ตอนที่ 943 สาวใช้ตัวแสบ847

ตอนที่ 943 สาวใช้ตัวแสบ847

“พ่อบ้าน เวลานี้โทรมาหาผมมีธุระอะไรสำคัญเหรอ？”น้ำเสียงหนักแน่นสูงวัยของเย่เฮ่าหรันนั้นดังเข้าไปในหูของพ่อบ้าน

“ท่านเย่ วันนี้คุณชายน้อยถูกส้งเข้าโรงพยาบาลเพื่อรักษาตัว แต่การรักษานั้นไม่ประสบความสำเร็จ ตอนนี้ได้จากไปแล้ว”พ่อบ้านนั้นกลัวเย่เชินหลิน จึงหวังว่าเย่เฮ่าหรันและฝู้เฟิ่งหยีจะสามารถมาที่นี่ในเวลานี้

สิ่งแรกที่เย่เฮ่าหรันคิดก็คือเย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่นจะทะเลาะกันด้วยเรื่องนี้หรือไม่？

“ได้ ผมรู้แล้ว คุณสังเกตคนทางนั้นให้ดีๆ”

“ท่านเย่ ทำไมเวลานี้แล้วถึงยังได้มีคนโทรศัพท์มา”ฝู้เฟิ่งหยียังไม่ได้นอนหลับ ขณะที่เย่เฮ่าหรันกำลังจะเดินเข้ามาในห้องนอน ก็รู้สึกว่าบรรยากาศนั้นอึมครึม

เย่เฮ่าหรันนั้นพยายามเดินอย่างเบาที่สุด แต่ก็ไม่ได้ผล

“พ่อบ้านบอกว่าเย่เจิ้งเหิงเสียชีวิตแล้วที่โรงพยาบาล อย่าตื่นตระหนกไป ตอนนี้ลูกก็คงเสียใจไม่น้อยกว่าเราเช่นกัน”เย่เฮ่าหรันกอดฝู้เฟิ่งหยีแน่น กลัวว่าหากเธอได้รับรู้ข่าวนี้แล้ว จะเสียใจจนเป็นลมล้มไป เด็กน้อยนั้นเป็นลูกของส้งหลิงหลิงนี่เป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เด็กน้อยนั้นแซ่เย่ก็คือตะปูที่ตอกอยู่บนแผ่นเหล็กเช่นเดียวกัน

“พรุ่งนี้พวกเราไปดูกัน” หลังจากที่เย่เฮ่าหรันปลอบฝู้เฟิ่งหยีนอนหลับไปก็เริ่มครุ่นคิด เขาคิดว่าเย่เจิ้งเหิงเพิ่งออกจากโรงพยาบาลได้เพียงไม่กี่วัน ก็เกิดเรื่องเช่นนี้เสียแล้ว เป็นไปได้ไหมว่าส้งหลิงหลิงจะใช้เด็กน้อยเป็นเครื่องมือเพื่อใส่ร้ายเซี่ยชีหรั่นแต่ก็ไม่ควรทำให้เด็กต้องถึงตาย อย่างน้อยก็เป็นสายเลือดเดียวกัน

ในค่ำคืนนี้ เซี่ยชีหรั่นนั้นนอนไม่หลับ เย่เชินหลินก็นอนไม่หลับ เย่เฮ่าหรันก็เช่นเดียวกัน

พอเที่ยงคืนส้งหลิงหลิงก็นอนหลับสนิท

นี่ไม่ใช่เย่เจิ้งเหิงเหรอ？เขายังไม่ตาย？ส้งหลิงหลิงมองดูเย่เจิ้งเหิงที่อยู่ไม่ไกลจากเธอนัก ขณะที่กำลังจะไปกอดเด็กน้อย

เย่เจิ้งเหิงก็เบิกตากว้าง ใบหน้านั้นขาวซีดจ้องมองมาที่ส้งหลิงหลิง

“แม่ ทำไมแม่ใจร้ายขนาดนี้ ทำไมแม่ถึงทำใจฆ่าผมได้”เย่เจิ้งเหิงพูดไปพลางเดินเข้ามาหาส้งหลิงหลิง

ส้งหลิงหลิงนั้นจำได้ว่าเย่เจิ้งเหิงนั้นยังเดินไม่ได้ แต่เย่เจิ้งเหิงที่อยู่เบื้องหน้าของหล่อน ทำไมถึงได้สูงนัก ส้งหลิงหลิงไม่ทันระวัง ก็ถูกเย่เจิ้งเหิงจับไว้แน่น เขายื่นมือออกไปบีบคอส้งหลิงหลิงพร้อมพูดว่า：“ทำไมแม่ถึงได้ทำร้ายผม ทำไม ทำไม”

“ขอโทษนะลูก ขอโทษ แม่ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายลูก ลูกอย่ามาหาแม่อีกเลย”หลังจากที่ส้งหลิงหลิงตะโกนออกไปและดึงมือของเย่เจิ้งเหิงออก ก็วิ่งหนี หล่อนวิ่งชนคนแล้ว？

“ส้งหลิงหลิง คุณทำร้ายลูกจนตายจริงๆ ผมจะไม่ยอมปล่อยคุณไปแน่”เย่เชินหลินยืนอยู่เบื้องหน้าของส้งหลิงหลิง สีหน้าแย่มาก และมองหล่อนด้วยความโกรธแค้น

“เชินหลิน ฉันไม่ได้ตั้งใจ”ส้งหลิงหลิงคุกเข่าลงแล้วส่ายหัว หล่อนเห็นเย่เจิ้งเหิงกำลังเดินเข้ามาหาหล่อน

“อย่า ลูกอย่าเข้ามานะ ลูกอย่าเข้ามานะ”ส้งหลิงหลิงร้องขึ้นเสียงดัง

นี่คือความฝัน ส้งหลิงหลิงพบว่าแผ่นหลังของหล่อนนั้นเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ หล่อนฝันเห็นเย่เจิ้งเหิง ทำให้หล่อนนอนไม่หลับอีกต่อไป ดวงตาทั้งคู่ของหล่อนมีเพียงภาพที่เย่เจิ้งเหิงจากไปเท่านั้น

ลูกอย่าโกรธแม่เลย ส้งหลิงหลิงพูดพึมพำกระทั่งเช้า

เซี่ยชีหรั่นนั้นจ้องดูห้องหนังสือที่เปิดไฟสว่างไสว กระทั่งเช้า เธอออกไปทำอาหารเช้าให้กับเย่เชินหลิน ภายในใจก็ครุ่นคิดว่าจะจัดการกับปัญหานี้อย่างไร

“คุณนายเย่ ทำไมถึงได้ตื่นเช้านักครับ”เมื่อพ่อบ้านเห็นเซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกตะลึง จากนั้นจึงทักทายด้วยความเคารพ

“ไม่เป็นไร ฉันกำลังเตรียมอาหารเช้าให้กับคุณเย่ พวกคุณไปจัดการธุระของตนเองเถอะ”เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า ยิ้มแล้วเดินเข้าไปในห้องครัว

สาวใช้คนอื่นต้องการที่จะช่วยเหลือเซี่ยชีหรั่น ต่างก็ถูกเซี่ยชีหรั่นปฏิเสธอย่างสุภาพ

เมื่อพ่อบ้านเห็นเช่นนั้น ก็ค่อยๆก้าวถอยออกจากห้องครัว เห็นว่าห้องหนังสือของเย่เชินหลินยังเปิดไฟสว่างอยู่ เขาก็พยักหน้า ท่านหญิง ท่านเย่ พวกคุณรีบมาเถอะครับ หากยังไม่มา พวกเราคงต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางสภาพที่ตกนรกทั้งเป็นเป็นแน่

ขณะที่พ่อบ้านกำลังครุ่นคิดเย่เฮ่าหรันก็มาถึง

“พ่อบ้านเกิดเรื่องอะไรขึ้น？”เย่เฮ่าหรันถามขึ้นอย่างเคร่งขรึม แต่ฝู้เฟิ่งหยีกลับพูดขึ้นอย่างร้อนใจว่า：“ทำไมเด็กถึงได้เสียชีวิตได้ล่ะ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า”

“ฉันมัวแต่ไปรับโทรศัพท์ของพ่อค้าที่จะมาส่งผัก คุณเซี่ย คุณส้งและก็พี่เลี้ยงเป็นคนดูแลเด็ก เนื่องจากผักที่มาส่งตกหล่นไปบางส่วน จึงได้พูดคุยกันนานหน่อย เมื่อได้ยินเสียงคุณเซี่ยร้องเสียงแหลม ฉันก็รีบวิ่งเข้าไปดู ก็เห็นใบหน้าของเด็กน้อยนั้นซีดเซียว คุณเซี่ยจึงกำชับให้รีบนำเด็กน้อยนั้นส่งโรงพยาบาล ดูเหมือนว่าคุณส้งนั้นจะถูกคุณเซี่ยตีด้วยหนึ่งที”พ่อบ้านพูดถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างระวัง มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ที่ไหน เขานั้นเกรงกลัวเย่เชินหลิน และก็เกรงกลัวเย่เฮ่าหรันเช่นกัน

“เซี่ยชีหรั่นได้บอกไหมว่าทำไมถึงได้ลงมือตีส้งหลิงหลิง？”เย่เฮ่าหรันถามพ่อบ้าน

“สำหรับเรื่องนี้ไม่ได้บอกครับ แต่ว่าก่อนหน้านี้เหมือนกับว่าจะเสียสติ”

“ทราบแล้ว พวกเราไปดูเชินหลินกันเถอะ”