ตอนที่ 990 สาวใช้ตัวแสบ 894

ตอนที่ 990 สาวใช้ตัวแสบ 894

ให้ตุ๊กตาดีมั้ยนะ? แต่เด็กแรกเกิดก็เล่นไม่ได้อีก

"ชีหรั่น เราไปซื้อเสื้อผ้าให้ไห่ฉิงฉิงกันเถอะ" จิ่วจิ่วดีใจที่เขาคิดหาทางให้ตัวเองได้

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกหดหู่ใจและมุมตาและปากของเธอกระตุกอย่างแรง เด็กคนนี้ทำไมไม่คิดให้ลึกซึ้งกว่านี้ก่อนจะพูดออกมานะ

"จิ่วจิ่ว คุณนายไห่บอกว่าเธอจะดูแลหลานชายเองมานานแล้ว นี่คือลูกของฉิงฉิงและหลานชายของเธอ เธอคิดว่าเธอจะไม่สนใจเรื่องนี้เหรอ" เซี่ยชีหรั่นไม่รู้จริงๆว่าจิ่วจิ่วคิดอะไร

ถูกเซี่ยชีหรั่นปฏิเสธ เธอก็รู้สึกหดหู่ กว่าจิ่วจิ่วจะคิดออกกลับตายน้ำตื้น ตายน้ำตื้นเป็นแบบนี้เองเหรอ

เธอไม่อยากจะเชื่อว่าเธอคิดวิธีไม่ออก

"รู้แล้ว เราให้ของเล่นเป็นไง" จิ่วจิ่วพูดเสียงดังพลางคิดว่าเธอมีวิธีที่ดี

เซี่ยชีหรั่นไม่ต้องการที่จะขัดขวางความกระตือรือร้นของจิ่วจิ่ว ที่คิดว่าคิดอะไรดีๆออกมาแล้ว "จิ่วจิ่ว เด็กเพิ่งคลอดนะ จะไปเล่นของเล่นได้ไง"

เซี่ยชีหรั่นคิดว่าจิ่วจิ่วยังมีนิสัยเด็กๆ คิดถึงแต่เรื่องเล่น ดูท่าช่วงนี้คงเล่นกับเหยนชิงเหยียนไม่น้อย

"อันนี้ไม่ดี อันนู้นก็ไม่ได้ คุณว่าให้อะไรดี" จิ่วจิ่วพูดเสียงดัง ปากของเธอมุ่ยมาก ดวงตากลมโตหรี่ลง ท่าทางรักมาก

"อย่าโกรธเลยนะ อย่าโกรธฉันเลย จิ่วจิ่วดีที่สุด" เซี่ยชีหรั่นรีบเอาใจจิ่วจิ่วไวน์ที่โกรธ ผู้หญิงคนนี้เริ่มหงุดหงิดแล้ว เธอเชื่อว่าเธอจะโกรธจริงๆ ดูเหมือนว่าเวลาที่ใช้กับเหยนชิงเหยียนนิสัยดีขึ้นนะ

"มา จิ่วจิ่วที่ฉลาดที่สุดในโลกลองคิดดู" เซี่ยชีหรั่นจับมือของจิ่วจิ่วเบาๆ เอาใจเด็กคนนี้สักหน่อย

ถูกเซี่ยชีหรั่นชมเข้า จิ่วจิ่วเริ่มมีความสุข เธอเดินไปมา วางนิ้วชี้ไว้ที่คางของเธอและเดินเหมือนคนฉลาดที่กำลังคิดเกี่ยวกับปัญหา

เซี่ยชีหรั่นคิดว่า เธอยืนนานเกินไปแล้ว ร่างกายของเธอไม่สามารถรองรับได้ ตอนนี้มันเป็นร่างกายของคนสองคน เซี่ยชีหรั่นขยับตัวช้าๆเดินไปที่โซฟาและนั่งลงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะได้นั่งนิ่งๆจิ่วจิ่วก็ตกใจและอุทานว่า "อ่า ฉันรู้แล้ว ฉันรู้แล้ว ชีหรั่น คุณซื้อเครื่องรางล็อคอายุสิ ให้ได้ทั้งเด็กผู้ชายและผู้หญิงเลย"

เซี่ยชีหรั่นไตร่ตรองอย่างรอบคอบ วิธีนี้เป็นประเพณีโบราณ แต่ก็เป็นวิธีการเช่นกัน

"จิ่วจิ่ว ทำไมถึงคิดวิธีนี้” คิดว่าถึงเลยว่ายัยคนนี้จะคิดวิธีนี้ได้

"ไปกันเถอะ?" จิ่วจิ่วอารมณ์ดี เธออยากลงมือทำเลย เหยนชิงเหยียนไม่อยู่ เธอเองก็อยู่คนเดียว ไปซื้อของก็ไม่เลว

เซี่ยชีหรั่นยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ จิ่วจิ่วยังคงเหมือนเดิม พูดปุ๊บจะทำปั๊บ

จิ่วจิ่ววิ่งออกไปไม่กี่ก้าวก็เห็นเซี่ยชีหรั่นยังคงนั่งอยู่ เธอจึงวิ่งกลับมาและถามว่า "มีอะไรหรือเปล่า คุณไม่อยากไปเหรอ" จิ่วจิ่วคิดว่าถ้าเซี่ยชีหรั่นไม่อยากไปเธอก็ไม่สน เธอบอกชัดเจนว่าวิธีการของเธอดี

เซี่ยชีหรั่นลุกขึ้นยืนท่ามกลางสายตาขุ่นเคืองของจิ่วจิ่ว ขยับตัวอย่างลำบาก

จิ่วจิ่วตบหัวของเธอ โอ้ ลืมไปมัวแต่ดีใจจนลืมไปเลย ชีหรั่นไม่ได้ตัวเบาๆเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เธอเดินไปพยุงชีหรั่น ขมวดคิ้วเล็กน้อย สะดวกและปลอดภัยถ้าไปที่นั่น

"จิ่วจิ่ว เราไม่ได้คุยกันมานานแล้ว เดี๋ยวเราเม้าท์กันตอนไปซื้อของนะ" เซี่ยชีหรั่นไม่ได้ลุกขึ้น เธออยากคุยกับจิ่วจิ่วก่อน

ดวงตากลมโตของจิ่วจิ่วกระพริบ เธอรู้สึกประทับใจมากเธอ เธอไม่ได้เจอชีหรั่นเพราะมัวแต่สนใจการเล่นกับเหยนชิงเหยียน ไม่เจอกันวันหนึ่งเหมือนสามปี เหมือนไม่ได้เจอกันมาเป็นสิบปี

ทั้งสองคุยกันอย่างมีความสุขที่นี่ พวกเขาไม่รู้ว่าพวกเขากลายเป็นหัวข้อสนทนาของคนอื่นๆในห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดของตงเจียง

"เสี่ยวห้าน กับจิ่วจิ่วเป็นยังไงบ้าง ดูสิว่าฉิงฉิงคลอดลูกแล้ว ลูกของชีหรั่นไม่นานก็จะคลอดเหมือนกัน" ฝู้เฟิ่งหยีพูดอย่างมีความสุข วันนี้ฉันได้รับโทรศัพท์จากคนสนิท นี่เป็นวันที่มีความสุข เธอไม่เคยรู้เลยว่าเธอกำลังคิดอะไรกับโม่เสี่ยวจุนและเธอมักจะรู้สึกใกล้ชิดกับเขา

ด้วยมิตรภาพของพวกเขา ฝู้เฟิ่งหยีเตรียมของขวัญอย่างมีความสุข ฉิงฉิงเป็นเหมือนลูกสาวของเธอ ฉิงฉิงมีลูก เธอมีความสุขจากใจไม่ใช่แค่พูดไปงั้น

"แม่ เราไปได้ดี ไปซื้อของขวัญกันไหม" เหยนชิงเหยียนพูดด้วยความสุขบนใบหน้า ยิ่งอยู่กับจิ่วจิ่วมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งควบคุมตัวเองไม่ได้

"โตขนาดนี้แล้วยังอายอีก" ฝู้เฟิ่งหยีเริ่มแซวลูกชายของเธอ

แม่และลูกเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้าจงหยุนซางรีบเข้ามาเห็นเหยนชิงเหยียนและฝู้เฟิ่งหยี เธอชะลอตัวและเดินเข้าไปทักทาย สีหน้าของเธอไม่ค่อยดีนัก

"หยุนซางรีบร้อนขนาดนี้มีอะไรรึเปล่า?” ฝู้เฟิ่งหยีถามอย่างใจดี

"ไม่มีอะไร พ่อแค่ไม่ค่อยสบาย เลยจะมาซื้อของบำรุงให้ค่ะ"จงหยุนซางนึกถึงสีหน้าของจงหวีฉวน ในเวลานั้นสีหน้าของเขาดูเจ็บปวด เธอกังวลสับสนแต่ยังไงเขาก็เป็นพ่อ ตลอดทางจงหยุนซางรู้สึกว่าไม่ค่อยถูกนะ แต่ก็พูดไม่ออกว่ามันไม่ค่อยถูก