ตอนที่ 967 สาวใช้ตัวแสบ871

ตอนที่ 967 สาวใช้ตัวแสบ871

ไห่ลี่หมินเจ้าบ้านั้นคงยังไม่รู้แน่ๆว่าเขาคาดการณ์หลินหลิงไว้หมดแล้วไห่ลี่หมินไม่เลว ยกหลินหลิงให้เขาไป เย่เชินหลินสามารถวางใจได้ สำหรับความรู้สึกที่มีต่อผู้ช่วยคนนี้ เขาไม่ได้มีความรู้สึกแบบชายหญิง แต่ว่าความชอบก็มีอยู่

หลินหลิงกัดปากอย่างดื้อดึง เธอแสดงออกไม่เก่งพลางมองเย่เชินหลินอยู่ตลอดเวลา

“ผมไม่เป็นไร งานของคุณยังยุ่งมากอยู่ไหม”เย่เชินหลินพูดบอกอย่างเป็นมิตร เขายิ้มอ่อนโยนให้กับหลินหลิง

“คุณเย่ ถ้าคุณยังเอาแต่สูบบุหรี่อยู่อย่างนี้ คนที่เป็นห่วงคุณจะต้องทรมานมากแน่ๆ”หลินหลิงเดินเข้ามาก็ได้กลิ่นบุหรี่ และเธอก็เห็นที่เขี่ยบุหรี่ที่เต็มหมด ในใจของหลินหลิงเจ็บขึ้นแปล๊บๆ เธอพูดออกมาตรงๆไม่ได้ว่าตัวเองเป็นห่วงเขา

“ไม่เป็นไร”เย่เชินหลินโบกมือว่าไม่เป็นไร หยิบเอกสารที่หลินหลิงส่งมาให้และเริ่มอ่านดู ที่สูบบุหรี่ก็แค่อยากจะคิดอะไรเงียบๆ

เมื่อเห็นว่าเย่เชินหลินไม่มองเธอ หลินหลิงจึงออกมาข้างนอกคนเดียวเงียบๆและปิดประตูลง เย่เชินหลินที่เป็นแบบนี้ทำให้เธอเป็นห่วง หลินหลิงนึกถึงไห่ลี่หมินเขากับเย่เชินหลินเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน โทรหาเขาดีไหมนะ บางทีเขาอาจจะเกลี้ยกล่อมเย่เชินหลินได้

ไห่ลี่หมินได้รับสายจากหลินหลิงก็ตกใจมาก นานมากแล้วที่ไม่ได้ติดต่อกับสาวงามน้ำแข็ง เมื่อเห็นเบอร์นั้นที่คุ้นเคยเขาประหลาดใจจนตาที่อยู่หลังแว่นนั้นเบิกกว้างขึ้นหลายส่วน

ไห่ลี่หมินไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงได้คิดถึงร่างกายที่เร่าร้อนของหลินหลิงขึ้นมาอีก เขากลืนน้ำลายไปหลายอึกพลางถามเงียบขรึมว่า”มีเรื่องอะไร”น้ำเสียงฟังไม่ออกถึงความดีใจ

เมื่อหลินหลิงได้ยินน้ำเสียงไม่หนาวไม่ร้อน ก็คิดถึงเรื่องที่ไม่ควรจะคิดขึ้นมา ให้ตายเถอะนี้มันตั้งนานมาแล้ว ยังจะไปจดจำเรื่องเก่าๆพวกนั้นอีก

“คุณไห่ วันนี้คุณเย่สูบบุหรี่ไปเยอะมาก ไม่ร่าเขามีเรื่องอะไร”หลินหลิงพูดออกมาอย่างอ้อมค้อมไห่ลี่หมินจะต้องเข้าใจความหมายของเธอแน่

ผู้หญิงคนนี้ในใจคิดถึงแต่เย่เชินหลิน เย่เชินหลินเป็นของเซี่ยชีหรั่นไปแล้ว ไห่ลี่หมินไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงได้มีความคิดแบบนี้ เขาก็ไม่ได้ไปสืบสาวราวเรื่อง ช่วงนี้ฉิงฉิงมีลูกแล้ว เขาก็ออกไปข้างนอกน้อยมาก รวมถึงภารกิจที่จงหยุนซางมอบหมายให้ก่อนหน้า เขาเลินเล่อสุดๆ ไห่ลี่หมินแทบจะตัดขาดกับโลกภายนอกแล้ว

“เย่เชินหลินมีเรื่องอะไร?” เขาพูดเสียงนิ่งมาก อันที่จริงในใจเริ่มเป็นห่วงเย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่นแล้ว

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน คุณลองไปดูก็รู้” หลินหลิงพูดเสียงเบาลง ทำไมเธอรู้สึกว่าไห่ลี่หมินไม่ค่อยพอใจ

ความโกรธแพร่กระจายตามคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ามายังโทรศัพท์ของเธออย่างรวดเร็ว

ไห่ลี่หมินโกรธเคืองพลางตัดสาย เขาเดินออกจากห้องโถง และโทรออกหาเย่เชินหลิน ไห่ลี่หมินไม่รู้ว่าตัวเองกำลังโกรธอะไรอยู่ โกรธที่เย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่นไม่บอกเขาหรือว่าโกรธที่หลินหลิงมาบอกเขากันแน่ เขาไม่เข้าใจ

เย่เชินหลินเพิ่งจะรับสายไห่ลี่หมินก็พูดใส่เขาโครมๆว่า” ที่เดิม รีบมา” ไม่รอให้เย่เชินหลินตอบกลับไห่ลี่หมินก็วางสายไปเลย

“ผมจะออกไปข้างนอกสักหน่อย” เห็นสายตาของฉิงฉิงและคุณนายไห่ ไห่ลี่หมินจึงเปลี่ยนรองเท้าไปด้วยอธิบายไปด้วย” ไปหาเชินหลินมีเรื่องนิดหน่อย” แม่ของเขาหลังจากได้ยินชื่อเย่เชินหลินก็ยิ้มๆแต่ไม่พูดอะไร

“ลูกดูสิเชินหลินกับฉิงฉิงมีลูกกันหมดแล้ว เมื่อไหร่ลูกจะพาลูกสะใภ้มาหาแม่”

ไห่ฉิงฉิงพิงไหล่โม่เสี่ยวจุนอยู่ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความสุข สถานการณ์ตอนนี้เธอพอใจมากๆแล้ว ช่วงเวลานี้การรับรสของเธอแปลกไป อยากกินนั้นอยากกินนี้ โม่เสี่ยวจุนวิ่งไปซ้ายไปขวาทีไม่เคยบ่นเลยสักครั้ง ในใจของไห่ฉิงฉิงคิดได้แล้วว่าให้เซี่ยชีหรั่นเป็นดอกกุหลาบขาวในใจของโม่เสี่ยวจุน เธอจะเป็นดอกกุหลาบแดงเอง”

“แม่ จะรีบทำไมครับ ฉิงฉิงก็มีลูกแล้วไม่ใช่เหรอ แม่ก็เลี้ยงลูกของเธอไปก่อน” ไห่ลี่หมินพูดจบคนก็เข้าไปนั่งในรถเรียบร้อยแล้ว ชั่วเวลาเมื่อครู่นั้นในสมองของเขาคิดถึงหน้าคนสองคน คนที่หนึ่งคือเซี่ยชีหรั่น อีกคนก็คือหลินหลิงสาวงามน้ำแข็ง ตัวไห่ลี่หมินเองยังคิดไม่ถึงเลย ชีหรั่นเขาไม่มีวาสนาแล้ว ส่วนสาวงามน้ำแข็งนั้น เมื่อไห่ลี่หมินคิดถึงงานเต้นรำครั้งก่อนที่บ้านของเย่เชินหลิน มุมปากของเขาแต้มไปด้วยรอยยิ้ม

เมื่อไห่ลี่หมินมาถึงเย่เชินหลินได้ยืนสูบบุหรี่อยู่ที่นั่นแล้ว

“หลินหลิงบอกว่าช่วงนี้นายอารมณ์ไม่ดี” ตอนที่ไห่ลี่หมินพูดถึงหลินหลิงก็กัดฟันอยู่บ้าง สีหน้าแปลกไปมาก

“ไม่เป็นไร “ เย่เชินหลินตอบกลับโดยที่หน้าไม่มีคลื่นใดๆแม้แต่น้อย

“เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่ไหม?” ไห่ลี่หมินถามนิ่งๆ โตมาด้วยกันกับเย่เชินหลินตั้งแต่เด็ก ความสัมพันธ์ของทั้งสองตระกูลก็ไม่เลวเลย มีแค่เรื่องเดียวเท่านั้นคือเขาทำงานภายใต้จงหวีฉวน

“ส้งหลิงหลิงหายไปแล้ว”เย่เชินหลินสูบบุหรี่เขาไปแรงๆและพูดหลังจากที่พ้นควันออกมา

ไห่ลี่หมินหยิบบุหรี่ในมือของเย่เชินหลินทิ้งทันที”เย่เชินหลินนายรู้ไหมว่านายเป็นแบบนี้มันไม่เอาไหนเลย ส้งหลิงหลิงหายไปนายรู้สึกเป็นความผิดของตัวเอง นายเคยคิดถึงใจเซี่ยชีหรั่นบ้างไหม เธอรับเอาความไม่สบายใจของนายไปด้วยอย่างงงๆ”

“ชีหรั่นรู้เรื่องนี้”เย่เชินหลินมองไปยังไห่ลี่หมินเพื่อนที่โตมาด้วยกันกับเขาคนนี้มักจะช่วยเหลือเขาในเวลาที่เขาต้องการเสมอ

“ดีนี่เย่เชินหลิน งั้นนายก็ต้องนึกถึงชีหรั่นให้มากๆ เธอมองนายเสียใจเพราะผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่เกี่ยวข้องด้วย นายเคยคิดถึงจิตใจของเธอบ้างไหม? ถ้าชีหรั่นมีความคิดแบบนาย นายจะคิดยังไง” ไห่ลี่หมินจ้องมองเย่เชินหลินอย่างโกรธเคือง เขาปล่อยมือ เพราะเชื่อว่าเย่เชินหลินจะให้ความสุขชีหรั่นได้ ตอนนี้ที่เย่เชินหลินเป็นแบบนี้ก็เพราะส้งหลิงหลิง ไห่ลี่หมินไม่โกรธได้หรือ?

“ส้งหลิงหลิงเป็นบ้าก็เพราะลูก ตอนนี้เธออยู่ข้างนอกคนเดียว”เย่เชินหลินยังพูดไม่ทันจะจบก็ถูกไห่ลี่หมินขัดขึ้นก่อน”นั้นเป็นเพราะเธอทำตัวเอง ลงมือได้แม้กระทั่งลูกตัวเอง ถ้านายยังเป็นแบบนี้อีก ชีหรั่นยิ่งเสียใจมากขึ้น” ไห่ลี่หมินนึกถึงเซี่ยชีหรั่นยัยเด็กโง่นั้น เธอมักจะรับความเจ็บปวดอยู่เงียบๆ ทนจนกว่ารับไม่ไหวอีกต่อไป