ในแววตาของทั้งคู่

ผ่านไปสักพักใหญ่ เซี่ยชีหรั่นจึงเอ่ยถามเย่เชินหลินขึ้นเสียงเบา“เรื่องของเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยไม่ต้องเป็นห่วงจริงๆหรือ ถ้ามีปัญหาอะไร คุณต้องบอกฉันนะ ห้ามเผชิญกับมันเพียงลำพัง”

ยัยเด็กโง่เอ้ย บอกเธอไปแล้วมันจะเกิดประโยชน์อะไร แถมยังเป็นการทำให้เธอกังวลอีก

อีกอย่าง หลังจากที่ไห่ลี่หมินเอ่ยถึงปัญหานี้ เย่เชินหลินก็ได้คิดดีแล้ว หลักฐานที่อยู่ในมือเขาก็พอสมควรแล้ว ต่อให้เขาไม่ไปประเทศฝานหลายด้วยตัวเอง ให้หลินต้าฮุยไปก็ได้

“ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ก่อนที่ฉันจะไปหาเธอก็ได้บอกเธอแล้วไม่ใช่หรือไง ว่าต่อไปเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”เย่เชินหลินเอ่ยอย่างอ่อนโยน

“หลิน ทำไมจุๆเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยถึงมาทำร้ายฉันล่ะ คุณกลัวว่าเธอจะทำร้ายฉัน ก็เลยร่วมแสดงละครกับเธอไม่ใช่หรือ”

เย่เชินหลินก็ไม่ปิดบังเธออีกต่อไป เพราะรู้ว่าหากเขาไม่บอก ในใจเธอก็ต้องเดาไม่จบไม่สิ้น และเธอก็จะเป็นห่วงไม่จบไม่สิ้นด้วย

“เธอเดาออกได้อย่างไร ว่าเด็กในท้องเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยไม่ใช่ลูกของฉัน”เย่เชินหลินถามกลับไปประโยคหนึ่ง

“งั้นก็แสดงว่าเป็นเรื่องจริงหรือ”เซี่ยชีหรั่นรู้สึกดีใจไม่น้อย ตั้งแต่มีเรื่องส้งหลิงหลิงกับเย่เจิ้งเหิงน้อย เธอก็กลัวที่จะเป็นแม่เลี้ยงแล้วจริงๆ ไม่อยากจะได้ลูกแบบนั้นเพิ่มมาอีกคนแล้ว

และที่สำคัญเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยน่ากลัวกว่าส้งหลิงหลิงเสียอีก ถึงแม้ว่าส้งหลิงหลิงจะมีความคิดร้ายๆอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับจะเอาชีวิตเธอไป