ตอนที่ 991
ตอนที่ 991 สาวใช้ตัวแสบ 895
October 28, 2026
ตอนที่ 991 สาวใช้ตัวแสบ 895
“แม่ แม่อยู่ไหน? ทำไมเสียงดังแบบนี้? ” เซี่ยชีหรั่นยิ่งสงสัยเพิ่มมากขึ้น
จ้าวเหวินอิงคิดว่าตอนนี้เซี่ยชีหรั่นมีลูก ถ้าเธอบอกเธอว่าหลี่หมิงจุ้นป่วยก็จะเป็นการเพิ่มภาระให้เธอ
“ชีหรั่น ไม่เป็นไรลูก แม่ออกมาเดิน อยู่บ้านตลอดมันไม่ดี” จ้าวเหวินอิงคิดว่านี่เป็นข้ออ้างที่ดี แบบนี้เธอจะอธิบายได้ว่าทำไมหลี่หมิงจุ้นไม่อยู่บ้าน
“แม่ แม่อยู่คนเดียวเหรอ? ”
เซี่ยชีหรั่นเงียบไปหลายนาที เมื่อจ้าวเหวินอิงคิดว่าเธอไม่พูดแล้วเธอก็เอ่ยปากพูดขึ้น
“เด็กคนนี้ทำไมถามแบบนี้ แม่อยู่กับพ่อหนูไง” จ้าวเหวินอิงไม่รู้ว่าเซี่ยชีหรั่นเห็นตนบนถนน คิดว่าตัวเองมีข้อแก้ตัวที่ดี สมบูรณ์แบบ
“ชีหรั่น ถ้าไม่มีอะไรแล้ว แม่เข้าไปก่อนนะ” ตอนจ้าวเหวินอิงคุยโทรศัพท์กับเซี่ยชีหรั่นกำลังเดินเข้าไปประตูโรงพยาบาล ฝั่งตรงข้ามมีรถพยาบาลสองคันมา เสียงหวอเข้ามาในโทรศัพท์
“แม่ แม่ไม่เป็นไรใช่ไหม ทำไมมีเสียงหวอดังเยอะแบบนี้” พอได้ยินเสียงนี้ เซี่ยชีหรั่นก็ถามอย่างเป็นห่วง
“ไม่เป็นไร นี่โรงพยา……เราผ่านฝั่งตรงข้ามโรงพยาบาล” จ้าวเหวินอิงเปลี่ยนคำพูดกลางคัน โชคดีที่เธอเปลี่ยนคำพูดไม่อย่างนั้นเธอจะพลั้งปาก
เซี่ยชีหรั่นมักรู้สึกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น แต่พูดไม่ออกว่าเรื่องอะไร
“ชีหรั่น แค่นี้นะลูก ถ้ามีเวลาแม่จะโทรหาลูกนะ” จ้าวเหวินอิงวางสายแล้ววิ่งไปที่โรงพยาบาล
ไห่ลี่หมินผ่านมาข้างๆ เธอไม่ได้สนใจ ไห่ลี่หมินเห็นจ้าวเหวินอิงที่อยู่ห่างๆ นี่มันแม่ชีหรั่นไม่ใช่เหรอ? ถ้าอย่างนั้นเมื่อวานแผ่นหลังที่เขาเห็นต้องเป็นหลี่เหอไท้แน่ๆ พวกเขามาโรงพยาบาลทำไม?
จ้าวเหวินอิงเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยและหอบหายใจหนัก
“ลำบากเธอเลย” หลี่หมิงจุ้นนอนบนเตียง พูดอย่างชัดเจน แค่เมื่อเทียบกับปกติ เขาแก่ขึ้นมาก สีหน้าไม่ได้ดีเหมือนแต่ก่อน
หลี่เหอไท้นั่งข้างๆ เขาประคองจ้าวเหวินอิงนั่งลง หลี่หมิงจุ้นดิ้นรนนั่งขึ้นมา
“พ่อ พ่อนอนลงไปเถอะ อย่าขยับ” หลี่เหอไท้เดินไปพูด เขาเสียใจมาก พ่อตัวเองป่วยมานานขนาดนี้แต่กลับไม่รู้เลยจริงๆ ถ้าเมื่อวันก่อนเขาไม่เห็น หลี่เหอไท้ไม่อยากจะคิดว่าพ่อจะซ่อนความป่วยนี้ไว้นานแค่ไหน
“ชีหรั่นโทรมาตอนแม่กลับมาด้วย” จ้าวเหวินอิงพูดเรียบๆ
“อย่าบอกเธอว่าฉันป่วย”
“อย่าเพิ่งบอกเธอว่าพ่อป่วย”
หลี่เหอไท้และหลี่หมิงจุ้นพูดพร้อมกัน “ตอนนี้เธอไม่สะดวก”
ดวงตาคู่สวยของจ้าวเหวินอิงมีน้ำตาสะสม เธอโชคดีที่ตัวเองเจอสามีที่ดี โชคดีที่หลี่เหอไท้มีความเห็นอกเห็นใจตอนนี้
“ฉันไม่ได้บอกเธอ แต่ไม่รู้ทำไม ชีหรั่นเหมือนรู้อะไรบางอย่าง” จ้าวเหวินอิงลังเลสักพักก่อนพูดขึ้น เธอก็ไม่แน่ใจมากนัก
“ไม่เป็นไร ฉันก็ไม่ได้ป่วยหนัก ผ่านไปสักพักคงดีขึ้น” หลี่หมิงจุ้นพูดเสียงดัง เพิ่งพูดก็ไอขึ้นมาอย่างรุนแรง
จ้าวเหวินอิงลูบหลังอย่างเป็นห่วง เจ็บปวดในใจ ความรักมากมายระหว่างสามีภรรยา เมื่อเขาเจ็บ เธอยิ่งเจ็บ
หลี่เหอไท้มองสองคนที่ใกล้ชิดกัน ในดวงตามีแต่ความอิจฉา เขาก้าวเท้ายาวเดินออกไปหาแพทย์ ไม่ต้องบอกพยาบาลด้านนอกเมื่อได้ยินหลี่หมิงจุ้น ก็พาหลี่เหอไท้ไปหาแพทย์ผู้รับผิดชอบอย่างเป็นห่วง
“สวัสดีครับ ผมหลี่เหอไท้ ลูกชายของหลี่หมิงจุ้น” หลี่เหอไท้ส่งมือไปอย่างสุภาพ สาเหตุหลักที่มาที่นี่คืออยากเข้าใจอาการของหลี่หมิงจุ้น
แพทย์ชายอายุสี่สิบปีคนหนึ่งเดินมา ตัวไม่สูง ตาโต เขายื่นมือออกมาจับมือหลี่เหอไท้
“สวัสดีครับ ผมคือหมอผู้รับผิดชอบคุณท่านหลี่ หลี่เหวิน” หลี่เหวินพูพอย่างสุภาพ เขามีบางเรื่องต้องคุยกับคนในครอบครัวหลี่หมิงจุ้น ยังไม่ทันไปหา หลี่เหอไท้ก็มาแล้ว ช่วยเขาประหยัดเวลาเดินทาง
หลี่เหวินพาหลี่เหอไท้มานั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานเขา
“คุณหมอหลี่ ผมอยากเข้าใจอะไรบางอย่างเกี่ยวกับพ่อผม” หลี่เหอไท้พูดจบ สองมือก็ประสานเข้าด้วยกัน เขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังกังวลอะไร ขาก็ถอยกลับอย่างผิดธรรมชาติ
“คุณหลี่ สำหรับอาการป่วยของพ่อคุณ เขาเป็นโรคชราที่หลงเหลือมาจากปีก่อนๆ ต้องให้ความสำคัญกับการผ่อนคลาย ความดันเลือดพ่อคุณสูงมาก ดูเหมือนไตจะเริ่มเปลี่ยนแปลง แต่ตอนนี้มาเร็ว มันควบคุมได้แล้ว แค่ตอนปกติใช้ชีวิตผ่อนคลายให้มากๆ ให้ความสำคัญกับการผ่อนคลายก็ไม่มีปัญหาอะไรครับ” หลี่เหวินหยิบฟอร์มการตรวจสุขภาพของหลี่หมิงจุ้นให้ดูทีละหน้า ยังดีที่สุขภาพคุณท่านหลี่มีสมรรถภาพทางกายที่ดี ถ้าเป็นคนอื่นคงสิ้นหวังไปแล้ว
“ขอบคุณครับหมอ” หลี่เหอไท้ผ่อนคลายมือที่ประสานกันอยู่ หัวใจที่ห้อยอยู่สูงก็วางมันลงมาได้
“ไม่เป็นไรครับ ดูแลคุณพ่อให้มากๆ ” หลี่เหวินโบกมือ แล้วทำงานในมือต่อ
หลี่เหอไท้ออกมาจากห้องทำงานหลี่เหวินอย่างมีความสุข เขาปิดประตูลงเบาๆ
“แม่ แม่ไปไหน? ” หลี่เหอไท้กำลังหันตัวมาก็เห็นจ้าวเหวินอิง
“แม่เตรียมไปเอาน้ำเดือดให้พ่อน่ะ” จ้าวเหวินอิงมองประตูด้านหลังหลี่เหอไท้ ตอนออกมาก็รู้ว่าเขามาทำอะไร ดิ้นรนอยู่หลายนาทีจ้าวเหวินอิงก็เอ่ยปากถามออกมาจนได้ “หมอพูดอาการพ่อของลูกว่าไงบ้าง?”