บทที่ 177 ตัวติดกันไม่ห่าง

แม่ของเมย์เอ่ยถามว่า "ว่าแต่แกชื่ออะไรล่ะนังหนู"

“มีนาค่ะ”

เธอถามอีกครั้ง “แล้วแกล่ะ พ่อหนุ่ม”

“เซทท์ครับ”

เธอเอ่ยชื่อมีนาซ้ำอย่างครุ่นคิด และพูดว่า “ทำไมฉันไม่เคยได้ยินเมย์พูดถึงพวกแกเลยล่ะ ปกติเธอพูดถึงแต่คนชื่อคุณมีนาอะไรสักอย่าง ชื่อเหมือนแกเลย คงไม่ใช่คนเดียวกันหรอกนะ?”

มีนาโบกมืออย่างรวดเร็ว และพูดว่า "ไม่ใช่ค่ะๆ ฉันเป็นแค่นักออกแบบในโรงงาน"

แม่ของเมย์ถามขึ้นมาอีกครั้งว่า “พวกแกอย่าโกหกฉัน บอกมาเถอะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเมย์ใช่ไหม ?”

มีนาและเซทท์มองหน้ากัน ไม่รู้จะตอบเธออย่างไร

ลูกชายคนเล็กของเมย์มองดูพวกเขาด้วยดวงตาที่ไร้เดียงสา ถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า “คุณน้า คุณอา แม่อยู่ไหน? เมื่อไหร่แม่จะกลับบ้าน?””

มีนาตื่นตระหนก คนพวกนั้นก็ช่างเลวร้าย รู้ทั้งรู้ว่าสภาพการณ์ในครอบครัวของเมย์ไม่ค่อยดี ก็ยังวางแผนทำร้ายเธอได้ลงคอ

“แม่จะกลับมาเร็วๆนี้ เพราะงั้นต้องเป็นเด็กดีและเชื่อฟังคุณยายนะรู้ไหม” มีนาพูดกับเด็กน้อยด้วยรอยยิ้ม

แม่ของเมย์พูดกับเด็กน้อยว่า "ปิดทีวีหรือยัง? ถ้ายัง ไปดูการ์ตูนก่อนไป"

เด็กน้อยพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แล้วกลับไปที่ห้องด้านหลังที่มีเสียงทีวีดังออกมา

“เกิดอะไรขึ้นกับเมย์ พวกแกบอกฉันมาเถอะ ได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลใช่ไหม?” แม่ของเมย์ถามอย่างกังวลแบบไม่ปิดบังอีกต่อไป

มีนาพูดอย่างเร่งรีบ “เธอไม่ได้รับบาดเจ็บ เธอสบายดีค่ะ”

“แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเธอ”

"เธอ...เธอ..." มีนาไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ กลัวว่าแม่ของเมย์จะรับไม่ได้ ถ้าเธอบอกความจริง

เซทท์พูดต่อจากเธอว่า “คุณป้าครับ เมย์ ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ที่พวกผมไม่ได้บอกความจริงเพราะกลัวว่าคุณป้าจะกังวล อันที่จริงเธอมีส่วนเกี่ยวพันกับคดีลักทรัพย์ในโรงงาน และเธอก็เป็นพยานคนสำคัญ ตำรวจเลยเชิญเธอไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจ ซึ่งระหว่างนี้อาจจะใช้เวลาสองสามวันในการสอบสวนเธอถึงจะได้กลับมา”

แม่ของเมย์แอบโล่งใจเมื่อรู้ว่าลูกสาวของเธอยังมีชีวิตอยู่ ไม่ได้รับบาดเจ็บ และยังสบายดี แต่คดีลักทรัพย์นี่มันอะไรกัน?

“ฉันรู้จักลูกสาวฉันดี ! เธอไม่มีทางลักเล็กขโมยน้อยแน่นอน!”

“ใช่ค่ะ” มีนา พูด “เธอไม่ได้ขโมย ตำรวจแค่เชิญเธอไปเป็นพยาน คุณป้าไม่ต้องกังวลนะคะ”

ขณะที่เธอพูดอย่างนั้น เธอก็ลุกขึ้นและบอกลา “คุณป้า ไม่ต้องห่วงนะคะ เราเป็นเพื่อนและเพื่อนร่วมงานของเมย์ เราจะไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรไปแน่นอน ตำรวจจะปล่อยเธอกลับมาหากพวกเขาทำการสอบสวนชัดเจนแล้ว”

“โอเค ฉันเชื่อแก ขอบคุณที่ทำเพื่อเธอ ฝากบอกเธอด้วยว่าฉันกับเด็กๆจะรอเธอกลับมา”

มีนาไม่กล้ามองแม่ของเมย์อีก ดังนั้นเธอจึงรีบบอกลาและลากเซทท์ออกไป

เมื่อพวกเขาออกไปข้างนอก เซทท์ก็แนะนำว่า "พี่นานา เราไปหาอะไรดื่มและนั่งคุยกันดีไหม"

เธอพยักหน้า แต่ก็ยังคงคิดเรื่องของเมย์อย่างเป็นกังวล

เมื่อมาถึงร้านกาแฟ พวกเขาก็เลือกนั่งริมหน้าต่าง

มีนาสั่งลาเต้ เช่นเดียวกันกับเซทท์

เธอนิ่งเงียบมองคนที่เดินไปมานอกหน้าต่างอย่างครุ่นคิด

เซทท์เป็นฝ่ายเอ่ยพูดขึ้นมาก่อน "เมย์มีลูกสองคนใช่ไหม? แต่ทำไมวันนี้เห็นแค่คนเดียวล่ะ เด็กที่ป่วยที่พี่เคยพูดถึงคือคนที่เราเห็นในวันนี้หรือเปล่า?"

มีนาถอนหายใจและกล่าวว่า “ใช่ คนที่เราเห็นวันนี้คือลูกชายคนเล็กของเธอ ก่อนหน้านี้เคยป่วยเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว แม้ว่าตอนนี้เขาจะหายเป็นปกติแล้ว แต่เขาก็ยังต้องกินยา”

"มิน่าล่ะเด็กคนนั้นดูตัวเล็กมาก แต่ก็เชื่อฟังดีนะ"