ตอนที่ 964 สาวใช้ตัวแสบ868

ตอนที่ 964 สาวใช้ตัวแสบ868

“พวกคุณหนุ่มสาวไปเดินชอปปิ้งกันก่อนเถอะ วันนี้หล่อนอารมณ์ไม่ดี เดี๋ยวผมจะไปดูเขาเอง”จงหวีฉวนพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย การโกหกสำหรับเขาแล้วมันเป็นเรื่องที่ง่ายมาก จงหยุนซางมองดูแม่ที่กำลังจากไป เธอนั้นอยากที่จะเดินเข้าไปปลอบ แต่ยังไม่ทันที่จะเดินไป ก็เห็นสายตาของเยว่มู่หลานไกลๆ จงหยุนซางจึงหยุดฝีเท้าลง เธอมองไปที่จงหวีฉวน แล้วก็มองไปที่เย่เชินหลิน ไม่รู้ว่าพ่อของตนกำลังคิดที่จะแยกเซี่ยชีหรั่นออกจากเย่เชินหลินอีกหรือไม่ เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ จงหยุนซางก็พยักหน้า และรับปากว่าจะไปบ้านตระกูลหลี่ แต่ก็หวังว่าการตัดสินใจเช่นนี้ของเธอจะสามารถช่วยเย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่นได้

เย่เชินหลินนั้นเข้าใจความคิดของจงหยุนซางเป็นอย่างดี เขานั้นพยักหน้าเพื่อแสดงความขอบคุณ

หลังจากที่ทั้งสามคนซื้อของและจ่ายเงินเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เย่เชินหลินก็เก็บของขึ้นรถหรูของตน

จงหวีฉวนรีบตามเยว่มู่หลานไป เขานั้นคิดไว้เรียบร้อยแล้วว่าจะง้อหล่อนอย่างไร เขานั้นรั้งแขนของเยว่มู่หลานว้แล้วพรั่งพรูเหตุผลต่างๆนานาออกมา คำพูดที่สวยงามเหล่านั้นก็สามารถที่จะชนะใจเยว่มู่หลานได้ เดิมทีผู้หญิงก็มักที่จะใจอ่อนอยู่แล้ว จงหวีฉวนพูดไม่เท่าไหร่ก็ชนะใจเธอได้แล้ว

เยว่มู่หลานยืนอยู่โซนของเสื้อผ้า กำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่อย่างประณีต ผู้หญิงนั้นเป็นเพศที่รักสวยรักงาม แม้ว่าเยว่มู่หลานจะอายุปูนนี้แล้ว แต่จงหวีฉวนนั้นไม่เหมือนกัน เมื่อเห็นเย่เชินหลินนั้นไปบ้านของตระกูลหลี่ เพราะช่วงนี้เย่เชินหลินนั้นไปบ้านตระกูลหลี่บ่อยครั้งขึ้น เขานั้นครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่นาน จงหวีฉวนนั้นเดิมทีก็เป็นคนที่ระมัดระวังตัวอยู่แล้ว เขานั้นกำลังคิดว่าหรือว่าหลี่หมิงจุ้นนั้นจะต้องการที่จะสนับสนุนเย่เฮ่าหรัน หากไม่มีความสัมพันธ์ของเซี่ยชีหรั่นแล้วล่ะก็ การที่หลี่หมิงจุ้นจะสนับสนุนใครนั้นก็ยังไม่อาจที่จะพูดได้ การดำรงอยู่ของจ้าวเหวินอิง เขานั้นก็ไม่อาจที่จะการันตีได้ว่าทุกอย่างจะราบรื่น

จงหวีฉวนนั้นยืนอยู่ชั้นสามเฝ้ามองดูเย่เชินหลินที่กำลังขับรถออกไป เขานั้นคิดว่า ทางที่ดีที่สุดก็คือไม่ให้เย่เฮ่าหรันนั้นเข้าร่วมการเลือกตั้งครั้งนี้ได้ นี่คือวิธีการที่ดีที่สุดแล้ว

เย่เฮ่าหรันนั้นไม่รู้ตัวว่าตนนั้นกำลังถูกจงหวีฉวนเหยียบเพื่อถีบตนไปสู่ตำแหน่งที่กำลังจะเลือกตั้ง เขานั้นนั่งเงียบๆอยู่ในสวนดอกไม้ หลายวันมานี้ร่างกายนั้นไม่ค่อยจะสู้ดีนัก เย่เฮ่าหรันไม่ได้บอกใครในเรื่องนี้ ใกล้ที่จะถึงวันที่เขานั้นต้องจากไปแล้ว เรื่องของตระกูลเย่นั้นก็ไม่น้อย เขานั้นไม่อยากที่จะให้ใครต้องเป็นกังวล

“พ่อบ้าน เรื่องของเสี่ยวห้านนั้นจัดการเรียบร้อยแล้วหรือยัง？” เย่เฮ่าหรันนั้นมองไปที่พ่อบ้านที่กำลังยกน้ำชามาเสิร์ฟ น้ำเสียงของเขานั้นเบามาก ดีที่พ่อบ้านนั้นหูดี จึงได้ยิน

พ่อบ้านมักรู้สึกว่าเย่เฮ่าหรันนั้นดูแปลกๆ แต่ก็ไม่รู้ว่ามีอะไรที่ผิดปกติ เขานั้นวางชามาเสิร์ฟไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็รินชาให้กับเย่เฮ่าหรัน จากนั้นก็พูดขึ้นว่า：“คุณท่านเย่ ผมเชื่อว่าทุกคนจะต้องดีใจมากแน่หากได้ฟังเรื่องๆนี้ แต่ว่าคุณนายบอกแล้วว่าจะรอให้เรื่องของคุณนั้นเรียบร้อยเสียก่อนถึงจะจัดการเรื่องงานแต่ง หากทำเช่นนี้แล้วก็คงจะไม่ยุ่งมาก ”

เย่เฮ่าหรันนิ่งเงียบครู่หนึ่งจากนั้นก็พูดขึ้นว่า ตอนนี้สุขภาพแม้ว่าจะไม่ได้เลวร้ายมากนัก แต่ว่าเย่เฮ่าหรันนั้นมักจะรู้สึกถึงสัญญาณที่ไม่ค่อยจะดีนัก ซึ่งเขานั้นรู้สึกเช่นนี้มาหลายปีแล้ว ทุกครั้งเมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น เขามักจะประสบกับเรื่องราวที่ไม่ดีไม่เรื่องเล็กก็เรื่องใหญ่ สำหรับครั้งนี้นั้นเย่เฮ่าหรันก็ไม่กล้าที่จะรับประกันได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพราะไม่ว่าใครก็อยากที่จะขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งจงหวีฉวน คนๆนั้นดูดีแต่ภายนอก แต่ข้างในนั้นเลวร้ายมาก แม้แต่ลูกสาวของตนเองก็แสวงหาผลประโยชน์ได้ เย่เฮ่าหรันนั้นไม่ได้กลัวตาย แต่เขาไม่อยากรีบด่วนจากไปต่างหาก

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเย่เชินหลินนั้นไม่สู้ดีนัก เขานั้นไม่ได้หวังอะไรมาก ใจของเขาหวังเพียงได้ยินเย่เชินหลินเรียกตนว่าพ่อก็เท่านั้น ตอนนี้เขาไม่ได้คิดเช่นนั้นแล้ว ขอเพียงแค่เย่เชินหลินนั้นมีความสุข เขาก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่านี้แล้ว

“คุณลงไปเถอะ”เย่เฮ่าหรันพูดขึ้น เขานั้นอยากที่จะอยู่เงียบๆตามลำพัง

“ท่านเย่ โม่เสี่ยวจุนมาหาคุณเย่ครับ” พ่อบ้านพูดขึ้นอย่างนอบน้อม โม่เสี่ยวจุนบอกว่ามีเรื่องด่วนจะมารายงานคุณเย่ เพราะเขานั้นโทรหาคุณเย่ไม่ติดเลย

แท้ที่จริงแล้วคุณเย่นั้นลืมมือถือไว้บนรถ จึงไม่ได้รับสายโม่เสี่ยวจุน วันนี้นั้นได้มอบหมายให้หลินต้าฮุยกับหลินหลิงนั้นจัดการธุระแทน เขาจึงไม่ได้สนใจกับโทรศัพท์มือถือนัก เรื่องของโม่เสี่ยวจุนนั้นก็ไม่ค่อยสะดวกที่จะพูดกับเขาทั้งสอง เขาจึงทำได้แค่เพียงมาบ้านตระกูลเย่เพื่อรายงานข่าวนี้กับเขาด้วยตนเอง

“พาเขาไปห้องรับแขกก่อน ดูแลแขกให้ล่ะ ” เย่เฮ่าหรันคิดสองสามนาที จากนั้นจึงพูดขึ้น

“ครับ”หลังจากที่พ่อบ้านเดินจากไปไม่นาน แม้ว่าเย่เฮ่าหรันจะรู้ดีว่าตนนั้นยังมีเอกสารที่ต้องจัดการอยู่มาก แต่เขาก็อยากไปต้อนรับโม่เสี่ยวจุนที่ห้องรับแขก การที่เย่เฮ่าหรันคิดเช่นนี้นั้นก็เป็นเพราะโม่เสี่ยวจุนนั้นเป็นแขกของเย่เชินหลิน และก็ถือเป็นพี่ชายของเซี่ยชีหรั่นด้วย

โม่เสี่ยวจุนเดินไปเดินมาในห้องรับแขกอย่างร้อนใจ พ่อบ้านบอกว่าให้เขานั้นนั่งรออยู่ที่นี่ แต่ว่าธุระของเขานั้นมันไม่สามารถที่จะรอได้

เมื่อเขานั้นเห็นเย่เฮ่าหรันเดินมาแต่ไกล ภายในใจของโม่เสี่ยวจุนก็รู้สึกใจปลอดภัยขึ้น ความกระวนกระวายก็ค่อยๆสงบลง

“ท่านเย่ คุณพอทราบไหมครับว่าคุณเย่จะกลับมาเมื่อไหร่” ภายในใจของโม่เสี่ยวจุนคิดอยากที่จะถามเย่เฮ่าหรันเพื่อให้ได้ข่าวที่เป็นประโยชน์ที่สุด เพราะนอกจากเย่เฮ่าหรันแล้วเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะถามใคร

“พวกเขาไปบ้านตระกูลหลี่แล้ว ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่”

เย่เฮ่าหรันนั้นยืนอยู่เบื้องหน้าของโม่เสี่ยวจุนในระดับที่ความสูงหนึ่งเมตร มองดูเด็กคนนี้ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกของเขา ใจของเขานั้นรู้สึกใกล้ชิดอย่างบอกไม่ถูก

“ท่านเย่ ผมขอตัวก่อนนะครับ ผมว่าผมจะไปหาเขาด้วยตัวของผมเองจะดีกว่า”

“เขานั้นอยู่ด้วยกันกับเซี่ยชีหรั่น คุณลองโทรหาเซี่ยชีหรั่นดูสิ” ไม่รู้ว่าทำไมเย่เฮ่าหรันถึงมีความคิดที่อยากที่จะมองดูมาเสี่ยวจุนอีกสักพัก ความคิดนี้เกิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน เย่เฮ่าหรันนั้นรู้สึกตั้งตัวไม่ทันเช่นเดียวกัน เขาก็ไม่รู้ว่าวันนี้เขานั้นเป็นอะไรกันแน่ หรือเป็นเพราะเขานั้นแก่แล้วงั้นหรือ

“ขอบคุณครับ ทำไมผมถึงลืมเรื่องนี้ไปได้ล่ะ” โม่เสี่ยวจุนพลางพูดขอบคุณ พลางหาโทรศัพท์ คลำหาโทรศัพท์จากกระเป๋าทั้งสองข้างก็ยังหาไม่เจอ โม่เสี่ยวจุนจึงนึกขึ้นได้ว่าก่อนที่เขานั้นจะมาที่นี่ เขาได้โทรหาไห่ฉิงฉิงจากนั้นก็วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ

“คุณเย่ครับ ผมขอยืมโทรศัพท์ของคุณได้ไหมครับ” โม่เสี่ยวจุนหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะสามารถติดต่อเย่เชินหลินได้อย่างเร็วที่สุดแม้จะเร็วกว่าเพียงวินาทีเดียวก็ยังดี

เย่เฮ่าหรันตะลึงงั้นครู่หนึ่ง จากนั้นจึงรีบหยิบโทรศัพท์ของตนส่งให้กับโม่เสี่ยวจุน