บทที่ 193 ถอดเสื้อผ้าเธอให้ล่อนจ้อนแล้ว

“เพิ่งมาได้สักพัก นำอาหารเช้ามาให้เธอน่ะ”

อันดานำอาหารที่แพ็กอยู่ในกล่องอย่างดีมา จากนั้นกล่าว “รีบลุกขึ้นมาทานสิ”

มีนายิ้มแล้วตอบรับ “ขอบคุณนะ”

อันดาช่วยเธอเลื่อนเตียงมาข้างหน้านิดหน่อย ให้เธอได้ลุกขึ้นนั่ง แล้วก็เหลือบไปมองแววตาที่เย็นชาของมาร์ชอีกครั้ง จากนั้นก็กล่าวอย่างไม่เกรงใจ：“อาหารเช้าที่ฉันนำมา คงไม่อยู่ในสายตาคุณหรอก คุณออกไปหาทานเองแล้วกัน อย่าได้ทนหิวเชียวล่ะ”

สีหน้าของมาร์ชจึงดูแย่สุดขีด เปล่งเสียงฮึดฮัดแล้วก็ออกจากห้องผู้ป่วยไป

ทันทีที่เขาจากไป มีนาจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้น “ไม่เคยมีใครกล้าแนะนำเขาอย่างนี้ เธอช่างเก่งมาก”

อันดาแลบลิ้นแล้วเกาหัว จากนั้นกล่าวขึ้น："อดีตสามีเธอไม่เลวเลยนี่ แต่ดูเย็นชามาก จนทำให้คนอื่นรู้สึกอึดอัด”

“เขาก็เป็นคนแบบนี้แหละ ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก พวกเราทานอาหารเช้ากัน”

อันดาวางโต๊ะเล็กลงบนเตียงผู้ป่วย แล้วจัดวางอาหารลง จากนั้นก็ทานพร้อมกันกับมีนา

ทานได้เพียงไม่กี่คำ เธอก็นึกธุระที่สำคัญขึ้น：“จริงสิ ฉันให้คนไปสืบมาแล้ว พักนี้มีกลุ่มคนพวกหนึ่งกำลังตามหาพวกนักซื้อ บอกว่าในมือมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งต้องการขายในราคาห้าแสน”

หัวใจของมีนาเต้นแรงตึกตัก เธอตักโจ๊กมาทานอีกหนึ่งคำด้วยมือที่สั่นเทาแล้วกล่าวถามขึ้น：“สามารถยืนยันได้ไหมว่าเป็นพวกคนที่ลักพาตัวลูกของฉัน พวกเขาจะขายเด็กโดยไม่เรียกค่าไถ่งั้นเหรอ”

“ตอนนี้ก็ยังไม่สามารถยืนยันได้ว่าเป็นพวกลักพาตัวหรือเปล่า รู้แต่เพียงว่าในมือของพวกเขามีเด็กอยู่ พักนี้ในตลาดมืดก็มีเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเด็กเช่นเดียวกัน”

มีนายังคงทานโจ๊กต่อด้วยความตระหนก ครุ่นคิดเซทท์พาตำรวจคนอื่นไปยังโกดังเพื่อช่วยลูกนั้นสำเร็จหรือไม่”

ทำไมถึงไม่ติดต่อเธอมาเลย

หลังจากที่มาร์ชออกจากห้องผู้ป่วยไป อันที่จริงก็ไม่ได้เดินจากไปไหนไกล เขายืนพิงกำแพงห้องผู้ป่วยอยู่ด้านนอก เพื่อรอให้เพื่อนสนิทของมีนาคนนั้นจากไป

แต่ว่าเขาอยู่ด้านนอกห้องผู้ป่วยก็ได้ยินคำพูดของอันดาเช่นกัน หัวใจจึงบีบรัดขึ้น แล้วก็กลับเข้าไปในห้องผู้ป่วยอีกครั้ง ：“กลุ่มคนที่ต้องการขายเด็กนั้นเป็นใคร เป็นคนในพื้นที่เมือง Cหรือว่าเป็นคนนอกพื้นที่”

จู่ๆ เขาก็โผล่เข้า ทำให้อันดาตกใจเล็กน้อย แต่ก็ได้ตอบคำถามของเขา：“เป็นคนนอกพื้นที่ คนกลุ่มนี้เพิ่งจะปรากฏตัวในเมือง C เมื่อไม่นานนี้เอง”

“พวกเขาพักอยู่แถวไหน คุณรู้ไหม” มาร์ชถามต่อ

อันดายิ้มมุมปากเล็กน้อย “สถานที่พวกเขาพักอยู่ค่อนข้างลึกลับ แต่ว่าเพื่อนร่วมงานของฉันคนหนึ่งก็พักอยู่แถวบริเวณนั้นพอดี และไปเจอที่ซ่อนของคนกลุ่มนี้เข้าโดยบังเอิญ”

“อย่าอ้อมค้อมอีกเลย! อยู่แถวไหน” มาร์ชถามอย่างจริงจัง

อันดากล่าวอย่างไม่สนใจเขา：“อดีตสามีคนนี้คะ เด็กเป็นลูกของคุณเหรอ ทำไมฉันต้องบอกกับคุณด้วย เรื่องนี้ฉันบอกกับนานาได้คนเดียว”

อธิเป็นลูกแท้ๆ ของเขา เขาเกือบจะหลุดปากพูดออกมาแล้ว แต่ก็รีบเปลี่ยนคำพูดในทันที：“คุณบอกกับนานามีประโยชน์ไหม ตอนนี้ร่างกายของเธออ่อนแอมาก คุณจะให้เธอไปตามหายังไง”

อันดาถูกเขาถามดักไว้ และหันไปมองมีนา เพื่อยืนยันความหมายของเธอ

มีนาพยักหน้าให้กับเธอ “ไม่ต้องพูดลับหลังเขาหรอก พูดต่อหน้าเขาก็ได้ ไม่เป็นไร”

“ในพื้นที่อาคารโรงงานเก่าที่บางอั๋ง ตามคนของฉันรายงาน พวกเขาซ่อนอยู่ในบ้านที่ทรุดโทรมที่อยู่ถัดจากอาคารโรงงานเก่า บ้านหลังนั้นมีความคล้ายบ้านโบราณ เมื่อก่อนมีไว้สำหรับเป็นที่พักอาศัยให้กับคนงานที่ทำงานอยู่ในโรงงาน ต่อมาก็ถูกทิ้งร้างให้ว่างเปล่า”

“มีความเป็นไปได้ว่าอธิอาจจะถูกซ่อนอยู่ตรงนั้น และผมจะพาคนไปดูเดี๋ยวนี้” มาร์ชต้องการจะดำเนินการทันที

มีนาจึงได้เรียกเขาให้หยุด：“เดี๋ยวก่อน ฉันได้ยินธารณ์บอกว่าอธิถูกขังอยู่ในโกดัง เซทท์ได้ไปที่โกดังช่วยฉันตามหาอธิแล้ว รอฟังข่าวคราวจากเขาแล้วค่อยว่ากันเถอะ”

มาร์ชถามด้วยความสงสัย：“ธารณ์เหรอ คุณเจอเขาได้ยังไง คุณหนีการปกป้องดูแลจากบอดี้การ์ดที่ดูแลคุณแล้วจากนั้นคุณไปไหน”