ตอนที่ 891 สาวใช้ตัวแสบ 795

ตอนที่ 891 สาวใช้ตัวแสบ 795

“คุณเย่ มีอะไรจะมอบหมายเหรอครับ” หลินต้าฮุยถาม

“นายไปประเทศฝานหลายนะ แล้วพาเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยไปด้วย บอกเธอว่าจะช่วยส่งกลับไปประเทศ ถ้าเธออยู่ในมือนายพวกเขาจะไม่กล้าทำอะไรนาย เมื่อถึงฝานหลายแล้วนายไปหาเจ้าชายหย่าหลุนก่อน บอกแกว่านายจะขอพบกษัตริย์ หลักฐานในมือนายจะปกป้องชีวิตของนายได้”

เย่เชินหลินแสดงสีหน้าอย่างจริงจัง เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องอันตรายมาก

เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยนั้นเป็นคนถือตัวมาก แล้วเธอจะไม่อยากแก้แค้นที่ถูกกักตัวอยู่ในตงเจียงหรือ?

เมื่อหลักฐานถูกเปิดเผยเธอก็จะสูญเสียอิสรภาพทันที แล้วเจ้าชายหย่าหลุนก็จะขอบคุณพวกเขาและจะไม่ทำร้ายหลินต้าฮุย

สิ่งที่อันตรายต่อหลินต้าฮุยนั้นก็คือระหว่างการเดินทางไปมากกว่า เพราะเกรงว่าจะมีคนหักหลังเสียก่อน

“ครับ คุณเย่!” หลินต้าฮุยตอบตกลงโดยไม่ลังเล

“ต้าฮุย ภารกิจครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนๆ นะ นายจะไม่ไปก็ได้” เย่เชินหลินพูด

ความจริงแล้วเขายังมีสติอยู่บ้างในช่วงที่สลบไป เพียงแต่ไม่มีแรงที่จะพูดกับหลินต้าฮุย

เขายังจำเรื่องที่ลูกผู้ชายอย่างหลินต้าฮุยคนนี้ร้องไห้เพื่อเขาได้ สำหรับตำแหน่งในใจของเขาแล้ว เกรงว่าหลินต้าฮุยจะสำคัญกว่าเหยนชิงเหยียนก็เป็นไปได้

หากไม่ใช่เพราะเขาได้รับบาดเจ็บ และเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยจะถูกกักอยู่ตงเจียงนานเกินไปไม่ได้ เขาคงจะไปด้วยตัวเองและไม่ยอมปล่อยให้ใครต้องมาเสี่ยงเพื่อเขาหรอก

“ผมไปเองครับ! คุณเย่!” หลินต้าฮุยพูดอย่างหนักแน่น เพราะเขาเกลียดเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยมาก เกลียดที่เธอแทบจะคร่าชีวิตเย่เชินหลินไป

เขาต้องการจะส่งเธอไปเข้าคุกด้วยตัวเอง และหลักฐานทุกอย่างนั้นเขาก็รู้ดี

เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยนั้นมีความทะเยอทะยานสูง ครั้งหนึ่งเธอเคยจะลอบสังหารเจ้าชายหย่าหลุน แต่ไม่ประสบความสำเร็จ และเพื่อที่จะยึดบัลลังก์ให้ได้โดยเร็วที่สุด เธอก็เคยคิดจะทำร้ายพ่อของเธอเพราะกลัวบัลลังก์จะตกอยู่ในมือของเจ้าชายหย่าหลุน

แม้ว่าพ่อลูกสองคนจะหลุดพ้นน้ำมือของเธอได้ แต่ทุกอย่างมันก็ได้ทิ้งเบาะแสไว้

นี่เป็นข้อมูลที่เย่เชินหลินต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะได้มา และนี่ก็เป็นวิธีเดียวที่จะห้ามไม่ให้เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยและเจ้าชายหย่าหลุนได้กลับมาตงเจียงอีก

สำหรับความโชคดีนั้นก็คือตลอดที่ผ่านมาหลินต้าฮุยได้อยู่กับเย่เชินหลิน ซึ่งก็ได้เรียนรู้ซึมซับความนิ่งสงบและความชาญฉลาดจากตัวเขา

ดังนั้น เขาจึงทำภารกิจครั้งนี้ได้สำเร็จ ทันทีที่กษัตริย์แห่งประเทศฝานหลายได้เห็นหลักฐานของเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยที่พยายามทำร้ายเขา เจ้าหญิงก็ถูกส่งเข้าคุกโดยทันที

ความจริงแล้วเจ้าชายหย่าหลุนก็รักน้องสาวคนนี้มากและโดยปกติเขาจะแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ต้องการสืบทอดบัลลังก์ ถึงกระนั้นเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยก็ยังคิดจะทำร้ายเขาอยู่ดี ซึ่งแน่นอนว่าเขาต้องเกลียดน้องสาวทันทีที่รู้และไม่ขัดคำสั่งของพ่อที่จะจับตัวเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยไปขัง

เซี่ยชีหรั่นเพียงต้องการใช้เวลาในการพักฟื้นและร่างกายของเธอก็ขาดสารอาหาร ซึ่งหลังจากได้รับการฉีดยาสารอาหารเข้าไปแล้วร่างกายของเธอก็ฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว

หลายวันต่อมาเธอก็ได้ดูแลเย่เชินหลินอย่างตั้งใจ

อาการบาดเจ็บของเย่เชินหลินค่อยๆคงที่ และหลังจากนั้นไม่นานหลินหลิงก็ได้ทำเรื่องขอออกจากโรงพยาบาลเพื่อกลับไปพักฟื้นต่อที่บ้านของเย่เชินหลิน

ส่วนส้งหลิงหลิงก็ได้รออยู่ที่บ้านอย่างเงียบๆ เธอคิดว่าหลังจากที่ได้บอกความลับกับเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยไปแล้วก็คงต้องมีการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่แน่นอน

ชะตากรรมของเซี่ยชีหรั่นอาจถึงฆาตได้ และบางทีเย่เชินหลินก็อาจจะต้อง......

แม้เธอจะไม่ค่อยเต็มใจที่จะให้เย่เชินหลินต้องตาย แต่เธอคิดว่าเมื่อเย่เชินหลินตายไปแล้วลูกของเธอก็จะกลายเป็นทายาทคนเดียวของเย่เชินหลิน

เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว เธอก็หวังว่าเย่เชินหลินจะถูกฝังไปร่วมกับเซี่ยชีหรั่นด้วย

ซึ่งไม่คิดเลยว่าคนที่เธอหวังให้ตายแต่กลับไม่ตายสักคน และในทางกลับกัน ตอนนี้ตัวเธอเองต่างหากที่กำลังจะเผชิญหน้ากับหายนะครั้งร้ายแรง

......

เมื่อเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นกลับถึงบ้านก็เกือบเที่ยงวันแล้ว

แสงแดดในเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดของฤดูหนาวและเป็นประโยชน์ต่อร่างกายของมนุษย์มาก ด้วยตัวของเย่เชินหลินที่ได้รับบาดเจ็บ เซี่ยชีหรั่นจึงหวังอยากให้เขาหายไวๆ เมื่อกลับไปถึงบ้านแล้วเธอก็ให้พ่อบ้านช่วยนำเก้าอี้ปรับนอนมาให้เขา

“หลิน วันนี้ลมไม่แรงมาก งั้นคุณรับแสงแดดที่นี่ไปก่อนนะ” เซี่ยชีหรั่นพูดด้วยความอ่อนโยน

“อื้ม” เย่เชินหลินตอบสั้นๆ และในไม่ช้าเก้าอี้ปรับนอนก็ได้วางไว้ไม่ไกลจากขั้นบันไดทางเข้าบ้านหลังใหญ่นี้ เซี่ยชีหรั่นเตรียมเข้ามาพยุงเย่เชินหลินแต่ถูกเขาปฏิเสธไป

คุณชายเย่ขมวดคิ้วด้วยสีหน้าเคร่งขรึมแล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ผมหายดีแล้ว จะพยุงผมอีกทำไม?”

เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าเขาเป็นคนฟอร์มจัด แต่ไม่นึกว่าจะจัดขนาดนี้

เธอได้แต่ยิ้มแล้วตอบด้วยอารมณ์ดี “จ่ะ คุณหายดีแล้ว ฉันไม่ได้จะมาพยุงคุณ ฉันแค่จะให้คุณพยุงฉันไม่ได้เหรอ?”

ค่อยยังชั่ว ถือว่าอยู่เป็น

หลายวันที่ผ่านมานี้อย่าว่าเย่เชินหลินหดหู่ใจมากแค่ไหนเลย เพราะตอนหลับเขายังฝันว่าต้องดูแลผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ให้ดีที่สุด แต่ตอนนี้เขาเองกลับขยับตัวไม่ได้เพราะมีบาดแผลในร่างกายอยู่

พ่อบ้านสั่งให้คนใช้นำเก้าอี้ปรับนอนอีกตัวมาวางไว้ข้างๆ เย่เชินหลิน เพราะเขารู้ว่าเซี่ยชีหรั่นค่อนข้างเหนื่อยล้ากับการที่ต้องดูแลเย่เชินหลินในโรงพยาบาล ดังนั้นจึงให้เซี่ยชีหรั่นได้นั่งรับแสงแดดกับเย่เชินหลินไปพร้อมกัน

ในบ้านที่เงียบสงบ เซี่ยชีหรั่นหลับตาลงและดื่มด่ำกับไออุ่นของแสงแดด