บทที่ 30 สมาชิกใหม่

ฟางเหนียงและท่านป้าได้ทำการตกลงที่จะซื้อขายที่ดินให้กัน แต่ต้องรอโฉนดที่ดินก่อนประมาณ 7 วัน เพราะโฉนดที่ดินอยู่กับลูกชายของท่านป้า ก่อนที่ท่านป้าจะจากไปนางได้เก็บมะเขือเทศให้ท่านป้าไป 1 ตะกร้าเล็ก หลังจากที่ท่านป้ากลับไปแล้ว นางก็เตรียมตัวออกไปนา เพื่อไปใส่ปุ๋ยให้กับต้นกล้าที่นางปลูกไว้ ตอนนี้จะเรียกว่าต้นไม้เลยก็ว่าได้ เพราะมันโตขึ้นมากแล้ว ฟางเหนียงแบกตะกร้าแล้วมุ่งหน้าไปที่นา นางมาถึงก็ตักน้ำจากลำธารมาใส่ในโอ่งก่อนเพื่อที่จะได้ผสมปุ๋ยวิเศษลงไป ขณะที่นางกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่นั้น อยู่ๆก็มีเสียงหนึ่งร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมานอย่างมาก "เอ็ง ๆ ๆ ๆ" เอ๋!!! นั้นมันเสียงสุนัขนี่ นางคิดแล้วก็หันไปมองตามเสียงนั้น แล้วเดินไปดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ นางเดินตรงไปที่พุ่มไม้ที่มีเสียงนั้นอยู่ แล้วเห็นว่ามีสุนัขตัวหนึ่งนอนร้องโอดครวญอย่างเจ็บปวด

"นั้นมันไปโดนอะไรมาทำไมตัวมันถึงได้แดงไปหมดเช่นนั้น" เพราะเป็นสุนัขที่มีขนสีขาวถึงได้มองเห็นผิวของมันที่เป็นสีแดง แต่มันมีร่างกายที่ซูบผอมมากจนเห็นซี่โครง แผลที่อยู่ตามร่างกายของมันตอนนี้ก็เริ่มมีตุ่มพุพองขึ้นมาแล้ว บางจุดก็เป็นรอยไหม้ สุนัขตัวนั้นหันมาเห็นนางก็กำลังจะลุกขึ้นเพื่อวิ่งหนี แต่สภาพร่างกายมันตอนนี้แค่ลุกขึ้นก็แทบไม่มีแรงแล้วด้วยซ้ำ มันจึงหันมามองนางด้วยสายตาอ้อนวอนว่าอย่าทำร้ายมันเลย "เจ้าไม่ต้องกลัวนะ ข้าไม่ได้มาทำร้ายเจ้าหรอก" นางพูดปลอบใจมัน เพื่อไม่ให้มันกลัวนาง และมันก็เหมือนจะเข้าใจคำพูดของนางแล้วนอนลงเช่นเดิม จากที่มันทำสายตาที่กลัวนาง แต่ยามนี้กลับทำสายตาเพื่อขอความช่วยเหลือ มันคงรู้ตัวว่ายามนี้ช่วยเหลือตนเองไม่ได้แล้ว ส่วนฟางเหนียงก็ไม่ใช่คนที่ใจร้ายขนาดนั้นด้วยสิ นางจึงค่อยๆเดินย่องเข้าไปช้าๆ เพื่อไม่ให้มันตกใจ

"เอ่อ เจ้าเจ็บมากใช่หรือไม่ ข้าขอดูแผลของเจ้าสักหน่อยนะ" พูดแล้วนางจึงค่อยๆนั่งลงดูแผลที่อยู่เต็มตัวสุนัขตัวนี้ "เจ้ารอข้าตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวข้าไปตักน้ำที่ลำธารสักครู่" ฟางเหนียงรีบวิ่งไปที่ลำธารทันที ยังดีที่ลำธารสายนี้อยู่ใกล้ที่นาของนาง และยังเป็นสายที่ไหลไปถึงบ้านของนางอีกด้วย นางตักน้ำขึ้นมาหนึ่งถังแล้วเทน้ำศักดิ์สิทธิ์ลงไปผสมกับน้ำ นางถือถังน้ำไปวางใกล้ๆสุนัขตัวนั้น แล้วใช้กระบอกไม้ไผ่ตักน้ำในถัง เพื่อจะเทลงไปตรงแผลของมัน สุนัขที่เห็นเช่นนั้นก็เริ่มใช้เสียงขู่นางขึ้นมาทันที แล้วรีบพยุงตัวของมันขึ้น เพื่อจะวิ่งหนีไปทางอื่น แต่คนเช่นนางหรือจะปล่อยมันไปง่ายๆ นางจึงรีบสาดน้ำที่อยู่ในกระบอกไปที่แผลของมันด้วยความรวดเร็ว สุนัขที่โดนน้ำสาดโดยที่ไม่ได้ตั้งตัวก็ร้องโอดครวญขึ้นมาเสียงดัง เอ็ง ๆ ๆ ๆ น้ำที่สาดมาโดนตัวมันนั้นไม่ได้ทำให้ตัวมันแสบร้อนเลยสักนิด แต่กลับทำให้รู้สึกว่าแผลนั้นมันเย็นกว่าปกติ มันจึงหยุดร้องโวยวาย แล้วค่อยๆนั่งลง

นางที่เห็นดังนั้นก็ค่อยๆยื่นมือที่สั่นเทา ไปลูบที่หัวของมัน ด้วยใจที่ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ถึงนางจะเป็นคนที่รักสัตว์ แต่ใจจริงแล้วนางก็กลัวมันมากเช่นกัน นางค่อยๆตักน้ำเทไปที่ตัวของมันช้าๆ ตอนนี้มันไม่ได้ดิ้นหรือต่อต้านนางเหมือนเมื่อครั้งก่อนแล้ว "เจ้าไม่ต้องกลัวข้านะ ข้าจะช่วยเจ้าให้ดีขึ้นเองไม่ต้องกลัว" หลังจากที่นางเทน้ำในถังหมดแล้ว ก็ไปตักน้ำมาอีกรอบ แล้วเทยาศักดิ์สิทธิ์ลงไปหนึ่งหยด นางไม่กล้าที่จะใส่เยอะเพราะกลัวจะเป็นอันตรายต่อมัน นางเอาถังน้ำนั้นยื่นไปที่ตรงหน้าของมันเพื่อให้มันดื่ม มันเหมือนจะรู้ว่านางจะสื่อถึงอะไร มันจึงค่อยๆก้มหน้าลงไปกินน้ำ แต่สายตาคู่นั้นของมันยังคงจ้องมาที่นางอย่างไม่วางตา หลังจากที่มันกินน้ำเสร็จ นางก็เอาถังไปเก็บแล้วกลับไปรดน้ำต้นไม้ต่อ