ตอนที่ 6 การก่นด่าคนอย่างไพเราะ

เมื่อสิ้นเสียงของแคลลัมแล้ว เอลสเพ็ธก็ตอบปฏิเสธกลับไป “ไม่เป็นไรค่ะขอบคุณ ฉันออกมาทานข้าวข้างนอกกับคุณไบเชล”

หลังจากที่วางสายโทรศัพท์แล้ว อัลเบิร์ตที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอก็ยิ้มออกมา เขาไม่ชอบฟังเรื่องราวซุบซิบนินทา ดังนั้นเขาจึงเพิ่งทราบเหตุผลที่เธอเดินทางมาที่บริษัทจากปากของเธอเอง

“เอลซี่ ผมเคยเจอนายน้อยทั้งห้าคนของตระกูลวินธรัปมาหมดแล้ว ถ้าผมต้องเลือกใครซักคน ผมคิิดว่าแคลลัมเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดจากห้าคนนั้นครับ เขาทำโครงการใหญ่ๆ มากมายในช่วงหลายปีที่ผ่านมาตั้งแต่ขึ้นเป็นประธานบริษัท อีกอย่างเขาก็สุขุมและบุคลิกดีด้วย ผมคิดว่าคุณพิจารณาเขาไว้เป็นตัวเลือกก็ดีนะครับ”

เอลสเพ็ธที่กำลังดื่มน้ำอยู่รีบปฏิเสธทันควัน “ไม่ๆๆ คุณไบเชล ฉันไม่มีคิดว่ามีเรื่องอะไรให้ต้องพิจารณาภูเขาน้ำแข็งเดินได้แบบเขาหรอกค่ะ”

สำหรับเธอแล้ว แคลลัมมีบุคลิกที่เย็นชาและสิ่งที่เธอพูดไปเมื่อเช้านี้ก็แค่เพื่อยั่วโมโหเขาเท่านั้น

อัลเบิร์ตหัวเราะออกมาอย่างเริงร่าก่อนจะเริ่มพูดถึงสมาชิกคนอื่นๆ ในตระกูลวินธรัป หลังมื้อเที่ยงพวกเขาก็กลับไปที่บริษัทและเธอก็ใช้เวลาอยู่ในป้อมรักษาความปลอดภัยตลอดทั้งบ่าย

เมื่อแคลลัมประชุมช่วงบ่ายเสร็จเรียบร้อย เขาก็ถามผู้ช่วยของเขาซึ่งบอกเขาว่าเอลสเพ็ธยังอยู่ที่ป้อมรักษาความปลอดภัยแล้วผู้หญิงคนนี้มาบอกว่าชอบฉันมากที่สุดเนี่ยนะ ทั้งๆ ที่เธออยู่ที่บริษัทกับฉันแต่กลับใช้เวลาทั้งวันอยู่กับพนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้น เธอกำลังเล่นตลกอะไรกันแน่

ขณะนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา เขาก็นิ่งเงียบไปราวสองวินาทีก่อนออกคำสั่ง “ตรวจสอบประวัติของอัลเบิร์ต ไบเชลแล้วสืบหาความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเอลสเพ็ธ”

“ครับคุณวินธรัป”

ผู้ช่วยเพิ่งจะหมุนตัวกลับออกไปในตอนที่เขากล่าวเสริมว่า “ไปพาตัวเอลสเพ็ธมาด้วย”

หลังจากนั้นไม่นาน เอลสเพ็ธก็มาถึงและเริ่มสำรวจห้องทำงานของแคลลัมก่อนจะเอ่ยถามอย่างเกียจคร้าน “มีอะไรคะ”

“พ่อคงไม่ชอบใจนักถ้าคุณเอาแต่ใช้เวลาอยู่ในป้อมยามทั้งวัน”

เมื่อได้ยินเหตุผลแล้วเธอก็กลอกตาไปมา “ได้ คุณเป็นคนเรียกให้ฉันมาที่นี่เอง เพราะงั้นอย่ามาโทษว่าฉันรบกวนการทำงานของคุณก็แล้วกันนะคะ”

แคลลัมเมินเธอก่อนจะหันไปหยิบแฟ้มแล้วเห็นว่าเธอกำลังเล่นเกมบนมือถือ ซึ่งดูเหมือนจะเปิดเสียงลำโพงดังสุดเสียงและนั่นทำให้เขาขมวดคิ้ว