ตอนที่ 995 สาวใช้ตัวแสบ 899

ตอนที่ 995 สาวใช้ตัวแสบ 899

เซี่ยชีหรั่นยังคงกังวล

“พี่เหอไท้ พี่ไปส่งพี่หยุนซางกลับหน่อยนะ” เซี่ยชีหรั่นอยากไปเยี่ยมจ้าวเหวินอิงและหลี่หมิงจุ้นอีกครั้ง ตอนนี้อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาล

หลี่หมิงจุ้นรู้ว่าหน้าที่ไปส่งจงหยุนซางกลับบ้านไม่มีใครแล้วนอกจากเขา ใครใช้ให้เขาว่างตอนนี้ล่ะ เขาก็ไม่ได้พูดปฏิเสธ แค่ให้เย่เชินหลินดูแลหลี่หมิงจุ้นให้ดี ความเป็นห่วงอยู่ในคำพูด

“พี่เหอไท้ พี่ไปเถอะ เราจะดูแลพ่อเป็นอย่างดี” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างอ่อนโยน เธอโบกมือให้หลี่เหอไท้ตลอดเวลา

จงหยุนซางกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ ดูเหมือนคนที่มีหน้าที่ส่งเธอกลับบ้านจะเป็นหลี่เหอไท้ตลอด ทุกครั้งล้วนเป็นเขา

หลี่เหอไท้ยังไม่ได้สตาร์ทรถ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาเพิ่งรับสายก็ได้ยินเสียงน่ากังวลของจ้าวเหวินอิง

“เหอไท้ ลูกอยู่ที่ไหน ตอนนี้พ่อป่วยหนักมาก ลูกรีบมาเร็วเข้า” เสียงสะอื้นเล็กน้อยของจ้าวเหวินอิงทำให้หลี่เหอไท้กังวลใจอย่างมาก จ้าวเหวินอิงคือคนที่อยู่ในเหตุการณ์ เป็นห่วงและสับสนวุ่นวาย เธอสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวตั้งนานแล้วเพราะคำพูดของโรงพยาบาล

หลี่เหอไท้มองจงหยุนซาง พูดอย่างรู้สึกผิด “หยุนซาง ขอโทษนะ พ่อฉันป่วยหนัก” จงหยุนซางเห็นแววตากังวลของเขาได้อย่างชัดเจน

“ไป ฉันจะไปกับนาย” จงหยุนซางปลอบหลี่เหอไท้

หลี่เหอไท้เปิดหน้าต่างรถมองเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่น ลังเลที่จะพูด ต่อมาไม่รู้คิดอะไรก็หันหัวรถพาจงหยุนซางไปเลย

เซี่ยชีหรั่นเคลื่อนไหวไม่สะดวก รถพวกเธอยังไม่ได้สตาร์ท มองทิศทางของรถหลี่เหอไท้ ลางสังหรณ์ไม่ดีของเซี่ยชีหรั่นก็มาอีกครั้ง หนังตาเธอกระตุกตลอดเวลา

“เชินหลิน รถพี่เหอไท้ทำไมไปทางโรงพยาบาลล่ะ?” เซี่ยชีหรั่นพูดเสียงสั่นเล็กน้อย เธอมองเย่เชินหลิน อยากได้การปลอบโยน

“ไม่มีอะไรหรอก เราไปเยี่ยมกันหน่อย” เย่เชินหลินมีลางสังหรณ์ไม่ดีเช่นกัน เขารู้สึกว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น

เย่เชินหลินปรับความเร็วรถเป็นความเร็วที่เหมาะสม

เมื่อรถขับถึงโรงพยาบาลเย่เชินหลินก็ดวงตามืดมน เขาเห็นรถที่คุ้นเคย รถคันนั้นของหลี่เหอไท้เมื่อครู่นี้ เป็นรถคันเดียวกัน ป้ายทะเบียนเดียวกัน

“ชีหรั่น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราต้องใจเย็นนะ มันต้องมีวิธีแก้ไข” เย่เชินหลินประคองเซี่ยชีหรั่นลงรถ เขาอยากเตือนผู้หญิงของตัวเองก่อน

ใช้เวลาไม่นานก็ถึงห้องผู้ป่วยหลี่หมิงจุ้น

จงหยุนซางยืนข้างๆ หลี่เหอไท้ห้อยศีรษะลง ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

“พี่เหอไท้ ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่?” ลางสังหรณ์ไม่ดีของเซี่ยชีหรั่นยิ่งรุนแรงขึ้น เธอยืนอย่างมั่นคงเพราะการพยุงของเย่เชินหลิน

ได้ยินเสียงของเซี่ยชีหรั่น หลี่เหอไท้ก็เงยศีรษะขึ้นมาทันที

“ชีหรั่น เมื่อกี้แม่โทรบอกว่าพ่ออาการแย่ลง แต่ไม่ต้องกังวลไม่เป็นไรหรอก” หลี่เหอไท้พยายามพูดอย่างเรียบๆ ที่สุด เขารู้ว่าตอนนี้เซี่ยชีหรั่นมีอารมณ์ฮึกเหิมมากไม่ดี

“พี่บอกว่าพ่อไม่เป็นอะไรไม่ใช่เหรอ? ” เซี่ยชีหรั่นนึกถึงวันนี้ที่หลี่เหอไท้บอกว่าหลี่หมิงจุ้นไม่เป็นอะไร ทำไมจู่ๆ อาการแย่ลง เธอจ้องมองห้องผู้ป่วย

“ชีหรั่น ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้มันไม่ง่ายแบบนั้น ก่อนหน้านี้ฉันเคยถามหมอหลี่เหวิน เป็นหมอที่ดูแลพ่อน่ะ เขาบอกว่าพ่อฉันไม่เป็นอะไร” หลี่เหอไท้เชื่อว่าหลี่เหวินไม่หลอกเขา เขาเป็นแพทย์ไม่จำเป็นต้องหลอกเขา แต่นี่ยังผ่านไปไม่นาน แม่กลับโทรมาบอกว่าพ่ออาการแย่ลง

เย่เชินหลินมักรู้สึกว่านี่คือแผนร้าย เขาต้องให้คนไปสืบ ไม่ควรขาดการระมัดระวัง

เซี่ยชีหรั่นกอดเย่เชินหลินแน่น เธอเครียดตลอดเวลา

“พี่เหอไท้ แม่ล่ะ?” เซี่ยชีหรั่นมักรู้สึกอึดอัด ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าอึดอัดตรงไหน เพราะจ้าวเหวินอิงไม่อยู่นี่เอง

“แม่บอกว่าถือโอกาสกลับบ้านไปจัดการต้าเฟิ่ง” หลี่เหอไท้ได้ยินน้ำเสียงจ้าวเหวินอิงแล้วเหมือนโรคนี้ต้องรักษาที่ต่างประเทศ

“เชินหลิน” เซี่ยชีหรั่นได้ยินคำพูดนี้ในใจก็ยิ่งรู้สึกแย่ ตอนนี้เธอเคลื่อนไหวไม่สะดวก ถ้าหลี่หมิงจุ้นไปรับการรักษาไกลๆ เธอไม่สามารถเฝ้าหน้าเตียงได้

เย่เชินหลินลูบเซี่ยชีหรั่น เขาปลอบเซี่ยชีหรั่น “ชีหรั่น ไม่ต้องร้องไห้ มันจะต้องมีวิธี เราสามารถส่งพ่อไปรักษาที่ต่างประเทศได้”

ไม่คิดว่าเย่เชินหลินจะทำให้การคาดเดาเป็นจริง อาการป่วยหลี่หมิงจุ้นแย่ลง หลี่เหวินแนะนำให้ส่งไปรักษาที่ต่างประเทศ ปัจจัยการรักษาที่ต่างประเทศดีกว่าตงเจียง

ไม่มีใครพูด ล้วนรอคอยอย่างสงบ

ตอนที่จ้าวเหวินอิงมาโรงพยาบาล ประตูห้องผู้ป่วยยังไม่ได้เปิด

“แม่” เซี่ยชีหรั่นพยายามไม่ให้ตัวเองร้องไห้ เธอรู้ว่าตอนนี้จ้าวเหวินอิงต้องการการปลอบโยนมากกว่าเธอ