ตอนที่ 993 สาวใช้ตัวแสบ 897

ตอนที่ 993 สาวใช้ตัวแสบ 897

เซี่ยชีหรั่นเรียกอย่างดีใจ “พี่เหอไท้ พี่หยุนซาง” เธอเห็นท่าทางทั้งคู่ค่อนข้างสนิทสนมกันก็มีความสุขมากๆ ในใจ ลืมความกังวลในวันนี้ไปชั่วขณะ

“พี่เหอไท้บอกว่าไปหาพี่ฉันไม่เชื่อเลย ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริง” เซี่ยชีหรั่นมองสองคนอย่างคลุมเครือและพูดขึ้น “ฉันรองานมงคลอยู่นะ”

“ชีหรั่น เธอน่ะมีลูกแล้วยังวิ่งไปทั่วอีก” จงหยุนซางก้าวเท้ายาวเดินมาข้างๆ เธอกับเย่เชินหลิน พูดตำหนิเล็กน้อย ยื่นมือเข้าใกล้ท้องเซี่ยชีหรั่นแล้วพูดเบาๆ “มา ฉันขอฟังหน่อย” เธอแนบเข้ากับท้องเซี่ยชีหรั่น ไม่กี่นาทีต่อมาก็ยิ้มพูดขึ้น “เด็กคนนี้เตะฉันแหละ”

เย่เชินหลินมุมปากยิ้มเล็กน้อยตลอดเวลา นั่นลูกของเขา

ยังยิ้มไม่กี่นาที เย่เชินหลินก็มองหลี่เหอไท้ แววตาบ่งบอกให้เขาตามเขามา ทั้งสองคนเดินออกมาจากเซี่ยชีหรั่นและจงหยุนซางโดยที่ไม่มีใครรู้

“เกิดอะไรขึ้นกับพวกคุณ? ” เย่เชินหลินถามเสียงเบา และมองเซี่ยชีหรั่นที่ยิ้มอยู่ไม่ไกล

“ไม่มีอะไร พ่อแม่ฉันออกไปข้างนอก ฉันเลยไปหาหยุนซาง” หลี่เหอไท้ยังไม่ได้บอกความจริงโดยทันที

เย่เชินหลินแสยะยิ้มมองหลี่เหอไท้ “ไห่ฉิงฉิงคลอดลูก พี่ชายเธอเห็นนายอยู่โรงพยาบาล และหยุนซางไม่ได้ป่วย ถ้าจงหวีฉวนหรือเยว่มู่หลานป่วย นายคงไม่ไปตอนนี้หรอก ถึงแม้หยุนซางจะขอให้นายไปก็ตาม ถ้าพวกเขาป่วยอยู่หยุนซางก็คงไม่มาอยู่ที่นี่” เย่เชินหลินวิเคราะห์เชิงลึก ถ้าไห่ลี่หมินไม่เห็นหลี่เหอไท้ที่โรงพยาบาล เขาเชื่อว่าหลี่เหอไท้ก็ปกปิดแม้แต่เขา

“พ่อฉันป่วย พ่อแม่ฉันไม่อยากบอกชีหรั่น สุขภาพชีหรั่นไม่ดี ตอนนี้มีลูกด้วย ไม่อยากให้เธอเป็นห่วง ฉันเชื่อว่านายก็ไม่อยากให้เธอเป็นห่วง” หลี่เหอไท้หยุดไปสักพักก็พูดต่อ “ไม่ได้ตั้งใจหลอกนาย ถ้ารู้เพิ่มอีกคน ความเป็นไปได้ที่ชีหรั่นจะรู้ก็ยิ่งเพิ่มขึ้น”

เห็นแก่ที่คำนึงถึงชีหรั่นจะไม่ว่านาย เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่น ที่รักใจดีเกินไป เขาเข้าใจแรงจูงใจที่พวกเขาทำแบบนี้

“อาการเป็นไงบ้าง?”

“หมอบอกว่ายังโอเค” หลี่เหอไท้พูดตามความจริง

“พวกนายสองคนแอบคุยอะไรกันน่ะ” เซี่ยชีหรั่นอยากถามหลี่เหอไท้ว่าช่วงนี้ที่บ้านเป็นอย่างไรบ้าง เงยศีรษะขึ้นมาก็เห็นเย่เชินหลินและหลี่เหอไท้กระซิบกระซาบกันอยู่ไม่ไกล “มานี่ฉันจะบอกอะไรพวกคุณหนึ่งเรื่อง”

เย่เชินหลินและหลี่เหอไท้มองหน้ากันแล้วก้าวเดินไปอย่างสง่างาม

“ฉิงฉิงมีลูกแล้ว ฉันดีใจกับพวกเขามากจริงๆ” เซี่ยชีหรั่นพูดด้วยความจริงใจ เธอมองท้องตัวเอง ลูกของเธอก็จะคลอดแล้ว เธอจะให้ครอบครัวที่มีความสุขแก่เขา ให้เขากลายเป็นเด็กที่มีความสุขที่สุดในโลก

ทุกคนรู้ข่าวนี้อยู่แล้ว เมื่อได้ยินสิ่งที่เซี่ยชีหรั่นพูดก็ไม่ตกใจมากนัก

“ทำไมพวกคุณไม่ตกใจ หรือรู้กันอยู่แล้ว?” เซี่ยชีหรั่นมองทีละคนอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ไม่รู้ เพิ่งได้ยินจากเธอ” จงหยุนซางไม่ได้ตอบตามความจริง เธอมองหลี่เหอไท้และเย่เชินหลินอย่างสงสัย หลี่เหอไท้อยู่โรงพยาบาลตลอดเวลาจะรู้ได้อย่างไร หรือบังเอิญเจอที่โรงพยาบาล?

“ฉันกับจิ่วจิ่วเตรียมของขวัญให้ลูกฉิงฉิงแล้ว พวกคุณก็ไปเตรียมด้วยสิ จริงสิ พี่เหอไท้ พ่อแม่ยังสบายดีไหม ตาฉันกระตุกใหญ่เลย” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างเป็นห่วง “จริงสิ พวกคุณอยู่ที่นี่นะฉันจะไปหาอะไรบางอย่าง” เซี่ยชีหรั่นพูดจบก็เคลื่อนฝีเท้า

เย่เชินหลินตามเซี่ยชีหรั่นออกไป ห้องโถงใหญ่เหลือเพียงหลี่เหอไท้และจงหยุนซาง

“เชินหลิน ฉันลืมถามว่าหยุนซางชอบดื่มอะไร คุณรอฉันตรงนี้ไม่ไกล ฉันจะไปถามหน่อย” เซี่ยชีหรั่นแกะมือเย่เชินหลินออก เดินไปที่ห้องโถงใหญ่ เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่น เขาต้องตามไปดูไหม

“เหอไท้ นายจะไม่บอกชีหรั่นจริงๆ เหรอว่าคุณลุงป่วย?” จงหยุนซางเห็นเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นเดินไปแล้วจึงเอ่ยปากถาม

เซี่ยชีหรั่นเพิ่งเดินออกมาไม่เท่าไรเข้ามาก็ได้ยินอาการป่วยพอดี เธอยืนนิ่งไม่ขยับ

“พ่อแม่ฉันไม่อยากให้ชีหรั่นเป็นห่วง” หลี่เหอไท้พยักหน้า ทั้งสองคุยกันโดยไม่ได้สังเกตอีกฝ่าย ก้มศีรษะอยู่ตลอดเวลา เซี่ยชีหรั่นถอยกลับอย่างเงียบๆ

ที่แท้พ่อก็ป่วยนี่เอง ทำไมไม่บอกเธอ

“ชีหรั่น คุณเป็นอะไร?” เย่เชินหลินเดินมาเห็นเซี่ยชีหรั่นโน้มตัว แสดงออกว่าเจ็บปวด

ทั้งสองคนที่อยู่ห้องรับแขกมองหน้ากัน เห็นแววตารู้สึกผิดจากฝั่งตรงข้าม ซวยแล้ว พวกเขาไม่ควรพูดประเด็นนี้ ตอนชีหรั่นเห็นหยุนซางเธอเชื่อไปเกินกว่าครึ่ง ตอนนี้จบแล้ว ชีหรั่นรู้ความจริงแล้ว

“ชีหรั่น เราไม่ได้ตั้งใจหลอกเธอนะ” หลี่เหอไท้ยืนขึ้นมา พูดอย่างรู้สึกผิด

เย่เชินหลินเดินเข้าไปประคองเซี่ยชีหรั่น ยัยตัวเล็กมือเท้าเย็นเฉียบ แววตาเขาฉายแววอันตรายออกมา

“พ่อไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่ไหม?” เซี่ยชีหรั่นพยายามทำให้เสียงตัวเองสงบ

“ไม่เป็นไร ไม่กี่วันก็หายแล้ว”

“เชินหลิน ตอนนี้เราไปเยี่ยมคุณพ่อได้ไหม” เซี่ยชีหรั่นกอดเย่เชินหลินอ้อนวอน เธอต้องเห็นด้วยตาตัวเองถึงจะวางใจได้

“ชีหรั่น ที่เหอไท้ไม่บอกเธอเพราะกลัวว่าเธอเป็นห่วง เธอดูสิตอนนี้มันดึกแล้ว พรุ่งนี้ค่อยไปนะ” จงหยุนซางเห็นหลี่เหอไท้ไม่อธิบาย เธอคิดสักพัก ให้เธออธิบายเองดีกว่า อย่างไรแล้วหัวข้อนี้เธอก็เป็นคนเริ่ม

“ที่รัก เราค่อยไปพรุ่งนี้นะ โอเคไหม?” เย่เชินหลินพูดเสียงเบา เสียงไพเราะน่าดึงดูดมีความเป็นห่วงเล็กน้อย