ตอนที่ 979 สาวใช้ตัวแสบ 883

ตอนที่ 978 สาวใช้ตัวแสบ 882

ไห่ลี่หมินเพิ่งวางมือที่ถือบุหรี่ลง เขาเห็นแววตาที่คุ้นเคย เจ้าของดวงตาคือเลขาธิการหลินที่มาบ้านเชินหลินวันนี้ เลขาธิการหลินทำไมมาอยู่ที่นี่?

“เลขาธิการหลิน สวัสดีครับ” ไห่ลี่หมินยิ้มเล็กน้อยทักทาย เลขาธิการหลินเขาเคยเจอมาสองสามครั้งแล้ว เป็นคนที่จริงจัง แววตาเขากับหลินหลิงเหมือนกันมาก ไห่ลี่หมินไม่ได้คิดเยอะ สองคนนี้ต้องเกี่ยวข้องกัน เขามักรู้สึกว่าคุณหญิงรวยๆ ล้วนมีนิสัยแย่ๆ หลินหลิงคงไม่ใช่คุณหญิงรวยๆ

“ลี่หมิน ไม่เจอคุณที่บ้านประธานเย่ ที่แท้ก็มาอยู่นี่นี่เอง” เลขาธิการหลินยิ้มพูดขึ้น “ออกมาก่อนน่ะ” เขารู้จักไห่ลี่หมิน จงหวีฉวนมีความสัมพันธ์เล็กน้อยกับเขา แต่เลขาธิการหลินเป็นคนอย่างไร? เขารู้นานแล้วว่าผู้ช่วยผู้มีความสามารถของจงหวีฉวนคือใคร

สายตาไห่ลี่หมินมองเลขาธิการหลินออกไป เขาเพิ่งสูบบุหรี่เสร็จ ในถังขยะเต็มไปด้วยประกายไฟ ไห่ลี่หมินหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาหลินหลิง หลินหลิงถือโอกาสวางสาย ไห่ลี่หมินโทรไม่ติดก็แค่ส่งข้อความ

ถ้าเธอไม่มาเจอฉัน ฉันก็จะไปรอเธอที่บริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ป แล้วพาเธอออกไป เชื่อว่าคุณหญิงหลินยังชอบความรุนแรง ไห่ลี่หมินไม่แสดงออกบนใบหน้า ผู้หญิงคนนี้ชอบความยากลำบาก

หลินหลิงมองข้อความในมือ เธอยืนอยู่ห้างฝั่งตรงข้ามไห่ลี่หมิน เธอไม่ไปทำงานที่บริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ป คิดว่าไอ้อันธพาลนี่ทำได้ทุกอย่าง หลินหลิงวางแผนมาดูว่าเขากำลังทำอะไร

หลินหลิงย่ำรองเท้าส้นสูงดังตึกตักบนทางเท้า เสียงส้นสูงเสียดสีกับพื้นถนนเหมือนเสียงซิมโฟนี

เห็นร่างสูงของหลินหลิง “เอาทะเบียนบ้านมาไหม? ” ไห่ลี่หมินกระโดดเข้าไปถาม หลินหลิงมองเขาอย่างสงสัย ไม่ทันความคิดไห่ลี่หมิน “แต่งงานต้องมีทะเบียนบ้าน” ไห่ลี่หมินไม่ได้พูดอะไรมาก ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้ไม่ได้วางแผนจะแต่งงานกับเขา ดวงตาเขาแดงเล็กน้อย

หลินหลิงได้ยินไอ้อันธพาลนี่ทำตามใจตัวเอง ใบหน้าสวยก็จมลงและเดินออกไป มันไร้เหตุผลจริงๆ

ไห่ลี่หมินเห็นขาเรียวยาวหลินหลิงเดินช้าๆ เขาหรี่ตา นั่งรถตามออกไป หลินหลิงเธอคิดว่าจะพ้นจากน้ำมือฉันได้เหรอ? ไห่ลี่หมินอย่างเขาไม่รู้ว่าภูมิใจในตัวเองหรือว่ามั่นใจในความเป็นผู้ชายมากเกินไป ยิ่งอยากแต่งงานกับหลินหลิงขึ้นเรื่อยๆ

หลินหลิงเดินไปหนึ่งก้าวหันศีรษะกลับมาสามรอบ รถไห่ลี่หมินขับมาอย่างเร่งรีบ เขาเหมือนเล่นแมวจับหนูกับหลินหลิง

“พ่อ” หลินหลิงหยุด โน้มเอวและอ้าปากค้าง เธอลูบหน้าอกสูงตระหง่านของตัวเองไม่หยุด เงยศีรษะขึ้นเล็กน้อยเห็นเลขาธิการหลินที่อยู่ไม่ไกล เรียกอย่างระมัดระวัง หลินหลิงไม่คิดว่าจะเจอเลขาธิการหลินที่นี่

“ทำไมรีบวิ่งขนาดนั้น?” เลขาธิการหลินขมวดคิ้วเปิดประตูรถ หลินหลิงกำลังซ่อนตัว ใครจะกล้าให้ลูกสาวเขาหนีไปล่ะ? “ขึ้นรถ” เลขาธิการหลินเพิ่งพูดจบ คนขับรถก็เปิดประตูอย่างเคารพ หลินหลิงมองรถไห่ลี่หมินที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งเมตร เธอกัดฟันก้มตัวเข้าไปในรถ แบบนี้จะได้สะบัดไอ้อันธพาลคนนั้นไปได้มั้ง หลินหลิงคิดอย่างปรารถนา

“หลินหลิงเธอหยุด” เห็นรถคันหน้าหลินหลิงหยุด เล่นแมวจับหนูของไห่ลี่หมินก็หายไป เขาขับรถไปด้านหน้าอย่างเต็มกำลัง แค่ขับตามคันนั้นเขาก็มีโอกาส

หลินหลิงไม่ได้หันศีรษะกลับไป เธอไม่อยากเห็นไห่ลี่หมิน เห็นเขาแล้วหลินหลิงมักจะนึกถึงคืนนั้น

ไห่ลี่หมินไม่หยุดรถ ตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว “รถคันข้างหน้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ ฉันบอกให้แกหยุด” เลขาธิการหลินได้ยินเสียงก็รู้ว่าคือไห่ลี่หมิน เขามองหลินหลิงอย่างสงสัย หวังว่าจะได้รับข้อมูลที่เป็นประโยชน์

“พ่อ เรากลับบ้านกัน” หลินหลิงพูดเสียงเบา เธอแค่อยากออกไปตอนนี้ เลขาธิการหลินมองไห่ลี่หมินอย่างไม่รู้ความหมาย พูดเสียงทุ้ม “ไป”

รถที่กำลังขับออกไปไม่ได้หยุดเพราะเสียงคำรามของไห่ลี่หมิน

ไห่ลี่หมินเปิดประตูรถออกมาหลินหลิงก็นั่งรถออกไปแล้ว เขาเตะรถด้วยความโกรธ หันร่างเปิดประตูรถแล้วขับแข่งตามไป

ขับรถยี่สิบนาทีคนขับรถก็จอดรถที่คฤหาสน์ข้างๆ บ้าน คนขับรถเชิญเลขาธิการหลินและหลินหลิงลงจากรถอย่างเคารพ ป้าจางก็เปิดประตูใหญ่ออกมาต้อนรับ ไม่ได้เอิกเกริกน้อยกว่าตระกูลเย่เลย

“หลินหลิง เธอกลับมากับฉัน” ไห่ลี่หมินมีทักษะการขับรถที่ไม่เลว ตามหลินหลิงมาที่ตระกูลหลินตลอดทาง เขาเปิดประตูรถดังปัง วิ่งออกมาตรงหน้าหลินหลิงอย่างรวดเร็ว “หลินหลิง กลับไป เธอมาที่นี่ทำไม?”

“ลี่หมินมาเป็นแขกบ้านฉันเหรอ?” เลขาธิการหลินยืนด้านหน้าหลินหลิงอย่างสงบเยือกเย็น กันสายตาของไห่ลี่หมิน เขามองสายตาไห่ลี่หมินที่มองลูกสาวตัวเองออก มันคือสายตาที่ผู้ชายคนหนึ่งสนใจลูกสาวเขา ไห่ลี่หมินเจ้าเด็กนี่ไม่ต่างกับเย่เชินหลินเท่าไร ลูกสาวเขาคนนี้ เลขาธิการหลินมองหลินหลิง อ่านความคิดของเธอ

หลินหลิงส่ายศีรษะอย่างหมดแรง เดินเข้าประตูใหญ่ไป

“หลินหลิง เธอกลับไปกับฉัน เธอมาบ้านเลขาธิการหลินทำไม? ” เป็นห่วงจนสับสนวุ่นวาย ตอนนี้ไห่ลี่หมินไม่ได้คิดถึงความสัมพันธ์ที่ผิดปกติระหว่างหลินหลิงและเลขาธิการหลิน “เธอออกมา” ไห่ลี่หมินคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวเสียงดัง ผู้หญิงคนนี้ดื้อเกินไปแล้ว

“ไม่ทราบว่าหนูน้อยเกี่ยวข้องอะไรกับเธอ?” เลขาธิการหลินถามอย่างเมินเฉย เสียงไม่ได้สูงมาก ความน่าเกรงขามในนั้นทำให้ไม่กล้าหายใจ ดวงตาเขาตกตะลึง