บทที่ 194 เธอชอบเขาเหรอ

มีนาทั้งเป็นห่วงอธิ ทั้งกลัวมาร์ชจะเกิดอันตราย

อันดามองแผ่นหลังที่จากไปของมาร์ช กล่าวด้วยรอยยิ้มที่มึนงง：“นานา อดีตสามีของเธอคนนี้ช่างน่าแปลกนัก เห็นๆ อยู่ว่าแคร์เธอมาก แต่กลับมักแสร้งทำเป็นไม่แคร์ น่าขำชะมัด นี่เธอดูไม่ออกเหรอ พวกเธอสองคนนี่มันยังไงกันแน่ ฉันเห็นพวกเธอสองคนต่างฝ่ายต่างยังรักกันอยู่ ทำไมถึงหย่ากันล่ะ”

รักกันเหรอ มีนามีความมึนงงเล็กน้อย “เปล่านี่ ต่างฝ่ายต่างเกลียดกันล่ะไม่ว่า”

เห็นๆ อยู่ว่าเธอเกลียดเขา เกลียดความบ้าอำนาจของเขา เกลียดการควบคุมการครอบครองของเขา

อันดาเห็นเธอที่แสดงความรักไม่เป็น ทันใดนั้นจึงตบเข้าไปที่ตัวเซทท์ที่อยู่ข้างๆ “คุณว่าใช่ไหม พวกเราที่เป็นผู้สังเกตการณ์อยู่ข้างๆ แค่มองก็ดูออกแล้ว

เซทท์ประหลาดใจที่มีนาได้หย่าร้างกับมาร์ชแล้ว แต่เขากลับไม่รู้เรื่อง!

ถูกอันดาตบเข้าให้ จึงได้รีบกล่าวขึ้นทันที：“ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้น พี่นานาพูดถูก พวกเขาต่างฝ่ายต่างเกลียดกันจะตาย”

อันดามองเขาด้วยหางตา คนคนนี้คงจะซื่อบื้อเช่นกัน แค่นี้ก็ดูไม่ออก อยากจะตบกะโหลกเขาเหลือเกิน

มีนาพยักหน้าแล้วกล่าว：“ใช่ ฉันไม่ได้รู้สึกว่าเขาชอบฉัน เขามักจะเย็นชาเสมอ”

อันดากล่าวยืนกราน：“นิสัยของเขาดูเย็นชาก็จริง แต่ว่าปฏิบัติกับเธอต่างจากคนอื่น ฉันดูไม่ผิด ระหว่างพวกเธอคงไม่เคยแสดงความรู้สึกต่อกันสินะ”

มีนาส่ายหน้าแล้วกล่าว：“เขาแค่มีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะควบคุม อยากจะควบคุมคนที่อยู่รอบข้างเท่านั้น ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับความรักความรู้สึกชอบแต่อย่างใด”

“ไม่ใช่แบบนี้ ตามประสบการณ์การมีความรักที่โชกโชนของฉัน คนที่เขาชอบคือเธอ เชื่อฉัน……”

“มาร์ชให้ประโยชน์อะไรกับคุณเหรอ” เซทท์ขัดจังหวะการพูดของเธอ “ทำไมคุณต้องช่วยเขาพูดด้วย พี่นานาบอกว่าเขาไม่ดีก็คือไม่ดีสิ”

อันดาชี้ไปทางเขาแล้วกล่าวอย่างไม่เกรงใจ：“คุณจะไปรู้อะไร คุณเป็นใคร มาจากไหน ฉันกำลังคุยกับนานา ยังไม่ถึงคิวเด็กอย่างคุณที่จะเข้ามาแทรก!”

“คุณว่าใครเป็นเด็ก คุณอายุเท่าไร ถือดียังไงมาหาว่าผมเป็นเด็ก!” เซทท์กล่าวอย่างไม่พอใจ

มีนาเห็นพวกเขากำลังจะทะเลาะกันแล้ว จึงได้รีบกล่าวห้ามปรามอย่างรวดเร็ว：“จริงสิ ฉันลืมแนะนำพวกเธอไปเลย เซทท์คือเพื่อนคู่หูของฉันตอนที่อยู่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า อันดาคือเพื่อนสนิทของฉัน”

เธอพลางพูดพลางดึงมือของพวกเขาสองคน อยากให้พวกเขาจับมือกัน

แต่พวกเขาสองคนกลับไม่ยอมที่จะจับมือ ต่างคนต่างชักมือตัวเองกลับ และเว้นระยะห่างจากอีกฝ่าย

มีนาจึงทำได้แต่กล่าวประนีประนอม：“พวกเธอคือไม่ตีกันไม่รู้จักว่างั้น”

เซทท์มองดูการแต่งตัวของอันดาแล้วรู้สึกไม่ชอบอย่างมาก แค่มองก็รู้ว่าไม่ใช่ผู้หญิงที่ปกติ

“ดูคุณซื่อบื้อเช่นนี้ เป็นตำรวจได้ด้วยเหรอ อย่าแบบว่าจับคนทำผิดไม่ได้ ซ้ำยังเอาตัวเข้าไปเอี่ยวล่ะ” อันดากล่าวอย่างดูถูก

เซทท์ไม่เคืองโกรธ เพียงแต่กล่าวถามด้วยความสงสัย：“แล้วคุณล่ะทำอาชีพอะไร”

“ฉัน……ฉันไม่ได้ทำงาน แค่ทำเรื่องเรื่อยเปื่อยอยู่ด้านนอกก็เท่านั้น” อันดากล่าวอย่างตะกุกตะกักแล้ว

เซทท์หัวเราะ คิดในใจว่าเธอจะต้องทำเรื่องที่ไม่ปกติอย่างแน่นอน จากนั้นจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ติดตลก：“อย่างนั้นคุณก็อย่าทำเรื่องผิดกฎหมายก็แล้วกัน ผมจับคุณได้นะ”

มีนารีบกล่าวด้วยรอยยิ้ม：“พวกเธอสองคนทำไมยิ่งพูดกลิ่นดินปืนก็ยิ่งแรงขึ้นล่ะ เลิกถากถางกันได้แล้ว”

“ใครถากถางเขา” อันดาเกิดมาก็ไม่ชอบตำรวจ และยิ่งเป็นเซทท์ตำรวจที่ซื่อบื้อหน่อมแน้มด้วยแล้ว

“พี่นานา คุณมาร์ชพาคนออกไปตามหาเด็กเอง จะไหวไหมครับ” เซทท์ที่ก็ไม่อยากจะสาวความยาวกับเธอ

มีนารีบกล่าว：“ฉันเองก็เป็นห่วงมาก รบกวนคุณช่วยแจ้งตำรวจที่รับผิดชอบเรื่องนี้หน่อยสิ ให้พวกเขาไปช่วยมาร์ชสักหน่อย”