บทที่ 195 เจ็บปวดใจเจียนตาย

จิตใจเธอแย่สุดๆ เมื่อหันหลังไปก็เห็นช่อดอกไม้สดช่อนั้นของเซทท์

ดอกไม้ที่สวยงามสามารถบรรเทาความรู้สึกของผู้คนได้จริงๆ ก็เหมือนกับแสงริบหรี่ที่ส่องเข้ามาในมุมที่มืดมิด

เธออดไม่ได้ที่จะขยับตัว หันข้างไปหยิบแจกันดอกไม้ที่อยู่ข้างๆ มาวางไว้ตรงหน้า ขณะที่กำลังจะดึงดอกอย่าลืมฉันสักสองสามดอกจากช่อดอกไม้ กลับพบว่าด้านในดอกไม้กลับมีการ์ดใบเล็กๆ ซ่อนอยู่

เธอหยิบการ์ดใบเล็กๆ ที่พับไว้ แล้วเปิดออกมาดู ด้านในมีตัวอักษรที่เขียนด้วยมือสองสามคำ

“หายเร็วๆ นะ”

มีนามองดูตัวหนังสือสี่คำนี้อย่างรอบคอบ แล้วทำให้เธอนึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมา

นี่ไม่ใช่ลายมือของเซทท์ ตัวหนังสือที่เป็นเอกลักษณ์ ยังมีลายมือนี้อีกที่เห็นได้ชัดว่าเป็นของพล

เธอรู้จักลายมือนี้ และจะไม่มีวันลืมด้วย

ตอนที่อยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ยามว่างของพลจะชอบฝึกคัดเขียนตัวหนังสือ

ทุกครั้งมีนาจะเห็นเขาอยู่ดูลวดลายตัวอักษรอยู่ในห้องหนังสือ และจะเขียนอย่างไม่ยอมหยุด ส่วนเธอนั้นนั่งอ่านหนังสือทั่วไปอยู่ข้างๆ

บางครั้งเธอก็มองดูเขาเขียนตัวอักษรด้วยความอยากรู้ และพบว่าตัวอักษรที่ตัวเขาเขียนทำไมไม่เหมือนกับลายอักษรที่เขาดูเลย จึงถามด้วยความสงสัย：“พี่พล นี่พี่กำลังฝึกเขียนตัวอักษรเหรอ ทำไมถึงไม่เหมือนเลย”

พลก็ไม่ตอบเธอ เพียงแต่เขียนตัวอักษณแล้วกล่าวถามเธอ “ผมเขียนได้สวยไหม”

มีนาใช้มือเท้าแก้มแล้วกล่าว：“ค่ะ พี่เขียนได้สวยมาก อีกทั้งยังเป็นเอกลักษณ์ด้วย ทำไมขีดของตัวอักษรมีทั้งหนาและบางล่ะคะ เหมือนกับศิลปะเลย”

“นี่เรียกว่าการดัดแปลงไง” พลผลักกระดาษเปล่าที่ใช้ในการคัดลายมือไปให้กับเธอ พร้อมกล่าวว่า “หากว่าเธอชอบ สามารถสอนฟอนต์ตัวหนังสือที่ฉันคิดค้นเองขึ้นมาเองให้กับเธอได้นะ”

“ได้สิ พี่สอนฉัน” มีนาพลางพูดพลางหยิบปากกาขึ้นมาหนึ่งด้ามและคัดตามตัวอักษรที่เขาเขียน

แต่ว่าเธอเขียนต่อติดต่อกันสองสามคำแล้วไม่เหมือน พลจึงมายืนอยู่ทางข้างหลังของเธอ และก็จับมือของเธอไว้ ค่อยๆ สอนเธอวาดทีละขีดทีละเส้น

มีนาจำได้ว่าเคยเรียนสองสามครั้ง น่าเสียดายเธอไม่มีพรสวรรค์ด้านการเขียน ยังคงไม่สามารถเขียนแบบอักษรเหมือนกับของเขาได้

เธออดไม่ได้ที่จะใช้นิ้วมือวาดเขียนลงบนการ์ด’หายเร็วๆ นะ’ ยิ่งลายเส้นของลายมือยิ่งเหมือน ความรู้สึกตื่นเต้นผุดๆ โผล่ๆ

ทำไมการ์ดใบนี้ถึงปรากฏลายมือของพลได้ หรือว่าพลตัวของเขาอยู่ที่เมือง C

มีนามองดูการ์ดเล็กๆ ใบนี้กับช่อดอกอย่าลืมฉันช่อนั้น ที่ปักอยู่เข้าไปในความทรงจำของอดีต

……

หลังจากที่มาร์ชกลับไป ก็ได้รีบให้ชาร์วีหาบอดี้การ์ดทหารผ่านศึกสองสามคน ไปดูที่บางอั๋งพร้อมกับพวกเขาทันที

พวกเขามาถึงย่านที่มีคนน้อยในบางอั๋ง ไม่ได้ออกแรงมากก็สามารถหาบ้านทรุดโทรมที่มีลานสนามหน้าบ้านเจอ

พื้นที่ขนาดใหญ่นี้ไม่มีคนเดินผ่านไปมา แม้แต่รถที่ผ่านไปก็มีไม่กี่คัน

มีบ้านเรือนบางหลังที่เสียหายแตกกระจุกกระจุย ดังนั้นจึงหาได้ไม่ยาก

ประตูใหญ่ทำมาจากแผ่นเหล็ก ด้านบนเป็นสนิมแล้ว

มีบอดี้การ์ดหนึ่งคนค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ พบว่าประตูบานใหญ่นั้นปิดอย่างแน่นหนา และถูกล็อกจากด้านใน

บอร์ดี้การ์ดที่มาร์ชพามาด้วย จึงทำได้เพียงปีนกำแพงเพื่อสังเกตการณ์ด้านในเท่านั้น

เมื่อบอดี้การ์ดลงมาจากกำแพง บอดี้การ์ดคนหนึ่งมองมาร์ชครู่หนึ่งแล้วกล่าว：“ด้านในลานสนามบ้านไม่มีใครอื่น นอกจากเด็กครับ”

“อธิอยู่ด้านในจริงๆ ด้วย” มาร์ชดวงตาเป็นประกาย แทบอยากจะไปช่วยอธิออกมาเดี๋ยวนี้เลย