บทที่ 176 ตอนนี้ทำได้แค่ยอมรับผิด

เธอเคยถูกใส่ร้ายอย่างนี้มาก่อน ตอนนั้นหลักฐานทุกอย่างก็ชี้มาที่เธอหมด แทบไม่มีโอกาสแก้ตัวเลย

“ถ้ามันไม่ได้จริงๆ เดี๋ยวผมไปดูที่โรงงานนั้นให้ ไม่แน่อาจจะเจอหลักฐานที่อาจจะช่วยเพื่อนพี่ได้ ยังไม่ถึงขั้นตอนสุดท้ายก็อย่าเพิ่งสูญเสียความมั่นใจเลย”

“หวังว่าสถานการณ์ที่พวกเขาสร้างขึ้นมาจะมีช่องโหว่” มีนาเอ่ยพูดอย่างจนปัญญา

เซทท์เอ่ยขึ้นว่า “พี่นานา เราควรเชื่อหลักฐาน คนเราพูดโกหกกันได้ แต่หลักฐานไม่สามารถโกหกได้ ถ้าสุดท้ายหาหลักฐานที่พอจะช่วยเพื่อนพี่ไม่ได้ นั่นอาจจะแปลได้ว่าเพื่อนพี่โกหก”

มีนามองใบหน้าจริงจังของเซทท์ เลือกที่จะเลิกขุดคุ้ยเรื่องหลักฐานกับเขา แต่ถามเรื่องอื่นขึ้นมาว่า “พอจะรู้ไหมว่าตอนนี้ครอบครัวของเมย์อาศัยอยู่ที่ไหน?”

“ไม่ใช่เรื่องยาก พี่รอแป็บ” เซทท์ลุกขึ้นไปตรวจสอบ

ไม่นานเซทท์ก็สอบถามที่อยู่ของเมย์สำเร็จ ตอนที่เดินกลับมาก็พบว่าทนายมาถึงแล้ว

ทนายถามหาเจ้าหน้าที่ที่ดูแลคดีของเมย์ สุดท้ายก็ได้ความว่าตามกฎแล้วมีแค่ทนายเท่านั้นที่สามารถเข้าพบเจ้าทุกข์ของตนได้ ส่วนคนอื่นๆยังไม่ได้

มีนาจึงทำได้เพียงรออยู่ข้างนอก เซทท์เองก็รออยู่เป็นเพื่อน

“แกไม่ต้องทำงานเหรอ? ฉันรอคนเดียวได้นะ แกไปทำงานเถอะ” มีนากลัวว่ามันจะเสียเวลางานเขา

“วันนี้ผมไม่มีงานอะไรแล้ว ไม่เป็นไร” เซทท์มีโอกาสนี้ทั้งที จึงอยากอยู่กับมีนานานๆ

มีนายิ้มให้เขา “ขอบคุณนะ”

พวกเขารอประมาณสองชั่วโมง ในที่สุดทนายก็เดินออกมาจากห้องคุมขัง พร้อมกับเล่ารายละเอียดให้พวกเขาฟังคร่าวๆ

“สามารถช่วยให้เธอพ้นผิดได้ไหมคะ?” มีนาเอ่ยถาม

ทนายดันกรอบแว่นตรงสันจมูก พูดว่า “ก็ต้องมีหลักฐานมายืนยันว่าเธอไม่ได้เข้าไปหยิบกล่องกระดุมเพชรในโกดังโดยพลการ แต่เข้าไปเพราะได้รับคำสั่งจากเจ้านาย ไม่อย่างนั้น…..ไม่อย่างนั้น…..”

ทนายอยากพูดแต่ก็ไม่พูดออกมาสักที มีนาจึงเอ่ยถามอย่างร้อนรน “ถ้าไม่มีหลักฐานพิสูจน์ เธอจะเป็นยังไงเหรอคะ?”

“ทางตำรวจก็จะดำเนินคดีกับเธอในข้อหาลักทรัพย์ ถ้าต้องขึ้นศาล โดยทั่วไปแล้วก็จะถูกพิพากษาลงโทษ”

มีนาไม่อยากจะเชื่อ ว่าคนพวกนั้นจะทำให้คนบริสุทธิ์คนหนึ่งต้องเข้าคุกได้อย่างง่ายดาย “แต่ว่าคุณเคยมีประสบการณ์ในคดีลักษณะนี้ไม่ใช่เหรอ? คุณต้องมีวิธีสิ ใช่ไหม?”

“วิธีน่ะมันมีอยู่แล้วครับ ผมเองก็ถามความเห็นเจ้าทุกข์อย่างคุณเมย์มาแล้วด้วย แต่เธอไม่ตอบ” ทนายเอ่ยพูดอย่างลำบากใจ

มีนาเอ่ยถาม “วิธีอะไร?”

“ยอมรับผิด ตอนนี้ทำได้แค่ยอมรับผิด โชคดีที่กระดุมเพชรพวกนั้นไม่ได้เสียหาย ได้ของคืนกลับมาครบ เธอมีลูกสองคน และสามีก็ยังอยู่ในคุก แถมที่บ้านก็ยังมีคนป่วยอีกหนึ่งคน ซึ่งถ้าใช้สิ่งเหล่านี้เรียกร้องความสงสาร เพื่อให้ศาลพิจารณา อาจจะได้รับการลดโทษ หรือไม่ก็ผ่อนปรนโทษก็ได้”

มีนาไม่สามารถรับได้ “แต่ว่าเธอเป็นผู้บริสุทธิ์ ทำไมต้องยอมรับผิด? ถึงจะลดโทษลง ความผิดนี้ก็ยังจะตามติดเธอไปตลอดชีวิตอยู่ดี ทำยังไงก็สลัดไม่พ้น！”

“จะใช่ผู้บริสุทธิ์หรือไม่นั้นก็ต้องดูที่หลักฐานครับ จะพูดแค่ปากเปล่าไม่ได้” ทนายเอ่ยพูดอย่างทำอะไรไม่ได้ “นอกจากยอมรับผิด ก็ยังมีอีกวิธี นั่นก็คือเกลี้ยกล่อมทางบริษัทป๊อปบี้ไม่ให้เอาผิด เพราะถึงยังไงพวกเขาก็ไม่ได้รับความเสียหายอะไร ให้พวกเขาไล่คุณเมย์ ออกเป็นการลงโทษภายในแทน”

มีนาก้มหน้าลง รู้ว่ายังไงก็คงไม่มีทางเกลี้ยกล่อมบริษัทป๊อปบี้สำเร็จ ก็พวกเขาจงใจใส่ร้ายเมย์ขนาดนั้น มันยากกว่าให้เมย์ยอมรับผิดซะอีก

เมื่อทนายเห็นว่ามีนาไม่ได้ถามอะไรออกมาอีก ก็พูดว่า “ในกรณีที่ไม่มีหลักฐานก็มีแค่สองวิธีนี้เท่านั้น พวกคุณก็ไปคิดดูแล้วกันว่าจะเอายังไง? ถ้าเลือกยอมรับผิด พวกคุณก็ต้องโน้มน้าวเจ้าตัวให้ยอม ถ้าไม่ยอมรับผิดเอง แล้วปล่อยให้ศาลตัดสิน การลักขโมยของที่มีมูลค่ามหาศาล ต้องถูกตัดสินให้รับโทษหนักแน่นอน”

หลังจากที่ทนายกลับไป มีนาก็บันทึกที่อยู่ของเมย์แล้วเตรียมที่จะออกไปจากสถานีตำรวจ