ตอนที่ 994 สาวใช้ตัวแสบ 898

ตอนที่ 994 สาวใช้ตัวแสบ 898

คนหนุ่มสาวหลายคนมองหน้ากัน และไม่รู้จะพูดอะไร สุดท้ายก็ตัดสินใจไปเยี่ยมไห่ฉิงฉิง ที่นี่ปล่อยให้สองผู้สูงวัยอยู่ด้วยกัน

“พวกเธอมีใครรู้ไหมว่าฉิงฉิงอยู่ไหน?” จงหยุนซางยกเท้าขึ้นไม่รู้จะเดินไปที่ไหน

ทุกคนส่ายศีรษะพร้อมกัน เซี่ยชีหรั่นแนะนำให้โทรหาไห่ลี่หมินเพื่อความสะดวก

เพิ่งหยิบโทรศัพท์ออกมา ไห่ลี่หมินก็เดินมาจากด้านหน้า ในมือเขาถือถุง ก้มศีรษะ ดูแล้วอารมณ์ไม่ดีอย่างมาก

“คุณไห่” เซี่ยชีหรั่นเรียกอย่างดีใจ เธอคิดว่าไห่ลี่หมินต้องรู้อย่างแน่นอนว่าไห่ฉิงฉิงอยู่ที่ไหน ให้เขานำทางจะไม่ผิดพลาด

สิ่งที่ทำให้เธอผิดหวังก็คือไห่ลี่หมินเหมือนไม่ได้ยินเสียงเรียกของเธอ เซี่ยชีหรั่นคิดในใจหรือว่าคุณไห่พบเจอความยากลำบาก?

“ลี่หมิน” หลี่เหอไท้และจงหยุนซางยกเสียงให้สูงขึ้น เรียกออกไปพร้อมเพรียงกัน มองหน้ากัน ไม่คิดว่ามีการกระทำโดยปริยายเช่นนี้ เย่เชินหลินมองทั้งสองคนอย่างคาดเดาไม่ได้

“พวกเธอมาได้ไง? ” ไห่ลี่หมินมองทุกคนอย่างสงสัย หรือรู้เรื่องของฉิงฉิงแล้ว? ผู้หญิงคนนั้นจะมาไหม? ไห่ลี่หมินหัวเราะเยาะความคิดเพ้อฝันของตัวเอง หลินหลิงไม่ได้เป็นแค่ผู้ช่วยของเย่เชินหลินธรรมดาๆ เธอยังมีอีกหนึ่งสถานะ สถานะที่ไม่มีใครกล้าเพิกเฉย ลูกสาวของเลขาธิการหลิน

“คุณไห่ ได้ยินมาว่าฉิงฉิงอยู่โรงพยาบาล เรามาเยี่ยม” เซี่ยชีหรั่นนึกขึ้นได้ว่าเธอลืมนำของขวัญที่เตรียมมา พูดอย่างเขินๆ “แต่มามือเปล่า ลืมเอาของขวัญมา”

“ฉิงฉิงรู้ว่าพวกเธอมาต้องดีใจแน่ๆ ไปกันเถอะ” ไห่ลี่หมินอดไม่ได้ที่จะมองเซี่ยชีหรั่นอย่างลึกซึ้ง ในหัวเขามีใบหน้าเย็นชาของผู้หญิงคนนั้นฉายแววขึ้นมา

ผู้คนพูดคุยและหัวเราะ ไม่นานก็เดินมาถึงห้องผู้ป่วยของไห่ฉิงฉิง กั้นด้วยประตูหนึ่งบาน ความอุ่นในห้องทำให้ทุกคนชะงักกันหมด

มือโม่เสี่ยวจุนวางบนศีรษะไห่ฉิงฉิง เธอหันหลังให้ประตู ทุกคนไม่เห็นสีหน้าเขา รอยยิ้มเป็นประกายบนใบหน้าไห่ฉิงฉิงนั้นน่าอิจฉา

ไห่ฉิงฉิงเห็นคนที่อยู่นอกประตู เธอยื่นมือผลักโม่เสี่ยวจุนอย่างอ่อนโยน สายตาหันไปด้านนอก

โม่เสี่ยวจุนหันศีรษะไปมองด้านหลัง

คนแรกที่อยู่ในสายตาคือเซี่ยชีหรั่น ดูเหมือนเขามักจะเป็นคนแรกที่เห็นเธอท่ามกลางฝูงชน ไม่ว่าเธอจะเปลี่ยนไปอย่างไร ไม่ว่าข้างกายเธอจะมีคนมากมายแค่ไหน

“เสี่ยวจุน พวกเขามาเยี่ยมฉัน ไปเชิญพวกเขาเข้ามาหน่อย” ไห่ฉิงฉิงไม่เห็นแววตาโม่เสี่ยวจุน โม่เสี่ยวจุนถอนสายตากลับมาอย่างสงบ ก้าวเท้ากว้างไปเปิดประตู ราวกับเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เข้ามา”

โม่เสี่ยวจุนไม่ได้กระตือรือร้นมากนัก และไม่ได้มีออร่าเย็นชาของเย่เชินหลิน

“ยินดีด้วยนะ” ทุกคนกล่าวแสดงความยินดี เย่เชินหลินประคองเซี่ยชีหรั่น เขาเดินเข้ามาอย่างใจเย็น

“เสียดายจิ่วจิ่วไม่ได้มา ยัยนั่นพูดเก่งที่สุด” เซี่ยชีหรั่นพึมพำเสียงเบาข้างหูคุณเย่

ไห่ลี่หมินบอกให้ทุกคนนั่งลง ดูไร้เรี่ยวแรงนิดหน่อย ไห่ฉิงฉิงถือว่าสนิทกับพี่ชายของตน เธอมองไห่ลี่หมินอย่างยากที่จะเข้าใจ ไม่รู้สถานการณ์

“พี่ พี่ควรพาพี่สะใภ้ฉันมาด้วยสิ” ไห่ฉิงฉิงเบี่ยงเบนความสนใจไปที่ไห่ลี่หมิน คลอดลูกทำให้ร่างกายอ่อนแอ พูดออกมาก็ดูอ่อนแอ

“ฉันก็อยากเหมือนกัน น่าเสียดายที่เธอไม่สนใจฉัน” ไห่ลี่หมินพูดอย่างอ่อนโยน เคร่งขรึมเหมือนสาวโกรธที่อยู่ในห้องส่วนตัว

จงหยุนซางมองไห่ลี่หมินด้วยความประหลาดใจและว่างเปล่า เธอไม่เคยเห็นไห่ลี่หมินเป็นแบบนี้ จงหยุนซางเบิกตากว้าง เธอไม่เคยปกปิดสีหน้าของตัวเองมาก่อน

“คุณไห่ ที่คุณพูดหมายถึงหลินหลิงใช่ไหม พวกคุณ?” ใบหน้าเล็กเซี่ยชีหรั่นมีแต่ความสงสัย หรือคุณไห่ถูกผู้ช่วยหลินปฏิเสธแล้ว?

“ไม่พูดแล้ว เห็นแก่ที่พวกเธอมาฉลองให้น้องสาวฉัน ฉันขอเชิญพวกเธอมาทานอาหารเพื่อแสดงความขอบคุณ” ไห่ลี่หมินพูดอย่างอ่อนโยน มีเปลวไฟในดวงตาเขา แค่เอ่ยถึงผู้หญิงคนนั้นเขาก็โกรธ และทำให้เขาเสียใจอีกครั้ง

“คุณไห่ ไม่งั้นวันนี้กินข้าวเราเชิญผู้ช่วยหลินมาไหม? ” เซี่ยชีหรั่นเอียงศีรษะพูด เธอเม้มปาก การแสดงออกที่งดงามเต็มไปด้วยความจริงจัง ถ้าคุณชายเย่ออกหน้า เป็นไปได้มากที่จะเชิญสาวสวยเย็นชาคนนั้นมาได้

ไห่ลี่หมินเพิ่งได้ยินเซี่ยชีหรั่นจะเรียกผู้ช่วยหลินมา เขาก็พร้อมที่จะทำอะไรบางอย่าง ไห่ลี่หมินรู้ว่าตัวเองอยากเจอผู้หญิงคนนั้นจริงๆ ไห่ลี่หมินคิดว่าเขาสามารถทนได้สองสามวัน นี่แค่สามวันเขาก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึง คิดถึงผู้หญิงน่ารังเกียจคนนั้น

เขามองเซี่ยชีหรั่นด้วยสายตาแผดเผา ไม่มีความรู้สึกแบบชายหญิงใดๆ เกรงว่าแม้แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเขาเริ่มตัดความรู้สึกที่มีต่อเซี่ยชีหรั่นไปแล้ว

เซี่ยชีหรั่นส่ายศีรษะ บ่งบอกว่าเรื่องนี้เธอไม่มีความสามารถ คนที่ทำได้ก็คือคุณชายเย่ที่อยู่ข้างเธอ

ไห่ลี่หมินมองนิ้วขาวของเซี่ยชีหรั่นที่ชี้ไปที่เย่เชินหลินข้างกาย เข้าใจแล้ว เขาดึงเย่เชินหลินมาแล้วพูดเสียงดัง “เชินหลิน เห็นแก่ที่เราโตมาด้วยกัน นายต้องช่วยฉัน ครั้งนี้นายต้องช่วยฉันนะ” ความกระตือรือร้นในดวงตาเขานั้นเป็นเรื่องจริง ไม่ได้ปลอมเลยสักนิด

เย่เชินหลินลูบแขนไห่ลี่หมิน พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ลี่หมิน ไม่ต้องเป็นห่วง”

“เราไปโรงแรมตี้เหา เชินหลินฝากนายด้วยนะ” ไห่ลี่หมินดึงมือเย่เชินหลินกลับมาอย่างระมัดระวัง เขาคาดหวังการปรากฏตัวของหลินหลิง

“หลินหลิง เธอไปที่โรงแรมตี้เหาตอนนี้เลย” เย่เชินหลินโทรไปก็สั่งทันที ไม่มีทางเลือกอื่นให้หลินหลิง

“เชินหลิน ผู้ช่วยหลินจะมาไหม? ” เซี่ยชีหรั่นมองแววตาไห่ลี่หมิน นึกถึงปกติที่ไห่ลี่หมินช่วยเหลือเธอ เธอถามสิ่งที่อยู่ในใจแทนเขา

ไห่ลี่หมินก็มองเย่เชินหลินเช่นกัน จงหยุนซางและหลี่เหอไท้ยิ้มไม่ได้พูดอะไร หลี่เหอไท้มองจงหยุนซางหนึ่งครั้งและไม่ได้พูดอะไร

“ไปกันเถอะ”