ตอนที่ 992 สาวใช้ตัวแสบ 896

ตอนที่ 992 สาวใช้ตัวแสบ 896

“บ่ายสองแล้วเหรอ” เซี่ยชีหรั่นพึมพำเสียงเบา เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาจะโทรหาจ้าวเหวินอิง กลัวว่าเธอจะบอกเธอว่าไม่เป็นอะไรเช่นเคย รออีกครั้ง เซี่ยชีหรั่นปลอบใจตัวเอง เธอวางโทรศัพท์ไว้บนโซฟา

เสียงบอกเวลาผ่านไป เซี่ยชีหรั่นเห็นเข็มวินาทีรู้สึกว่ามันไม่ได้ขยับเป็นเวลานานมาก เธอขมวดคิ้ว

ความทรมานนี้รอถึงห้าโมงแล้วก็ยังไม่มา

“คุณนาย เราต้องกลับไปก่อนไหม? ” เซี่ยอี้ชิงเห็นว่าดึกแล้ว เขาต้องพาเซี่ยชีหรั่นกลับไป

“อี้ชิง ฉันเป็นห่วงแม่ฉัน ฉันโทรหาพวกเขาก่อนค่อยว่ากัน” เซี่ยชีหรั่นยิ่งกังวลมากขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยตื่นตระหนก รีบหาเบอร์ รีบโทรไป จู่ๆ เซี่ยชีหรั่นก็เปลี่ยนใจ เธอโทรหาหลี่เหอไท้ดู

เมื่อได้รับโทรศัพท์จากเซี่ยชีหรั่น หลี่เหอไท้ก็มองไปที่ผู้อาวุโสทั้งสองข้างเตียง พูดขึ้น “ชีหรั่นโทรมา”

“วันนี้แม่บอกชีหรั่นว่าแม่กับพ่อออกมาเดินเล่น” จ้าวเหวินอิงบอกหลี่เหอไท้ หวังว่าเขาจะไม่โป๊ะแตก

“ชีหรั่น ทำไมมีเวลาโทรหาฉันล่ะ” หลี่เหอไท้พูดอย่างใจเย็น น้ำเสียงฟังไม่ออกถึงความผิดปกติ

“พี่เหอไท้ พี่อยู่ไหน?” เซี่ยชีหรั่นตอนแรกจะถามว่าทำไมพี่ไม่อยู่บ้าน ก็จับพลัดจับผลูเปลี่ยนคำพูด

หลี่เหอไท้เงียบไปหลายนาที คิดว่าควรตอบคำถามนี้อย่างไรดี

“ฉันอยู่บ้าน” หลี่เหอไท้ไม่คิดว่าเซี่ยชีหรั่นจะอยู่ตระกูลหลี่ เขาคิดว่านี่เป็นข้ออ้างที่ค่อนข้างดี “ทำไมถามแบบนี้ล่ะ?”

พอเซี่ยชีหรั่นได้ยินสิ่งที่หลี่เหอไท้พูดก็รู้ว่าพวกเขาต้องโกหกเธอแน่ๆ รวมหัวไม่บอกเธอว่าที่บ้านเกิดอะไรขึ้น เธอเข้าใจความพยายามของพวกเขา แต่เธอก็มีสิทธิ์ที่จะรู้ ตราบใดที่เธอคือลูกสาวของจ้าวเหวินอิง เธอมีหน้าที่ดูแลพ่อแม่ตัวเองให้ดี

“พี่เหอไท้ ฉันอยู่ที่บ้านพอพวกพี่มาตลอดจนถึงห้าโมงเย็น ไม่มีใครสักคนกลับบ้าน แม่บอกว่าแม่กับพ่อออกไปเที่ยว แต่พี่เหอไท้ ฉันมีลางสังหรณ์ไม่ดีเลย พี่รีบบอกมา ที่บ้านเกิดเรื่องไม่ดีอะไรหรือเปล่า? ” เซี่ยชีหรั่นพยายามให้ตัวเองพูดออกมาอย่างใจเย็น แต่เธอควบคุมตัวเองไม่ได้ น้ำตาไหลตั้งแต่คำแรก

“ชีหรั่น เราไม่เป็นไร พี่มาหาหยุนซางที่บ้านประธานจง เขินที่จะพูดน่ะ” ในหัวหลี่เหอไท้จู่ๆ ก็มีหยุนซางปรากฏขึ้น เขาไม่ได้สนใจอะไรมากขนาดนั้น พูดออกมาลวกๆ เอาหยุนซางมาเป็นเกราะกำบัง

“พี่เหอไท้ ฉันจะรอพี่ที่นี่” เซี่ยชีหรั่นพูดจบก็วางสาย เธอกลัวที่จะพูดต่อไป

หลี่เหอไท้มองผู้อาวุโสทั้งสอง เดี๋ยวเขาต้องไปดูว่าจงหยุนซางมีเวลาว่างไหม ต้องให้หยุนซางช่วยเขาแสดงฉากนี้จริงๆ

จ้าวเหวินอิงให้หลี่เหอไท้กลับไปเร็วหน่อย กระซิบกระซาบบอกหลี่เหอไท้ว่าพวกเขาออกไปเที่ยว

หลี่เหอไท้มองเวลาจะสามทุ่มแล้ว เขาโทรหาจงหยุนซาง ยืนอยู่นอกโรงพยาบาลคนเดียว

“หยุนซาง ฉันหลี่เหอไท้นะ เธออยู่ไหน? ” จงหยุนซางเพิ่งรับสาย หลี่เหอไท้รอไม่ไหวพูดออกไป เรื่องในตอนนี้ยิ่งแน่นอนเร็วเท่าไรยิ่งดี นึกถึงยัยทึ่มอย่างชีหรั่นนั่น แค่เป็นห่วงคนอื่น ถ้ารู้ว่าพ่อเขากำลังป่วย หลี่เหอไท้มั่นใจว่าวันนี้เธอจะมาที่โรงพยาบาล

“เกิดอะไรขึ้น? ฟังน้ำเสียงนายดูเหมือนมีอะไรบางอย่าง?” ในความทรงจำจงหยุนซางหลี่เหอไท้เป็นสุภาพบุรุษมาโดยตลอด น้ำเสียงเชื่องช้าและเป็นระเบียบอยู่เสมอ

“หยุนซาง พ่อฉันป่วย ตอนนี้ชีหรั่นยังไม่รู้เรื่องนี้ ทุกคนคำนึงที่เธอมีลูก กลัวว่าเธอเป็นห่วงเลยปกปิดเธอ แต่เราไม่คิดว่าชีหรั่นจะไปที่บ้านฉัน” หลี่เหอไท้พูดรวดเดียวจบก็หอบหายใจ เขาไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจงหยุนซางจะช่วยเขาหรือไม่

“นายอยู่ที่นั่นแหละ ฉันจะไปหานาย” จงหยุนซางรู้สึกถึงความกังวลของหลี่เหอไท้ เธอก็ไม่อยากให้ชีหรั่นกังวล เธอจำได้ว่าเมื่อก่อนตัวเองเห็นท่าทางเจ็บปวดของหลี่หมิงจุ้นครั้งหนึ่ง เธอคิดว่าตัวเองมองผิด

“ฉันไปรับเธอแล้วกัน” หลี่เหอไท้ไม่คิดว่าเธอจะตอบรับง่ายๆ แบบนี้

“ที่บ้านฉันนะ” จงหยุนซางคิดในใจว่าดิ้นรนต่อไปมันเสียเวลา ชีหรั่นอยู่ตระกูลหลี่ ไม่รู้เป็นอย่างไรบ้าง

เซี่ยชีหรั่นขยับไม่สะดวก เซี่ยอี้ชิงอาสาทำอาหารให้ เมื่อเขาเปิดตู้เย็นดู แทบไม่มีอาหารเลย ดูเหมือนคุณหลี่และคุณนางหลี่ไม่อยู่บ้านหลายวันแล้ว เขาสงสัยว่าจะปกปิดเรื่องนี้อย่างไรดี

“คุณนาย เหมือนผมจะลืมบอกไป ผมทำอาหารไม่เป็น” เซี่ยอี้ชิงเดินออกมา มองเซี่ยชีหรั่นด้วยใบหน้ารู้สึกผิด แถมยังหน้าแดงเล็กน้อย “คุณนายไม่ต้องเป็นห่วงนะ ผมจะโทรสั่งอาหารให้คุณ” เซี่ยอี้ชิงตัวเองไม่ทานแต่เซี่ยชีหรั่นไม่ทานไม่ได้

เซี่ยชีหรั่นไม่อยากอาหารเลย เธอกังวลตลอดเวลาว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับแม่เธอหรือเปล่า นึกถึงสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ในท้อง เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า ถือว่าทำเพื่อลูก เธอก็ต้องทาน

เซี่ยอี้ชิงวิ่งออกมาโทรสั่งอาหาร และโทรหาเย่เชินหลิน

“คุณเย่ คุณนายอยู่บ้านคุณหลี่ตลอดเลย คุณนายบอกว่าจะรอคุณแม่เธอกลับมา ไม่มีใครอยู่บ้านเลยครับ” เซี่ยอี้ชิงกล่าวอย่างสั้นๆ

“คนอื่นล่ะ?” เย่เชินหลินขมวดคิ้วถาม ครอบครัวใหญ่ทำไมไม่มีคนอยู่บ้านเลย มันแปลกมากๆ

“ไม่มีครับ คุณนายกับคุณนายหลี่โทรคุยกันแล้ว คุณนายบอกว่าเธอจะรอพวกเขากลับมา” เซี่ยอี้ชิงพูดพลางเดินไปห้องรับแขก กลัวเซี่ยชีหรั่นมองไปทางเขา

“รู้แล้ว ฉันจะไปรับเธอ” เย่เชินหลินวางสาย เขานึกถึงข้อมูลที่ไห่ลี่หมินบอกเขาในวันนั้น หลี่เหอไท้เหมือนจะอยู่โรงพยาบาล หรือว่ามีใครในตระกูลหลี่ป่วย? ใครกัน พวกเขาไม่บอกยัยตัวเล็กเพราะกลัวเธอกังวลล่ะมั้ง เย่เชินหลินดีใจที่เซี่ยชีหรั่นมีญาติแบบนี้ จงหวีฉวนเมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว คนหนึ่งคือสวรรค์ คนหนึ่งคือนรก

เย่เชินหลินเร่งความเร็วให้เร็วที่สุด มาถึงตระกูลหลี่เร็วกว่าการจัดส่งอาหาร