ตอนที่703 สาวใช้ตัวแสบ 607

ตอนที่703 สาวใช้ตัวแสบ 607

ในตอนที่พวกเขามาถึง เหยนชิงเหยียนก็อยู่ด้วย

เซี่ยชีหรั่นต้องการมาบ้านตระกูลเย่ นึกถึงตอนที่เธอหมั้นกับเย่เชินหลินตอนนั้นระหว่างจิ่วจิ่วกับเหยนชิงเหยียนคล้ายกับมีอะไรแปลกๆ จึงเคยแอบคุยกับเย่เชินหลิน อยากพาจิ่วจิ่วกลับบ้าน ดูว่าจะสามารถทำให้พวกเขามีโอกาสได้เข้าใจอีกฝ่ายมากขึ้น

ตอนนี้เย่เชินหลินนั้นตามใจเซี่ยชีหรั่น เธอพูดยังไง เขาก็ไม่มีข้อโต้แย้ง

จิ่วจิ่วเป็นคนของตระกูลเย่ เชื่อฟังคำสั่งของเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นทุกอย่าง

“จิ่วจิ่ว วันนี้เธอกลับตระกูลเย่กลับพวกเราเถอะ หากแม่ผมต้องการ เธอก็อยู่ที่บ้านตระกูลเย่เลย หากแม่ผมไม่จำเป็น เธอก็ติดตามชีหรั่น ดูแลอาหารการกินให้เธอ”

“ค่ะ คุณเย่” จิ่วจิ่วตอบอย่างร่าเริง

เย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นแอบเล่าแผนการของพวกเขาให้จ้าวเหวินอิงฟังแล้ว เดิมจิ่วจิ่วอยู่ข้างๆไม่ให้จ้าวเหวินอิงเหงาก็ดีอยู่แล้ว พวกเขากลัวว่าเธอจะคิดมาก จึงเล่าแผนการของพวกเขาให้จ้าวเหวินอิงฟัง

“นี่เป็นเรื่องดี พวกเธอจัดการเถอะ ไม่ต้องสนใจฉัน ฉันมีอะไรทำฆ่าเวลาเยอะแยะไปหมด”

กลัวว่าจิ่วจิ่วจะอาย เซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินไม่ได้ออกหน้าจนเกินไป

“จิ่วจิ่ว ได้ยินว่าช่วงนี้เธอฝึกทำอาหารเยอะเลย อาหารมื้อค่ำวันนี้ต้องฝากเธอด้วย” เย่เชินหลินบอก

“ค่ะ คุณเย่” จิ่วจิ่วตอบอีกครั้ง เหยนชิงเหยียนเห็นท่าทีนอบน้อมของจิ่วจิ่วแล้วคิดนึกขำอยู่ในใจ

เขายังจำได้ว่าครั้งก่อนที่เธอคุยกับเขาไม่ได้มีท่าทีเชื่อฟังขนาดนี้ พอเข้าครัว เธอต่างจากเมื่ออยู่ต่อหน้าเย่เชินหลินราวกับคนละคน

“ขำอะไร” จิ่วจิ่วยืนอยู่ห่างจากเหยนชิงเหยียนไม่ไกล อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจเธอ เธอจึงบ่นเบาๆ แถมยังจ้องเหยนชิงเหยียนเขม็ง

เหยนชิงเหยียนถือโอกาสขยับเข้าใกล้เธอ เอ่ยหยอกเย้าเสียงต่ำ “นี่ สาวเจ้าลักยิ้ม ผมก็เป็นคุณเย่นะ ทำไมคุณถึงไม่รู้จักนอบน้อมกับผมบ้าง”

“ฉัน.....” ลิ้นของจิ่วจิ่วพันกันอยู่ชั่วขณะ

จริงสิ เขาก็เป็นคุณเย่ เป็นน้องชายแท้ๆของเย่เชินหลินทำไมเธอถึงไม่อยากเคารพเขาเลยนะ

ตามหลักการ เธอควรเรียกเขาว่าคุณเย่จื่อห้านสิถึงจะถูก

จิ่วจิ่วท่าทางระแวดระวัง ใบหน้าแดงระเรื่อ ท่าทางไม่สงบแบบนั้นกระตุ้นให้ผู้ชายรู้สึกอยากปกป้องได้เป็นอย่างดี

เดิมแค่อยากแกล้งเธอเล่น ยังไงซะนี่ก็เป็นบ้านของเขา แกล้งเธอจนกระอักกระอ่วนขนาดนี้ แน่นอนว่าคงไม่ดี

“ผมไปช่วยคุณดีกว่า ครั้งที่แล้วผมสอนคุณทำเค้ก คุณบอกว่าผมเข้มงวดกับคุณเกินไปไม่ใช่หรอ ครั้งนี้คุณเอาคืน สอนผมทำกับข้าวเถอะ”

เหยนชิงเหยียนพูดแบบนั้น จิ่วจิ่วจึงดึงสติกลับมาได้

เธอไม่รับรู้เลยว่าเหยนชิงเหยียนกำลังกู้หน้าให้เธอ เธอรู้สึกว่าคนคนนี้กำลังตั้งใจลงโทษเธอ

นี่คุณอยากเรียนเองนะ รอดูว่าฉันจะจัดการกับคุณยังไง ยังจะมาคุณเย่อะไร เย่บ้าบอน่ะสิ จิ่วจิ่วบ่นพึมพำกับตัวเองอยู่ในใจ รอยยิ้มเผยลักยิ้มโผล่ขึ้นมา

“ได้สิคะ คุณเย่จื่อห้านช่วยด้วยตัวเองขนาดนี้ ช่วงเป็นเกียรติอย่างยิ่ง เชิญค่ะ”

ฝู้เฟิ่งหยีและเย่เฮ่าหรันสบตากันเล็กน้อย แล้วหันไปมองเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่น ทุกคนสื่อจิตหากัน ไม่สนใจเหยนชิงเหยียนและจิ่วจิ่ว ปล่อยให้ทั้งสองไปทำกับข้าว

“เสี่ยวหลัน ยกน้ำชา” ฝู้เฟิ่งหยีสั่ง เรียกพี่เลี้ยงที่กำลังเตรียมทำอาหารเย็นออกมา

“เสี่ยวหลัน วันนี้จิ่วจิ่วและเสี่ยวห้านจะทำกับข้าว เธอไปทำอย่างอื่นเถอะ ถ้าไม่มีอะไร ไปเดินเล่นข้างนอกก็ได้” ฝู้เฟิ่งหยีบอกอีกครั้ง

“ค่ะ นายหญิง งั้นฉันออกไปข้างนอกนะคะ”

เสี่ยวหลันก็อยากพักผ่อน เมื่อฝู้เฟิ่งหยีบอก เธอจึงรีบตอบรับ เสิร์ฟน้ำชาเสร็จเธอก็รีบออกไปทันที

เหยนชิงเหยียนและจิ่วจิ่วหาจนทั่วครัวไปหนึ่งรอบ จิ่วจิ่วก็ไม่เจอวัตถุดิบที่เธอต้องการเพื่อใช้ในการประกอบอาหาร

“ฉันจะไปซื้อของ คุณเย่จื่อห้านจะไปกับฉันใช่ไหมคะ” ถ้าคุณกล้าไป ดูซิว่าฉันจะทำให้คุณหน้าแตกยังไง เธอแอบคิดอยู่ในใจ

จิ่วจิ่วใสซื่อ สิ่งที่เธอคิดนั้นล้วนปรากฏออกมาทางใบหน้าทั้งหมด เหยนชิงเหยียนแค่มองก็ดูออกแล้ว

เขาจะรอดู เธอจะทำยังไงกับเขา

“ผมเป็นผู้ช่วยคุณ วันนี้รับคำสั่งจากคุณ คุณอยากให้ผมไป ผมก็จะไปกับคุณ ได้ยินว่าการทำอาหาร การเลือกวัตถุดิบก็เป็นขั้นตอนสำคัญ ใช่ไหมครับ” เขาช่วยเธอคิดแม้กระทั่งคำแก้ตัว จิ่วจิ่วพยักรัวเร็ว “ถูกแล้วถูกแล้ว เป็นแบบนั้น เป็นแบบนั้น ไปเถอะ คุณเย่จื่อห้าน”

เป็นเหยนชิงเหยียนเองที่ให้เธอเรียกเขาว่าคุณเย่ เธอเรียกแล้วจริงๆ เขากลับไม่คุ้นชินเท่าไหร่