บทที่ 19 เดินทางไปเมืองเฟิงฟู่

รางวัลที่ฟางเหนียงได้มา 10 ชิ้นมีรางวัลใหม่อยู่ 3 อย่างคือ ที่ดักปลา 1 อัน ปุ๋ยเม็ด 2 ห่อ ถ่านหิน 3 อัน เสื้อคลุม 2 ตัว และรางวัลที่เคยได้มาแล้ว 1 อย่างคือปุ๋ยผง 2 ห่อ รางวัลที่ได้ซ้ำคือรางวัลที่ใช้แล้วหมดไป ระบบถึงทำการซ้ำรางวัลให้ แต่ถ้าหากนางต้องการรางวัลที่ระบบไม่ได้ซ้ำให้ก็สามารถซื้อเพิ่มได้ นางเอาของรางวัลทั้งหมดนี้ไว้ในตู้ก่อนเพราะตอนนี้นางยังไม่ต้องการใช้มัน

หลายวันมานี้เหมยเหม่ยกับฟางเหนียงขึ้นเขาไปขุดหน่อไม้เกือบทุกวัน นางเอาหน่อไม้ที่ได้มาทำเป็นหน่อไม้ตากแห้ง หน่อไม้ดอง หน่อไม้นึ่ง หน่อไม้ที่นางทำนี้เก็บไว้กินได้ตลอดทั้งปี วันนี้นางจะไปที่ลำธารเพื่อจะลองใช้ที่ดักปลาอันใหม่ ที่ดักปลานี้จะมีสรรพคุณอย่างที่ระบบบอกไว้รึไม่ นางมาถึงลำธารก็หาจุดดักปลาตรงที่ไม่ค่อยมีคน แล้วเดินลงไปในลำธารที่ตอนนี้น้ำไหลแรงมากแต่ไม่ลึก นางเอาที่ดักปลาลงไปในซอกหินที่พอดีกับที่ดักปลา เสร็จแล้วจึงเดินขึ้นมาทางที่นางวางตะกร้าไว้ ในขณะที่รอปลาติดกับอยู่นั้นนางหันไปเจอต้นพุทราที่มีผลดกอยู่เต็มต้น นางสะพายตะกร้าได้ก็รีบวิ่งไปทางต้นพุทราอย่างตื่นเต้นเพราะนางชอบกินพุทราเป็นอย่างมาก พุทราต้นนี้ไม่สูงมากนางจึงเก็บได้ง่าย นางเก็บพุทราจนพอใจแล้ว จึงเดินกลับมาดูว่าปลาติดกับแล้วรึยัง

“โอ้โห!!!ได้เยอะขนาดนี้เลยรึ ข้าออกไปเก็บพุทราแค่แป๊บเดียวเองนะ” เป็นอย่างที่ระบบบอกไว้จริงๆ ด้วย ที่ดักปลาอันนี่จะดึงดูดเอาแต่ปลาที่โตเต็มวัยเท่านั้น นางเอาพุทราที่ห่อไว้ในตะกร้าออกมา แล้วเทปลาลงในตะกร้าแทน นางแบกตะกร้าที่เต็มไปด้วยปลามือข้างหนึ่งก็ถือห่อพุทรากลับบ้านอย่างอารมณ์ดี นางเดินมาถึงหน้าบ้านก็ต้องแปลกใจ “รถม้าของใครกันทำไมถึงมาจอดอยู่หน้าบ้านของข้า” นางจึงเดินตรงไปที่คนขับรถม้าเพื่อสอบถามว่าทำไมถึงมาจอดรถม้าขวางทางหน้าบ้านของนาง คนขับรถม้าที่เห็นว่านางน่าจะเป็นเจ้าของบ้านที่เขากำลังตามหาอยู่จึงหันไปเรียกแม่สื่อที่มากับเขา

“เจี้ยเช่าเหริน เจ้าของบ้านมาแล้วขอรับ” หญิงวัยกลางคนที่ตอนแรกนั่งรออยู่ในรถม้า ได้ยินเช่นนั้นก็ลงมาจากรถม้าทันที “แม่นาง ใช่หลิวฟางเหนียงหรือไม่ ตระกูลเหย่ส่งข้าให้มารับแม่นาง” ฟางเหนียงยืนนิ่งอยู่สักพักจึงพยักหน้าตอบ “ใช่เจ้าค่ะ เอ่อ เช่นนั้นเชิญทั้งสองท่านเข้าไปคุยข้างในก่อนเจ้าค่ะ” ทั้งสองคนเดินตามนางเข้าไปในบ้าน นางจัดน้ำจัดท่าให้ทั้งสองคนดื่ม หญิงวัยกลางคนผู้นี้จึงเอ่ยถึงเรื่องที่ได้รับมอบหมายขึ้นมาทันที

“ตอนนี้แม่นางก็อายุครบ 17 ปีแล้ว คุณชายเจิ้งเจี๋ยจึงส่งตัวข้าให้มารับแม่นางกลับไปแต่งงานตามสัญญาที่เคยหมั้นหมายไว้เมื่อครั้งในอดีต” ฟางเหนียงที่ได้ยินเช่นนั้นก็อึ้งไปในทันที ไหนท่านลุงบอกว่าเดือน 2 เดือนถึงจะมาแล้วนี่อะไรผ่านไปแค่ 2 อาทิตย์เองทำไมถึงได้มาเร็วถึงเพียงนี้ล่ะ เฮ้อ จะช้าจะเร็วก็ได้แต่งอยู่ดีสินะ ก็แค่แต่งงานมีสามี มีอะไรให้น่ากลัว แล้วแต่ชะตาฟ้าลิขิตก็แล้วกัน

“ท่านทั้งสองมาถึงเหนื่อยๆ พักผ่อนก่อนนะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าขอตัวไปทำกับข้าวก่อน” วันนี้นางทำปลาราดพริก ผัดหน่อไม้กระดูกหมู ต้มปลาหน่อไม้ดอง หลังจากทั้งสามคนทานข้าวเสร็จ หญิงวัยกลางคนท่านนี้ก็ให้นางเตรียมสิ่งของที่จะนำไปด้วยขึ้นรถม้าเลย เพราะพรุ่งนี้จะออกจากหมู่บ้านตั้งแต่เช้าตรู่ นางมีแค่ตู้กับเสื้อผ้าเท่านั้นที่จะเอาไปด้วย แต่หญิงวัยกลางคนท่านนี้ให้นางนำหน่อไม้ที่ทำไว้ไปด้วยทั้งหมด เก็บไว้ที่นี่ก็ไม่มีใครกิน นางว่ามันก็ดีเช่นกันอุตส่าห์ขึ้นเขาไปขุดตั้งหลายวัน