ตอนที่ 914 สาวใช้ตัวแสบ 818

ตอนที่ 914 สาวใช้ตัวแสบ 818

“พวกคุณมีอะไรจะถามอีกไหม? ” เซี่ยชีหรั่นถามเรียบๆ

ตำรวจนายหนึ่งพูดกับตำรวจอีกนาย “เอาเสื้อผ้าที่พบในที่เกิดเหตุมาให้เธอระบุ”

เมื่อครู่นี้เธอก็คิดถึงปัญหานี้ ตอนเธอออกมาพี่ส้งยังสบายดี เสื้อผ้าเธอก็สะอาด เธอไม่เชื่อว่าพวกเขาจะสามารถทำให้เสื้อผ้าเปื้อนเลือดคนอื่นได้ตามใจชอบ แล้วบอกว่าเป็นของเธอ

อย่างรวดเร็ว มีคนเอาชุดเปื้อนเลือดที่หุ้มด้วยฟิล์มพลาสติกมาให้เซี่ยชีหรั่น สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกเหลือเชื่อก็คือนั่นเป็นชุดของเธอจริงๆ

เธอใส่ชุดนั้นไปบ้านพี่ส้งตอนเลิกงาน แต่เธอจำได้ว่าหลังจากไปถึงบ้านพ่อเธอแล้ว เธอก็ถอดเสื้อผ้าแขวนไว้ที่ไม้แขวนในห้องเธอ

เธอไม่ค่อยแน่ใจไปพักหนึ่งว่านี่คือเสื้อผ้าเธอจริงๆ หรือไม่ หรือมีคนจงใจเอาเสื้อผ้าแบบเดียวกันมาเปื้อนเลือดแล้วยัดเยียดว่าเป็นของเธอ

“ชุดนี้เป็นของคุณใช่ไหม? ” ตำรวจถาม

“เหมือนชุดฉันมาก มันอาจพูดได้ว่าเหมือนกัน แต่ฉันไม่แน่ใจว่านี่คือชุดของฉัน”

“ตอนคุณไปบ้านผู้ตายคุณสวมชุดนี้ใช่ไหม? ” ตำรวจถามอีกครั้ง

เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้ว รู้สึกว่าตำรวจกำลังล่อลวงเธอ ดังนั้นเธอจึงเน้นหนึ่งประโยค “ฉันไม่สามารถยืนยันได้ว่าชุดนี้เป็นชุดของฉัน ฉันไม่ได้ใส่ชุดนี้ไป ตอนนั้นฉันใส่ชุดที่มีสีและรูปแบบเดียวกับชุดนี้จริงๆ แต่ชุดฉันอยู่ในบ้านของเรา อยู่บนไม้แขวนห้องนอนฉันที่ชั้นสอง ถ้าพวกคุณไม่เชื่อก็ส่งคนมาตรวจสอบได้”

ตำรวจมองไปที่ตำรวจหนุ่มอีกคน พูดกับเขาว่า “นายไปบ้านแม่เธอหน่อย ดูว่ามีชุดแบบเดียวกันที่ไม้แขวนหรือเปล่า”

ตำรวจท่านนั้นก็ตอบตกลงที่จะออกไป

“มีเรื่องอื่นอีกไหม? ถามเสร็จแล้วฉันกลับบ้านได้หรือยัง? ”

เซี่ยชีหรั่นจำได้ว่าตอนเธอลงมาข้างล่างได้ยินหลี่เหอไท้พูดว่า ตอนนี้เธอถูกหมายเรียกและไม่สามารถควบคุมตัวได้ เธอไม่ค่อยแน่ใจระยะเวลาที่ละเอียด แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอรู้ หลังจากถามเกี่ยวกับคดีนี้เสร็จแล้วก็ต้องปล่อยเธอไป ไม่มีการอนุมัติอย่างเป็นทางการในการจับกุมอีก ก่อนจะมีการอนุมัติการกักขัง เธอควรเป็นอิสระ

ตอนนี้เธออยากเจอเย่เชินหลินมากๆ และอยากมีเวลาคุยกับพ่อให้เต็มที่ ให้เธอไม่ต้องเป็นห่วงเธอ บอกเธอว่าเธอไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น

จริงๆ แล้วถึงเธอไม่บอก เธอก็รู้ว่าพ่อต้องเชื่อใจเธอ

“ยังไม่ได้ชั่วคราวครับ” ตำรวจพูด

“คุณสามารถพักผ่อนสักครู่ได้ รอให้เพื่อนเราไปบ้านคุณ ไปทำความเข้าใจเกี่ยวกับสถานการณ์อื่นๆ แล้วคุณถึงกลับได้”

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้พูดอะไรมาก เธอนั่งอยู่ตรงนั้นเงียบๆ

นี่เป็นขั้นตอนที่หลีกเลี่ยงไม่ได้สำหรับตำรวจที่จัดการคดี เธอก็รู้เช่นกัน ถ้าเธอเคลื่อนไหวในเวลานี้จะเกิดข้อสงสัยในการปลอมแปลงหลักฐาน

ตำรวจไม่ถามเธออีก แต่กำลังยุ่งกับการจัดการวัสดุต่างๆ และมีตำรวจนายหนึ่งกำลังแอบสังเกตเธอเงียบๆ

ไม่นานนัก เธอได้ยินตำรวจผอมสูงนายหนึ่งส่งเอกสารฉบับหนึ่งมา พูดขึ้น “ผลการระบุลายมือออกมาแล้ว ลายมือในไดอารี่เป็นของผู้ตาย”

นี่คือการโจมตีอีกครั้งอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ตอนนี้เซี่ยชีหรั่นสงบลงมากแล้ว

“คุณเซี่ย คุณได้ยินหรือเปล่า? ผลระบุออกมาแล้ว พิสูจน์ว่าไดอารี่เหล่านั้นเขียนโดยผู้ตายจริงๆ ” ตำรวจพูด

“นั่นไม่ได้พิสูจน์ว่าฉันคือคนฆ่า อีกอย่างสิ่งที่เธอเขียนไม่เป็นความจริง”

เซี่ยชีหรั่นตอบจบแล้ว ก็รู้สึกว่าจริงๆ แล้วอะไรคือความจริง ตำรวจจะสนใจจริงๆ หรือไม่? ตอนนี้พวกเขาต้องคิดว่าเธอเป็นอาชญากรรมไปแล้วแน่ๆ โดยเฉพาะสิ่งที่แสดงให้รู้เป็นนัยๆ ที่ชัดเจนข้างต้น พวกเขาจะยิ่งพบหลักฐานการกระทำผิดของเธอ ไม่ใช่หลักฐานแสดงความบริสุทธิ์ของเธอ

ยิ่งไปกว่านั้นถึงแม้ว่าตำรวจจะไม่มีส่วนรู้เห็นจริงๆ วันนั้นที่โม่เสี่ยวจุนมาหาและพูดคุยกับเธอส่วนมากก็คล้ายกับสถานการณ์ที่พี่ส้งบรรยายไว้มาก

เธอเชื่อว่าตำรวจจะตามหาพยาน และต้องหาได้แน่ อย่างน้อยต้องหาสิ่งที่พี่ส้งพูดได้ว่าวันนั้นโม่เสี่ยวจุนมาหาเธอจริงๆ และทั้งคู่ก็คุยกันอยู่ข้างๆ ตามลำพัง

เธอก็จำได้ว่าวันนั้นพี่ส้งได้ถามเธอจริงๆ ว่าผู้ชายคนนี้คือใคร ตอนนั้นเธอแค่คิดว่าเธอเป็นคนขี้นินทาเท่านั้น จึงบอกว่าเป็นพี่ชายเธอ พี่ส้งยังพูดอีกว่าเธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนั้นชอบเธอ

ความขี้นินทาในวันนั้นของพี่ส้ง และการเขียนไดอารี่อันน่าเหลือเชื่อนี้ทำให้เซี่ยชีหรั่นนึกถึงความเป็นไปได้นี้

เธอน่าจะถูกคุกคามในช่วงนี้ มีคนบังคับให้เธอทำเรื่องพวกนี้ เหตุการณ์ชุดนี้ที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความบังเอิญ จุดประสงค์ในการใส่เงินในถุงผักใหญ่นั่นไม่ใช่การขอบคุณเธอ แต่เพื่อให้เธอนำเงินไปที่บ้าน ทำให้เธอมีหลักฐานในการปรากฏตัวในที่เกิดเหตุ

เธอบอกได้แค่ว่าคนที่คิดแผนนี้เป็นคนที่ละเอียดรอบคอบจริงๆ มันทำให้ดูแล้วรัดกุมมาก

หัวใจเซี่ยชีหรั่นค่อยๆ หนักหน่วงขึ้นอีก เธอกังวลอย่างมากว่าเย่เชินหลินและเย่เฮ่าหรันจะต้องล้มเลิกหลักการและแผนเดิมบางอย่างเพื่อช่วยเหลือเธอ