ตอนที่ 946 สาวใช้ตัวแสบ850

ตอนที่ 946 สาวใช้ตัวแสบ850

ผ่านไปไม่นานเซี่ยชีหรั่นก็เห็นจิ่วจิ่วเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ เหยนชิงเหยียนไม่ได้มาด้วย คิดว่าคงถูกพ่อแม่รั่งตัวไว้ที่นั่นมั่ง ส่วนใบหน้าที่แดงระเรื่อของผู้หญิงคนนี้ คิดว่าคงถูกสองเฒ่าเอ่ยถึงเรื่องความรักของคนทั้งคู่แน่

เซี่ยชีหรั่นคาดเดาได้ถูกต้อง เมื่อฝู้เฟิ่งหยี เห็นจิ่วจิ่วจับมือกันกับเหยนชิงเหยียนเดินเข้ามาก็ยิ้มแป้นพลางเอ่ยถามพวกเขาว่าจะหมั่นกันเมื่อไหร่ เหยนชิงเหยียนบอกว่าทั้งหมดมันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของผู้เฒ่าทั้งสองฝู้เฟิ่งหยีถามจิ่วจิ่ว จิ่วจิ่วก็ตอบด้วยใบหน้าแดงระเรื่อว่าเอาตามที่ฝู้เฟิ่งหยีว่า ปกติคนที่มักจะเป็นคนที่ไม่ค่อยแคร์อะไร ตอนนี้ก็รู้จักเขินอายเป็นด้วย

“เสี่ยวห้าน จิ่วจิ่วพรุ่งนี้พวกเธอเตรียมหมั่นกันเถอะ” ฝู้เฟิ่งหยีพูดให้ตกใจไม่หยุด เธอติดค้างลูกมากเกินไป ตอนนี้ได้ลูกกลับมาแล้ว ฝู้เฟิ่งหยีหวังว่าเขาจะมีความสุข

“ห๊ะ เร็วไปแล้วมั่ง”จิ่วจิ่วถามขึ้นเสียงดัง จากนั้นก็พูดเสียงเบาว่า“คุณนายแค่ล้อพวกเราเล่นใช่ไหม”สีหน้าไม่ได้เชื่อเลยแม้แต่น้อย อีกอย่างเรื่องนี้ก็กะทันหันเกินไป

เธอกับเหยนชิงเหยียนอยู่แค่ในช่วงออกหน่อ ยังห่างไกลกับคำว่าหมั่นหมายมากเลยนะ ฝู้เฟิ่งหยียิ่งมองยิ่งชอบจิ่วจิ่วเมื่อรักเขาแล้วก็ต้องรักทุกอย่างที่เป็นเขา เหยนชิงเหยียนชอบเธอฝู้เฟิ่งหยีก็ชอบตาม

“หนูจะไปหาชีหรั่นแล้ว” จิ่วจิ่วไม่สามารถทนต่อสายตาที่ร้อนแรงของฝู้เฟิ่งหยีได้ ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะหนี ถ้ายังไม่หนีไป เธอเกรงว่าคงจะกลายเป็นคนที่ถูกย่างทั้งตัว

ฝู้เฟิ่งหยีพยักหน้า เย่เจิ้งเหิงจากไป เซี่ยชีหรั่นก็กระทบอย่างหนักเช่นกัน ฝู้เฟิ่งหยีหวังว่าจิ่วจิ่วจะพาเซี่ยชีหรั่นออกมาจากหมอกมืดได้ไวขึ้น เซี่ยชีหรั่นถึงจะสามารถพาเย่เชินหลินเดินออกมาได้ด้วย

ฝู้เฟิ่งหยีรั้งเหยนชิงเหยียนไว้ จิ่วจิ่วปิดหน้าที่เห่อร้อนไว้ และหลบหนีจากสายตาอันร้อนแรงของฝู้เฟิ่งหยี เธอมาหาเซี่ยชีหรั่นเพียงคนเดียว

“ชีหรั่น คุณไม่เป็นอะไรจริงๆใช่ไหม” จิ่วจิ่วเดินเร็วข้าไปหาเซี่ยชีหรั่น เห็นว่าเธอกำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ ใบหน้าเสื่อมโทรม เมื่อดูดีๆจะเห็นว่าผอมลงกว่าแต่ก่อนมาก พวกเขาเพิ่งจะแยกกันได้ไม่กี่วัน เธอก็เปลี่ยนไปได้ขนานนี้แล้ว จิ่วจิ่วเองก็ไม่เคยคาดคิดว่าเพียงไม่กี่วันตระกูลเย่จะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเช่นนี้

“ไม่เป็นไร ฉันยังโอเคอยู่ แต่เย่เชินหลินไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่"เซี่ยชีหรั่นเริ่มกังวลเกี่ยวกับเย่เชินหลินที่ไม่ได้กินไม่ได้นอน เธอก็ไม่ได้กินไม่ได้นอนตามไปด้วย นึกถึงปฏิกิริยาเมื่อกี้ที่เย่เชินหลินมีต่อเธอ ถือว่าวันนี้เป็นการเริ่มต้นที่ดี เซี่ยชีหรั่นจะพยายามอย่างหนักต่อไป

เย่เชินหลินอยู่ในห้องทำงานที่กว้างใหญ่คนเดียว นึกถึงเรื่องต่างๆที่ได้ฟังเมื่อวาน เขาต้องการที่จะไปตรวจสองอย่างเข้มงวด ส้งหลิงหลิงถ้าเธอตั้งใจฆ่าลูกจริงๆ ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าอะไรเรียกว่าความกลัว นัยน์ตาของเย่เชินหลินเต็มไปด้วยความดุร้าย ราวกับซาตานที่มาจากอเวจี

ในเวลานี้ประตูห้องทำงานถูกเคาะดังขึ้น

“เข้ามา"เย่เชินหลินไม่ได้มองว่าคนที่เข้ามาเป็นใคร เขากำลังคิดเรื่องปัญหาเมื่อกี้อยู่

“ต้าฮุย คุณไปบันทึกความเคลื่อนไหวและความผิดปกติของส้งหลิงหลิงในช่วงนี้มาให้ผมอย่างละเอียด เรื่องนี้มีแค่คุณที่รู้ก็พอ”

เย่เชินหลินจำได้ว่าชีหรั่นบอกว่าส้งหลิงหลิงแกล้งบ้า ชีหรั่นไม่มีทางพูดอย่างไม่มีที่มาที่ไปแน่ ส้งหลิงหลิงเธอจะแกล้งบ้าได้นานแค่ไหนกัน เธอนี่ความทะเยอทะยานไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ

หลินต้าฮุยยังไม่ทันออกไป โทรศัพท์ของเย่เชินหลินก็ดังขึ้น เย่เชินหลินโบกมือส่งสัญญาณให้หลินต้าฮุยออกไป

“มีอะไร? ”น้ำเสียงที่เย็นชามาโดยตลอดดังก้องขึ้น ตอนนี้ความเย็นชาเพิ่มมากขึ้นอีกหลายเท่าตัว

“คุณเย่คะ มีคนหนึ่งที่ชื่อว่าเซี่ยชีหรั่นต้องการขึ้นไปพบคุณค่ะ” วันนี้ที่ล็อบบี้เกิดเรื่อง พนักงานต้อนรับคนใหม่เพิ่งมา ไม่รู้เรื่องของเย่เชินหลินเลยสักนิด

“พาเธอไปที่ห้องรับรองของผม ไม่ต้องให้เธอมาหาผม” เงียบไปหลายนาที ตอนที่พนักงานต้อนรับนึกว่าเขาจะไม่พูดแล้ว เย่เชินหลินก็พูดขึ้น พนักงานต้อนรับถึงกับเหงื่อตก ดีที่เมื่อกี้ไม่ได้รีบไล่เซี่ยชีหรั่นไป

“ขอโทษด้วยนะค่ะคุณเซี่ย คุณเย่ให้คุณตามฉันมาค่ะ” พนักงานต้อนรับยิ้มและนำทางให้เซี่ยชีหรั่น คนที่สามารถทำให้คุณเย่ออกคำสั่งแบบนี้ด้วยตัวเองได้ไม่ใช่คนธรรมดา คนสวยๆที่อยู่ตรงหน้าเป็นอะไรกับคุณเย่นะ พนักงานต้อนรับเดินไปด้วยคาดเดาไปด้วย

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้สร้างความลำบากใจให้พนักงานต้อนรับ คิดถึงตอนที่ตัวเองถูกกับดัก เย่เชินหลินวิ่งวุ่นเพื่อเธออย่างไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย ถ้าตอนนี้เธอจากเขาไปเพราะความยากลำบากเพียงเล็กน้อยนี้ เซี่ยชีหรั่นทำไม่ลง น้ำหนึ่งหยดก็ถือเป็นบุญคุณต้องตอบแทน

“คุณเซี่ยคะ คุณเย่ให้คุณพักผ่อนอยู่ที่นี่ค่ะ” เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า แต่เธอคิดไม่ถึงว่าการรอครั้งนี้คือต้องรอทั้งคืน

เย่เชินหลินทำงานล่วงเวลามาถึงตีสาม ค่ำคืนที่มืดมิดเงียบสนิท เขาพิงอยู่ข้างหน้าต่าง ในใจสับสนวุ่นวาย เมื่อคิดถึงเซี่ยชีหรั่น ในใจก็จะคิดถึงลูกด้วย

“ชีหรั่น?”เย่เชินหลินนึกถึงสายที่โทรเข้ามาวันนี้ เขาขมวดคิ้วมุ่นพลางเปิดประตูออกจากห้องทำงาน เดินไปยังห้องรับรองที่คุ้นเคย ก้าวเดินที่หนักแน่นและเงาที่โดนไฟสะท้อนลากยาว

เย่เชินหลินหวังว่าเซี่ยชีหรั่นจะกลับไปแล้ว และยังหวังว่าด้วยจะได้เห็นเธอ ความสับสนในใจแบบนี้ แม้แต่ตัวเขาเองยังแยกไม่ออก เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เจอกับแผ่นหลังที่คุ้นเคย ในใจของเขาเกิดความสงบอย่าไม่อธิบายไม่ถูก

เซี่ยชีหรั่นพิงอยู่บนโซฟาหลับอยู่เงียบๆ สีหน้าของเธอยุ่งเหยิง เย่เชินหลินจ้องไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างไม่คาดสายตา และไม่ยอมขยับไปไหน คิดถึงเงียบๆและไม่อยากจาก บางทีคงเป็นเพราะว่าเหนื่อยเกินไป เซี่ยชีหรั่นจึงหลับลึก เย่เชินหลินอุ้มเซี่ยชีหรั่นเดินเข้าไปในลิฟท์ช้าๆ

หลินต้าฮุยเห็นเย่เชินหลินอุ้มเซี่ยชีหรั่นไว้ จึงชิ่งเปิดประตูรถไว้ให้ก่อน ตอนนี้ไม่ใช่ฤดูร้อน คุณเซี่ยนอนหลับอยู่ที่นี่ คงจะไม่เป็นหวัดหรอกนะ คุณเซี่ยไม่มีความสุข คุณเย่ก็คงไม่มีความสุขแน่ ถ้าคุณเย่ไม่พอใจ งั้นคนที่ต้องรับกรรมก็คือพวกเขาพนักงานกลุ่มนี้ จะว่าไปทำไมคุณเซี่ยถึงได้มาหลับอยู่ที่ห้องรับรอง ดึกดื่นเที่ยงคืนทำไมเธอยังรอคุณเย่อยู่ เมื่อนึกถึงเรื่องที่เย่เชินหลินให้เขาไปสืบเรื่องของส้งหลิงหลิง หลินต้าฮุยจึงมองไปที่เย่เชินหลินอย่างระมัดระวังแวบหนึ่ง หวังว่าจะไม่เป็นอย่างที่เขาคิดนะ? เย่เชินหลินเห็นเซี่ยชีหรั่นหลับอยู่ที่ห้องรับรอง ถ้าจะบอกว่าไม่ห่วง นั้นก็คือโกหกแล้ว