บทที่ 144 เชิญคุณออกไป

ตอนนี้มีนาเข้าใจแล้ว เข้าใจเป็นอย่างมากด้วย ดูเหมือนที่มาร์ชทำดีต่อเธอนั้นอธิบายได้หมดแล้ว

เขาบังคับให้เธอกลับมาอยู่เคียงข้างของเขา ที่แท้ก็วางแผนไว้ตั้งนานแล้ว หย่ากับเธอแต่ไม่ปล่อยเธอไป ทั้งหมดเป็นเพราะผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคนนี้เป็นคนใหม่ที่เขาจะแต่งงานด้วยเร็วๆนี้

“ไร้สาระ! ฉันจะไม่เชื่อเรื่องไร้สาระของคุณหรอก ออกไปเถอะ คุณยังไม่ใช่คุณหญิงของที่นี่”

โรซี่เกลียดจนฟันของเธอคันไปหมด แต่กลับพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้ม: "ฉันอยู่กับเขาสามารถช่วยเขาสร้างแผ่นดีที่ต้องการได้ เธอให้อะไรเขาได้บ้าง ทำอะไรเพื่อเขาบ้าง?นอกใช้โดนหลอกใช้แล้ว เธอมันไร้ค่า ลองไปคิดดูเองละกัน”

พูดไปด้วยแล้วหันหลังไปด้วย ทันใดนั้นก็หันกลับมามอง มีนา, ป้าโบว์ และ แก้ว "ฉันจะบอก มาร์ชว่าวันนี้พวกแกหยาบคายกับฉันแค่ไหน เขาจะไม่ยอมปล่อยพวกแกไปแน่"

“เอ่อ งั้นฉันจะรอ” ไม่ว่า มีนา จะรู้สึกอึดอัดแค่ไหน เธอก็ไม่แสดงออกมาเลย

โรซี่หันหน้าของเธอ แล้วเหยียบรองเท้าส้นสูงและเดินออกจากวิลล่าอย่างรวดเร็วและดุดัน

มีนา มองไปที่แผ่นหลังของ โรซี่ สีหน้าของเธอซีด และเธอรู้สึกไม่สบายใจไปทั้งตัว โดยเฉพาะกระเพาะของเธอ

ป้าโบว์ได้ยินในสิ่งที่ โรซี่พูดกับมีนา ถึงแม้ว่าจะไม่ใช้เนื้อเรื่องทั้งหมดก็พอจะรู้ได้แล้วว่าโรซี่พูดอะไรไปบ้าง รีบพยุงมีนาไว้แล้วพูดว่า “คุณหญิง คุณอย่าไปฟังที่ผู้หญิงคนนั้นพูด หล่อน........หล่อนแค่หลงคุณชายมากเกินไป จนไม่สนว่าวิธีที่ใช่นั้นสกปรกแค่ไหน ต่อหน้าคุณชายอีกแบบหนึ่ง ลับหลังเขาก็อีกแบบหนึ่ง ตอนที่คุณชายอยู่หล่อนไม่ใช่สีหน้าแบบนี้เลยนะ”

“มาร์ชมักจะพาเธอกลับมา ใช่ไหม?” มีนาถาม

ป้าโบว์อธิบาย “ไม่ได้บ่อยนัก ก่อนจะหาตัวคุณหญิงเจอ หล่อนได้มากับคุณชายไม่กี่ครั้ง แต่ฉันคิดว่าพวกเขาคุยกันเรื่องธุรกิจ และคุณชายก็ไม่มีความสนใจต่อหล่อนเลยแม้แต่น้อย”

“ธุรกิจ?ธุรกิจอะไรที่ต้องกลับมาคุยกันด้วย คุยกันในห้องทำงานที่บริษัทไม่........” มีนายังไม่ทันพูดจบ ก็รู้สึกคลื่นไส้เป็นอย่างมาก รู้สึกว่าจะอาเจียนแล้ว

เธอค่อยๆผลักป้าโบว์ออกไปแล้ววิ่งไปที่ห้องน้ำที่ชั้นหนึ่ง แต่พอไปถึงห้องน้ำแล้วเธออยากจะอาเจียนแต่ก็อาเจียนไม่ออก ทำได้เพียงอาเจียนน้ำกรดออกมา

เธอตบหน้าของเธอด้วยน้ำเย็นและมองไปหน้าในกระจกบนอ่างล้างมือ คำพูดของ โรซี่เมื่อกี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ

เธอเอามือวางไว้บนหน้าท้องอย่างประหลาดใจ หรือว่าเธอท้องแล้ว

จำได้ว่าตอนที่ตัวเองท้องตอนยังจำคุกอยู่เริ่มแรกก็เป็นแบบนี้ รู้สึกคลื่นไส้เป็นประจำ ในกระเพาะเต็มไปด้วยน้ำกรด

เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!

เธอกินยาคุมอยู่ตลอด และซ่อนยาคุมไว้ในที่ที่มาร์ชไม่มีทางรู้อย่างแน่นอน

น่าจะเป็นเพราะเหนื่อยเกินไป ตั้งแต่เมื่อวานถึงวันนี้ก็ยังไม่ได้กินอะไร กระเพาะถึงได้รู้สึกไม่สบาย

เธอรีบเช็ดหน้าให้แห้ง แล้วออกมานั่งที่โต๊ะอาหารและกินอาหารของเธอ

กินอิ่มแล้ว กระเพาะก็จะไม่รู้สึกอึดอัด

ป้าโบว์ยืนอยู่ข้างเธอแล้วพูดว่า “คุณหญิงกินช้าๆ อย่าสำลัก”

แต่เธอกลับทำเป็นหูทวนลม แล้วดื่มน้ำซุปคำใหญ่ๆ

ป้าโบว์จับถ้วยน้ำซุปที่เธอจะยกขึ้นไว้ “คุณหญิง คุณสบายดีไหม?เป็นอะไรหรือเปล่า?”

มีนากำลังกินอยู่ ตอบเธอไม่ได้ ได้เพียงแค่ส่ายหัว

ในขณะนี้ โทรศัพท์มือถือที่เธอวางไว้ข้างโต๊ะก็ดังขึ้น พอดูก็เห็นว่านั่นเป็นสายเรียกเข้าจากมาร์ช

เธอรีบดื่มน้ำซุปไปคำโตๆ แล้วกลืนอาหารที่ยัดเข้าไปในปากของเธอจนหมด หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และได้ยินอีกฝ่ายพูดว่า "เมื่อกี้โทรหาฉัน มีธุระอะไร?"

มีนา เหมือนจะสำลัก พูดอะไรไม่ออก

“ทำไม เมื่อคืนฉัยังไม่พอ คิดถึงฉัน?” คำพูดเหล่านี้พูดออกมาจากากของมาร์ชกลับฟังดูตรงไปตรงมาเป็นอย่างมาก

มีนาดีขึ้นแล้วก็ถามว่า "คุณส่งอธิไปที่ค่ายฝึกอะไร!ไปรับเขากลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! เขายังเด็กอยู่ ขอร้องละ อย่าทำอะไรเขาเลย!"