ตอนที่ 947 สาวใช้ตัวแสบ851

ตอนที่ 947 สาวใช้ตัวแสบ851

ส้งหลิงหลิงเพิ่งจะเปิดประตูออก คนที่ปรากฏตัวต่อหน้าเธอไม่ใช่สาวใช้ที่เย็นชา แต่เป็นใบหน้านั้นของเย่เชินหลินที่ชอบทำให้เธอกลัว เมื่อเห็นเย่เชินหลินส้งหลิงหลิงก็บ้าคลั่ง ตามมาด้วยความกลัว เย่เชินหลินที่อยู่ในฝันกับเย่เชินหลินตัวจริงเริ่มซ้อนทับกัน ส้งหลิงหลิงร้องขึ้นเสียงดังจากนั้นก็คุกเข่าลง หลายสิบนาทีต่อมาส้งหลิงหลิงถึงได้รู้ตัวว่าเธอต้องแกล้งบ้า เธอจะลืมเรื่องนี้หลังจากที่เห็นเย่เชินหลินไม่ได้

เขาคือความหายนะของเธอ ส้งหลิงหลิงเกือบจะวิ่งไปกอดเย่เชินหลินแล้ว แต่นัยน์ตาของเขาเย็นชามากๆ ทำให้ส้งหลิงหลิงกลัวจนต้องก้าวถอยหลัง หลังจากที่ลูกเสียไป นี้เป็นครั้งแรกที่เย่เชินหลินใช้สายตาแบบนี้มองมาที่เธอ

ส้งหลิงหลิงส่ายหัวพลางควบคุมความกลัวไว้ สายตาในฝันเมื่อตอนบ่ายปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง เธอลืมตาไว้และจ้องเขม็งไปที่เย่เชินหลิน

“ในเมื่อคุณเป็นบ้าไปแล้ว ผมก็เลยพาหมอมาตรวจดู”เย่เชินหลินไม่สนว่าส้งหลิงหลิงจะฟังเข้าใจไหม คิดถึงคำพูดของคุณพ่อ เย่เชินหลินรู้ว่าตัวเองจะจมอยู่กับความเศร้าโศกเสียใจเรื่องของลูกตลอดไปไม่ได้ จงหวีฉวนจะต้องทำเรื่องไม่ดีกับพวกเขาแน่ ไม่มีใครรู้ว่าคนแบบจงหวีฉวนจะใช้ประโยชน์จากช่องว่างนี้ เขาไม่อาจปล่อยให้ส้งหลิงหลิงเป็นระเบิดได้

ส้งหลิงหลิงฆ่าได้แม้แต่ลูกตัวเอง เย่เชินหลินแค่จะพิสูจน์ดูเท่านั้นว่าเธอบ้าจริงรึเปล่า ถึงจะตัดสินใจ

ภายใต้สถานการณ์ตอนนี้ส้งหลิงหลิงไม่มีที่ให้ไปแล้ว เย่เชินหลินปล่อยมือและไม่สนใจได้ แต่เมื่อคิดว่าทุกวันนี้ที่ผู้หญิงคนนี้เดินมาถึงจุดนี้ก็เพราะเขา อยากจะเพิกเฉย เขาก็ใจไม่แข็งพอเย่เชินหลินใจร้ายไม่พอ

ส้งหลิงหลิงไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเย่เชินหลินจะพาคนมาที่นี่จริงๆ ความกลัวที่เธอต้องทนทุกข์ทรมานในช่วงเวลาที่ผ่านมาทั้งหมดก็ได้พรั่งพรูออกมา

“ไสหัวไป พวกแกไสหัวออกไป พี่ชาย พี่ให้พวกเขาไสหัวไปนะ ฉันไม่อยากเห็นพวกเขา”ส้งหลิงหลิงมองไปที่เย่เชินหลินด้วยสายตาที่น่าสงสาร เธอต้องการได้รับความเห็นใจของเย่เชินหลิน ส้งหลิงหลิงรู้มาโดยตลอดว่าเย่เชินหลินไม่ได้เย็นชาเหมือนเปลือกนอกแบบนั้น ถ้าเธอเป็นคนบ้า งั้นเขาก็จะปล่อยเธอไปแน่

เมื่อหมอเดินไปถึงส้งหลิงหลิงก็ถูกเธอทั้งต่อยและเตะใส่ ตอนนี้เธอไม่ได้เป็นคนบ้า เมื่อเจอหมอต้องกลัวอยู่แล้ว

ถ้าหมอบอกว่าเธอมีปัญหาจริงๆ ถ้างั้นเธอก็ต้องอยู่ที่โรงพยาบาลตลอดชีวิตนะสิ เธอเชื่อว่าถ้าเธอมีปัญหาจริงๆ เย่เชินหลินต้องให้เธออยู่ที่นั่นแน่ ไม่นะ ส้งหลิงหลิงร้องตะโกนขึ้นเสียงดัง ครั้งนี้เสียงแหลมกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ความกลัวบนใบหน้าเผยออกมาจากก้นบึ้งของจิตใจ

“จับเธอไว้”เย่เชินหลินส่งสัญญาณให้คนอื่นช่วย ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาใจอ่อน

คนหลายคนรวมแรงกันจับส้งหลิงหลิง หมอจับส้งหลิงหลิงฉีดยาระงับประสาทอย่างชำนาญ ส้งหลิงหลิงเบิกตาโพลงมองไปที่เย่เชินหลิน ขณะที่ยากำลังออกฤทธิ์ นัยน์ตาที่ไม่เต็มใจค่อยๆปิดลง

“คุณเย่ กรุณารอพวกเราสักครู่นะครับ” คุณหมอในเสื้อกาวน์สีขาวคือเทวทูตของมนุษย์ แต่สำหรับส้งหลิงหลิงในตอนนี้ก็คือปีศาจที่ชั่วร้าย

เมื่อเห็นส้งหลิงหลิงถูกพาลงไป ในที่สุดภายในใจของเย่เชินหลินก็ผ่อนคลายลงได้ เขาเริ่มคิดถึงเซี่ยชีหรั่นคิดถึงตอนที่เธออธิบายให้เขาฟังเพราะเห็นแก่ลูก เขาเชื่อเธอนะ การจากไปของลูกทำให้เขาสะเทือนใจมากเกินไป นั่นคือลูกของเขา และเป็นลูกคนแรกของเขา

“พวกคุณก็ออกไปเถอะ” เย่เชินหลินออกคำสั่งกับสาวใช้สองคนที่อยู่ข้างๆ เขาอยากอยู่เงียบๆ

“ค่ะคุณเย่”สาวใช้ทั้งสองคนบอกลาด้วยความเคารพ และแอบมองเขาหลายครั้งหลายคราว

เย่เชินหลินไม่ได้ออกจากชั้นสองไปทันที เขาเดินไปที่ข้างเปล ยื่นมือออกไปลูบค้ำเปลตรงนี้เป็นที่ๆเย่เจิ้งเหิงเคยนอนอยู่ เขาอยากจะสัมผัสที่อยู่ของลูกไว้สักหน่อย

ส้งหลิงหลิงถูกพาตัวลงมา และถูกเซี่ยชีหรั่นเห็นเข้าพอดี ส้งหลิงหลิงก็เห็นเซี่ยชีหรั่นเหมือนกัน เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับส้งหลิงหลิงยังไง พอเห็นคุณหมอเหล่านั้นก็เข้าใจได้ทันทีว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับส้งหลิงหลิงเมื่อกี้เธอมองไปที่ส้งหลิงหลิง เซี่ยชีหรั่นก้าวเข้าไปบนชั้นสองด้วยความจับพลัดจับผลู เธอชอบเย่เจิ้งเหิงนะ ตอนที่ส้งหลิงหลิงๆอยู่ เวลาที่เธอได้ใกล้ชิดกับเย่เจิ้งเหิงมีไม่เยอะ

ส้งหลิงหลิงถูกพาตัวไป เธออยากจะลองแวะไปดู ในใจของเซี่ยชีหรั่นนั้นอวยพรให้เขาอยู่เงียบๆ เธอหวังว่าเย่เจิ้งเหิงอยู่ที่โลกอื่นจะมีความสุขมากขึ้น

“คุณนายเย่”สาวใช้ทั้งสองคนเห็นเซี่ยชีหรั่นจึงกล่าวทักทายอย่างเคารพและจากไป เธอก็พยักหน้ารับ สาวใช้สองคนนี้เป็นคนที่ดูแลส้งหลิงหลิงไม่ใช่เหรอ เซี่ยชีหรั่นเดินขึ้นไปชั้นสองอย่างไม่คิดอะไรมาก

เย่เชินหลินไม่ได้ปิดประตู ท่าทางหมกมุ่นของเขาถูกเซี่ยชีหรั่นมองเข้าไปในก้นบึ้งของหัวใจ จากการแสดงออกบนใบหน้าของเขา รวมถึงการเคลื่อนไหวของมือเขา เธอสัมผัสได้ถึงความรักที่เขามีต่อลูก ฝีเท้าของเซี่ยชีหรั่นหยุดลงเมื่อเธอเข้าประตูมาเธอถอยฝีเท้ากลับไป เพราะอยากจะให้เวลากับเขา ให้เขาได้ปลดปล่อยตัวเอง เวลาที่ผ่านมาเขาทำงานไม่หยุดตลอดเลย แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

เขาเย็นชาต่อหน้าคนอื่นเสมอ คุณชายเย่ผู้สูงส่ง ร่างเงาที่โดดเดี่ยวแบบนี้และสีหน้าที่เศร้าเวิ้งว้างมันเป็นครั้งแรกที่เซี่ยชีหรั่นได้เห็น

ในตอนที่คิ้วของเย่เชินหลินค่อยๆขมวด เธอถึงนึกขึ้นได้ว่าควรดูว่าอาหารเช้าเป็นยังไงบ้าง เวลานี้ต้องคุมให้เขากินข้าว ไม่ว่าคนจะยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งขนานไหน ร่างกายนั้นสำคัญ จะไม่กินข้าวได้ยังไง

เย่เชินหลินจมอยู่กับเรื่องของตนเองมากเกินไป ไม่ได้รู้ถึงการมาและจากไปของเซี่ยชีหรั่นเลย

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นถึงได้เรียกเขาตื่นขึ้นมา เย่เชินหลินหยิบโทรศัพท์ออกมา เป็นเขา!

ไห่ลี่หมินเขาโทรมาหาผมเช้าขนานนี้มีเรื่องอะไร? จงหวีฉวนมีความเคลื่อนไหวแล้วเหรอ?

“โทรมาหาผมเช้าขนานนี้เพราะทางเฒ่าเจ้าเล่ห์จงหวีฉวนมีความเคลื่อนไหวเหรอ? “เย่เชินหลินเอ่ยถามหยั่งเชิง