ตอนที่ 944 สาวใช้ตัวแสบ848

ตอนที่ 944 สาวใช้ตัวแสบ848

“คุณนายเย่ ให้ฉันทำเถอะค่ะ คุณไปพักผ่อนเถอะ”สาวใช้พูดขึ้นด้วยความรักเจ้านาย รอยยิ้มของคุณนายเย่นั้นแฝงไว้ด้วยความโศกเศร้าเล็กน้อย เธอมองไปที่แววตาของคุณนายเย่ก็พอจะรู้แล้วว่าหล่อนนั้นไม่มีความสุข

“ไม่เป็นไร ใกล้จะเสร็จแล้ว เธอยกของพวกนี้ไปเสิร์ฟเถอะ เดี๋ยวฉันตามไป”เซี่ยชีหรั่นส่ายหัว ใกล้จะเสร็จแล้ว อีกทั้งก็แค่มีดบาดมือเอง ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น

เมื่อฝู้เฟิ่งหยีเห็นบริเวณมือของเซี่ยชีหรั่นถูกพันด้วยผ้าก๊อซก็พูดขึ้นด้วยความเป็นห่วงว่า：“เด็กน้อย ทำไมไม่ระวังเลย เป็นอะไรมากหรือเปล่า จะให้เรียกหมอมาดูหน่อยไหม”

“ไม่ต้องหรอกค่ะแม่ พ่อกันแม่ทานกันก่อนเลยนะคะเดี๋ยวฉันจะไปเรียกเชินหลิน”เมื่อคิดเรื่องที่เชินหลินนั้นไม่ได้นอนทั้งคืน เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวด

เย่เชินหลินถือเอกสารของบริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ป ครุ่นคิดว่าจะจัดการกับฝ่ายตรงข้ามนั้นอย่างไร

ในเวลานี้ประตูก็ดังขึ้น ก๊อกก๊อก เย่เชินหลินพูดจริงด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและหนักแน่นว่า：“มีธุระก็เข้ามา”คำๆนี้นั้นมีความหมายแฝงว่า หากไม่มีธุระก็ไสหัวไป

เมื่อเซี่ยชีหรั่นเปิดประตูเข้ามาก็เห็นหนวดเคราที่รกรุงรังของเย่เชินหลิน ตาคู่นั้นก็มองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แม้แต่ไม่ได้สนใจด้วยว่าคนที่เข้ามานั้นเป็นเซี่ยชีหรั่น

“มีธุระไหม？หากไม่มีธุระก็อย่าเข้ามา”เย่เชินหลินนั้นรักเซี่ยชีหรั่นอย่างที่สุด เพราะว่าเป็นคนอื่นแล้วเขาก็คงจะไม่เกรงใจขนาดนี้

“หลิน คุณทำงานมาทั้งคืนแล้ว ลงไปทานอะไรข้างล่างหน่อยเถอะ”คำพูดที่เซี่ยชีหรั่นพูดออกไปแต่ละคำนั้น ล้วนระมัดระวัง การที่เย่เชินหลินทำร้ายตนเองเช่นนี้ ยิ่งทำให้เซี่ยชีหรั่นนั้นเจ็บปวด

เมื่อถึงเวลานี้เย่เชินหลินถึงได้สังเกตเห็นว่าคนที่เข้ามานั้นคือเซี่ยชีหรั่น เขามองเซี่ยชีหรั่นคู่หนึ่งและเห็นว่ามือของเธอนั้นได้รับบาดเจ็บ เมื่อเห็นว่าเธอนั้นไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว จึงก้มหน้าแล้วทำงานต่อ

“หลิน ฉันไม่ได้ทำร้ายเด็ก”หลังจากที่เซี่ยชีหรั่นพูดประโยคนี้เสร็จก็รู้สึกว่ามันไม่ยากเลยที่จะเอ่ยปาก

“ตอนนั้น พ่อบ้าน ฉัน พี่เลี้ยง และส้งหลิงหลิง เราทั้งสี่คนดูแลเด็กน้อยอยู่ที่ชั้นสอง คิดไม่ถึงเลยว่าพ่อบ้านจะมีธุระจึงได้ออกไปทำธุระก่อน หลังจากที่พี่เลี้ยงเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เด็กน้อยเรียบร้อยแล้วก็ออกไป เหลือเพียงฉันกับส้งหลิงหลิงที่อยู่ชั้นสอง”เซี่ยชีหรั่นนึกถึงเหตุการณ์ที่ตอนนั้นส้งหลิงหลิงมีพฤติกรรมที่บ้าคลั่ง กระทั่งตอนนี้เธอก็ไม่อยากที่จะเชื่อ ว่าส้งหลิงหลิงจะทำร้ายเด็กจนถึงชีวิต เพื่อที่จะใส่ร้ายเธอ

“ส้งหลิงหลิงนั้นยืนอยู่ข้างหลังของฉัน ฉันเห็นเย่เจิ้งเหิงยิ้มอยู่ดีๆ แต่อาจจะเป็นเพราะว่าใบหน้าของส้งหลิงหลิงนั้นดูดุร้ายเกินไปเด็กน้อยก็คงจะรับรู้ได้ถึงอันตราย จึงร้องไห้เสียงดัง”เซี่ยชีหรั่นนั้นจำได้ว่าตอนที่เธอนั้นหันหลังกลับไปก็ได้เห็นสายตาที่ดุร้ายของส้งหลิงหลิง

“ส้งหลิงหลิงยืนอยู่ข้างหลังของฉัน สายตานั้นแน่วแน่ ไม่เหมือนกับคนที่เสียสติ ต้องโทษฉันที่ตอนนั้นมัวแต่ด่าว่าส้งหลิงหลิง เย่เจิ้งเหิงนั้นร้องไห้ไม่หยุด ฉันจึงทำได้เพียงตะโกนเรียกพ่อบ้าน และเตรียมโทรศัพท์เพื่อพาเด็กน้อยไปส่งโรงพยาบาล แต่ส้งหลิงหลิงมาขัดขวางฉัน ไม่ให้ฉันโทร”ไม่รู้เหมือนกันว่าคนที่เสียสติทำไมถึงได้มีเรี่ยวแรงมากมายเช่นนี้ ตอนนี้เซี่ยชีหรั่นก็สู้แรงของหล่อนไม่ได้

เย่เชินหลินนั้นไม่ได้เงยหน้าขึ้น แม้แต่ชายตาก็ไม่เหลือบมอง เซี่ยชีหรั่นรู้ดีว่า เขานั้นกำลังฟังอยู่ เธอนั้นหวังเพียงว่าเย่เชินหลินจะสงบสติอารมณ์ฟังเธอพูดจนจบ ขอเพียงแค่เย่เชินหลินฟังเธอพูดจนจบ ก็จะเชื่อว่าเธอนั้นไม่ได้ทำร้ายเย่เจิ้งเหิงจนเสียชีวิต

เซี่ยชีหรั่นยังไม่ทันได้เริ่ม เสียงเคาะประตูจากข้างนอกก็ดังขึ้น

“ฉันคิดว่าพ่อกับแม่คงมาตามแล้วล่ะ พวกเราไปกินข้าวกันก่อนเถอะ”เซี่ยชีหรั่นมองดูเย่เชินหลินอย่างทรมานใจ ทำไมตนถึงได้คิดแต่เรื่องของตนเอง จนลืมเรื่องนี้ไปเลย

“พ่อคะ แม่คะ ทำไมพวกท่านถึงได้ขึ้นมาได้ล่ะ ฉันกับเย่เชินหลินกำลังลงไปเลยค่ะ”ใบหน้าที่รู้สึกหดหู่ของเซี่ยชีหรั่นนั้นไม่อาจจะหลบสายตาของฝู้เฟิ่งหยีไปได้รวมไปถึงสายตาอันแหลมคมของเย่เฮ่าหรันด้วย

“ไปกันเถอะ ไปกินข้าวกันก่อน”เย่เฮ่าหรันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จากนั้นก็หันหลังแล้วเดินออกไป

ฝู้เฟิ่งหยีเดินไปข้างๆของเย่เชินหลิน มองดูหนวดเคราที่รกรุงรังของเย่เชินหลิน และพูดขึ้นด้วยความรักว่า：“อายุเท่าไหร่ ทำไมถึงไม่ดูแลตัวเองให้ดี รีบไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วไปทานข้าวเช้า วันนี้ไม่ต้องไปบริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ปแล้ว”

ในฐานะที่เป็นแม่ ฝู้เฟิ่งหยีกำชับขึ้นด้วยความเป็นห่วง เมื่อเซี่ยชีหรั่นก็อมยิ้ม รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอนั้นเต็มไปด้วยความชื่นใจ

เย่เชินหลินนั้นไม่ได้รับปากว่าจะทำสิ่งที่ฝู้เฟิ่งหยีขอ เพียงแต่ว่าเขานั้นจูงมือของฝู้เฟิ่งหยีแล้วพูดว่า“แม่ แม่บอกว่าจะไปทานอาหารเช้ากันไม่ใช่เหรอ？ไปกันเถอะ”

ฝู้เฟิ่งหยีและเย่เชินหลินนั้นเดินออกไปข้างนอกห้องก่อน ส่วนเซี่ยชีหรั่นนั้นเมื่อเห็นเอกสารกองเป็นภูเขา น้ำตาก็ไหลโดยไร้เสียง เย่เชินหลิน คุณปลดปล่อยตัวเองเถอะ แล้วก็ปลดปล่อยคนอื่นด้วย

เย่เชินหลินดื่มนมร้อนหนึ่งแก้ว ส่วนอาหารอย่างอื่นนั้นไม่ได้แตะต้องแม้แต่คำเดียว จากนั้นก็เดินจากไป

“พ่อครับ แม่ครับ พวกท่านค่อยๆทานนะครับ ผมขอตัวไปจัดการเอกสารก่อน”

“หยุดอยู่ตรงนั้น แม้แต่คำพูดของแม่ก็ไม่เชื่อฟังแล้วเหรอ？”ฝู้เฟิ่งหยีลุกขึ้นยืน หล่อนพูดขึ้นด้วยอารมณ์โกรธและเป็นห่วง ในฐานะที่เป็นแม่ จะทนเห็นลูกของตนเองทำร้ายตนเองได้อย่างไรกัน

“วันนี้วันหยุด พาเซี่ยชีหรั่นไปเที่ยวเถอะ”ฝู้เฟิ่งหยีนั้นไม่ได้มองเย่เชินหลินเลยแม้แต่น้อย เขานั้นทำเพียงขยิบตาให้กับเซี่ยชีหรั่น

เย่เชินหลินมองไปที่เย่เฮ่าหรัน เย่เฮ่าหรันพยักหน้า สีหน้าไม่ถมึงทึงเหมือนเมื่อครู่

เมื่อเห็นว่าหากคัดค้านคงไม่มีประโยชน์อะไร เย่เชินหลินจึงพยักหน้ารับคำ จากนั้นก็พาร่างกายที่เหงาหงอยออกไปที่ประตู

“ชีหรั่น ดูแลเชินหลินดีๆล่ะ ”ฝู้เฟิ่งหยีจับมือของเซี่ยชีหรั่น จากนั้นกำชับให้ดูแลเขาดีๆ

เมื่อเซี่ยชีหรั่นเก็บของเรียบร้อยแล้ว เย่เชินหลินก็เตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วเช่นกัน เขานั้นไม่ได้เอ่ยปากเรียกเซี่ยชีหรั่น แต่เดินไปที่โรงจอดรถด้วยใบหน้าที่เย็นชา

เมื่อคิดว่าการที่เด็กน้อยตายนั้นได้สะเทือนใจเย่เชินหลินเป็นอย่างมาก ทำให้เซี่ยชีหรั่นไม่ได้คิดเล็กคิดน้อย รีบวิ่งไปข้างๆเย่เชินหลิน

คำพูดของเซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลินนั้นเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ภายในใจของเขานั้นไม่เชื่อว่าเซี่ยชีหรั่นไม่ใช่ฆาตกรอย่างแน่นอน เพียงแต่การจากไปของเด็กน้อยนั้น ทำให้เย่เชินหลินยังทำใจไม่ได้ก็เท่านั้น