ตอนที่ 989 สาวใช้ตัวแสบ 893

ตอนที่ 989 สาวใช้ตัวแสบ 893

"ฉันไม่แน่ใจ ตอนนั้นฉันอยู่ที่ในโรงพยาบาลแล้วเห็นจากด้านหลัง พยายามตามไปแต่ก็ตามไม่ทัน" ไห่ลี่หมินตอบตามความจริงและความกังวลของเขาก็ชัดเจนเช่นกัน

"หลินหลิงเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า" เมื่อเย่เชินหลินได้ยินว่าไห่ลี่หมินไปที่โรงพยาบาล สิ่งแรกที่เขาจำได้คือหลินหลิง เมื่อไม่นานมานี้ไห่ลี่หมินต้องการจะจีบหลินหลิง หลินหลิงเป็นผู้ช่วยเขา จะห่วงก็ไม่แปลก

"ฉิงฉิงคลอดวันนี้ ส่วนหลินหลิงสบายดี แต่เธอไม่สนใจฉัน"

ไห่ลี่หมินพูดอย่างหดหู่เพราะคิดว่าหลินหลิงคงไม่มีวันดีกับเขาอีก ไห่ลี่หมินอยู่ในอารมณ์ที่ขมขื่น ผู้หญิงคนนี้ใจแข็งจริงๆ

เย่เชินหลินได้ยินน้ำเสียงของไห่ลี่หมินแล้ว และเขามั่นใจมากว่าเพื่อนของเขาที่เติบโตขึ้นมาด้วยกันดูเหมือนจะชอบหลินหลิงมาก บางทีเขาอาจจะยังไม่รู้ว่าเขาไม่สามารถอยู่โดยไม่มีหลินหลิงได้ เขาต้องช่วยพวกเขาและนี่ก็เป็นการช่วยตัวเองด้วยเช่นกัน

"ยินดีด้วย ชิงชิงไม่เป็นไรใช่มั้ย"

เมื่อได้ยินคำว่าลูก เย่เชินหลินมองไปยังเซี่ยชีหรั่น ท้องป่องนั่นมีสิ่งมีชีวิตเล็กๆซ่อนอยู่ คือลูกของพวกเขาเอง เขาจะมีลูกของตัวเองในอนาคตอันใกล้ แค่คิดว่าแม่ของเด็กคนนั้นคือเซี่ยชีหรั่น หัวใจของเย่เชินหลินก็อุ่นซ่านและรอยยิ้มที่มุมปากของเขาก็กว้างขึ้น

"ไม่เป็นไร ฉันจะวางสายละ" ไห่ลี่หมินไม่อยากพูดต่อ เขาอิจฉาฉิงฉิงที่มีลูกของตัวเอง เสียงเล็กๆในใจก็บอกเขาว่าเขาต้องการมีลูก ไห่ลี่หมินรู้สึกตกใจกับความคิดที่เขาอยากมีลูกจริงๆ

เย่เชินหลินมองไปที่มือถืออย่างอธิบายไม่ได้ ไห่ลี่หมินดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดี เป็นไปได้ไหมที่เขาและหลินหลิงมีปัญหากัน ยังเอาชนะใจหลินหลิงไม่ได้เหรอ เย่เชินหลินเข้าใจแล้ว

หลี่เหอไท้ไปโรงพยาบาลทำไม? บอกเซี่ยชีหรั่นดีมั้ยนะ? เย่เชินหลินครุ่นคิดถึงคำถามนี้

เขาหรี่ตาลงและไม่ได้บอกอะไรกับยัยตัวเล็ก ไม่งั้นยัยตัวเล็กคงกังวลอีก ตอนนี้ยัยตัวเล็กต้องการสภาพจิตใจที่มั่นคง เขาเดินออกไปหาเธอ

"ชีหรั่น ผมจะไปหาต้าฮุย บริษัทมีเรื่องนิดหน่อย เดี๋ยวกลับมาหาคุณช้าหน่อยนะ" เย่เชินหลินพูดตามปกติและไม่มีอะไรผิดปกติบนใบหน้าของเขา

"เชินหลิน ไปเถอะค่ะ" เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างเฉื่อยชาพร้อมกับหลับตาลง เย่เชินหลินอยู่กับเธอตลอดเวลา เธอพอใจมากแล้ว เธอไม่อยากชะลอไม่ให้เขาทำงาน แม้ว่าเธอต้องการให้เขาอยู่กับเธอจริงๆ แต่เธอจะเห็นแก่ตัวไม่ได้

"ถ้าคุณเบื่อ คุณจะออกไปคุยกับจิ่วจิ่วก็ได้นะ" เย่เชินหลินยังคงให้คำแนะนำก่อนที่เขาจะจากไป รายละเอียดเล็กน้อยก็ยังนึกถึง เย่เชินหลินถือเป็นยอดสามี

เซี่ยชีหรั่นค่อยๆลุกขึ้น ใช้มือข้างหนึ่งประคองคางของเขาแล้วยิ้มให้เย่เชินหลิน พูดว่า "เชินหลิน คุณไปเถอะ ไม่ต้องกังวล อีกอย่างมีลูกอยู่กับฉันทั้งคน" เซี่ยชีหรั่นยื่นนิ้วชี้ของเธอออก ชี้ที่หน้าท้องทีละนิด

เย่เชินหลินเดินไปหาเซี่ยชีหรั่นอีกครั้ง จูบเธอที่หน้าผากและพูดเบาๆ "ที่รัก ทำตัวดีๆนะ คืนนี้ผมจะกลับมาหาคุณ" เขาอยากจูบเธอที่ปาก แต่เย่เชินหลินรู้ดี เธอเหมือนยาพิษ เมื่อเขาลองแล้วเขาก็ต้องการมากกว่านี้ ตอนนี้เซี่ยชีหรั่นมีลูกแล้ว เขากลัวว่าจะทำร้ายลูกจึงต้องอดทนช่วงเวลานี้ไปก่อน

"ที่รัก รอให้ลูกคลอดก่อน คุณต้องชดเชยให้ผมนะ" เย่เชินหลินพูดอย่างคลุมเครือ เขาหายใจเข้าลึกๆและบังคับตัวเองให้ออกไป

เซี่ยชีหรั่นยื่นมือไปตีเย่เชินหลิน ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงคิดถึงเรื่องนั้นทุกวันเลยนะ ตอนที่ยื่นมือออกไปที่หลังของเย่เชินหลิน ผู้ชายขี้งอนคนนี้ต้องคิดถึงเรื่องเหล่านั้นอีกครั้งแน่ๆ ไม่รู้จริงๆว่าเขาเอาแรงมาจากไหน

"เชินหลิน ฉันจะชดเชยให้คุณ" เซี่ยชีหรั่นกระซิบข้างหลัง เธอแตะท้องของเธอและกระซิบกับเด็กในครรภ์ "ลูกจ๋า หนูจะมีสุขภาพที่ดีในอนาคต แม่และพ่อทำเพื่อหนูเยอะมากเลยนะ” เธอหน้าแดงหลังจากพูดจบ เธอคิดถึงเขาและคิดถึงจูบของเขามานานมาก

ไม่นานหลังจากที่เย่เชินหลินจากไป เซี่ยชีหรั่นก็ไม่มีอะไรทำ เธอไม่รู้จะทำอย่างไรกับโทรศัพท์มือถือของเธอ เธอต้องการเล่นมือถือแต่เพราะกลัวว่ารังสีที่มากเกินไปจะส่งผลเสียต่อลูกของเธอ เธอจึงทำได้เพียงใช้โทรศัพท์มือถือท่องเว็บอย่างน่าเบื่อ

เซี่ยชีหรั่นคลิกที่ WeChat รูปดิสเพลย์ของจิ่วจิ่วก็ปรากฏตัวขึ้น

เธอลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เดินอย่างระมัดระวัง เธอยังคงไปที่วิลล่าตระกูลเย่เพื่อเจอจิ่วจิ่ว พวกเขาไม่ได้เจอกันมานานแล้ว เธอก็คิดถึง

"คุณนายเหรอคะ?" แม่เซี่ยเดินออกมาพร้อมไม้ถูพื้นหลังจากทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นหัวใจของเธอก็พองโตทันที

"แม่เซี่ย เห็นมั้ยอี้ชิงคะ ฉันมีอะไรบางอย่างจะคุยด้วย"

หลังจากที่เซี่ยชีหรั่นมีลูกแล้ว เซี่ยอี้ชิงก็ไม่ค่อยพาเธอไปด้วย งานขับรถมักเป็นของคุณชายเย่ เป็นเรื่องจำเป็นที่ต้องขับรถให้ภรรยา

"คุณนาย มีเรื่องอะไรบอกให้ฉันช่วยได้นะ" แม่เซี่ยนึกถึงคุณเย่ที่เพิ่งออกไปแล้วกำชับว่าให้เธอดูแลคุณนายให้ดี ถ้าคุณนายเป็นอะไรไป เธอคงเข้าหน้าคุณเย่ไม่ติด นึกถึงสายตาของคุณเย่แล้ว แม่เซี่ยรู้สึกกลัว คือสายตาของเจ้าชีวิต

"แม่เซี่ย ไม่เป็นไร คุณเย่รู้ เขาบอกว่าให้ฉันไปหาจิ่วจิ่ว" เซี่ยชีหรั่นรู้เหตุผลเมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของแม่เซี่ยเธอเข้าใจพวกเขา

เซี่ยอี้ชิงเพิ่งกลับมาจากการไปซื้อของที่ตลาด เห็นแม่และเซี่ยชีหรั่นคุยกันที่ประตู เขาจึงเข้าถามว่า "คุณนาย แม่ มีอะไรกันเหรอ"

"อี้ชิง ไม่มีอะไร คุณพาฉันไปหาจิ่วจิ่วหน่อยได้มั้ย" เซี่ยชีหรั่นคิดแล้วพูดว่า "แค่ไปเจอจิ่วจิ่ว ไม่น่ามีอะไรจะเกิดขึ้นในวิลล่าตระกูล เย่หรอก"