บทที่ 226 ไม่ใช่เพราะอกหัก

อันดาตะลึงแล้วพูดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำว่า: “นานา เธอจงใจใช่ไหม ทั้งๆที่เธอก็รู้ว่าฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ที่ฉันบอกว่าเขาทำเอาฉันวุ่นวาย คือเขากลับมาแล้วอาเจียนออกไปทั่ว และไม่มีการเตือนกันล่วงหน้า จนเสื้อผ้าของฉันเปื้อนไปหมด เธอดูสิตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงวันนี้ฉันอาบน้ำไปสามครั้งแล้ว ยังรู้สึกมีกลิ่นแปลกๆบนร่างกายของฉันอีก”

มีนาสามารถจินตนาการถึงฉากในตอนนั้นได้ และกล่าวด้วยความเห็นใจอย่างสุดซึ้งต่อเธอว่า: “วุ่นวายจริงๆ”

แต่เธอก็ยังสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเซทท์กันแน่?

“โธ่ เมื่อคืนเขาเมามากขนาดนั้น จนถึงตอนนี้ยังไม่ตื่นเลย ที่ฉันบอกเธอ ก็เพื่อต้องการให้เธอเกลี้ยกล่อมเขา ไม่ให้ไปดื่มที่บาร์อีก มันไม่เหมาะกับเขา”

มีนามองมาที่เธอและพูดว่า: “สถานที่แบบนั้นก็เหมาะกับเธองั้นเหรอ? ผู้หญิงคนหนึ่งอย่างเธอ ฉันคิดว่าเธอไม่เหมาะสมมากกว่าเขาซะอีก”

อันดาพูดอย่างคัดค้านว่า: “ฉันไม่เหมือนเขา ฉันเคยอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้นตั้งแต่ฉันยังเป็นเด็ก ฉันชินกับมันแล้ว”

มีนาพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า: “แต่เธอจะใช้ชีวิตปกติไม่ได้เหรอ?“

“อะไรคือชีวิตปกติ แต่งงานมีลูก? แม่เจ้า ฉันดูเป็นแม่ศรีเรือนงั้นเหรอ ฉันออกไปสนุกข้างนอกยังจะดีกว่า”

มีนาพูดไม่ออกเลย เธอมองไปที่เครื่องใช้ในบ้านของเธอ และมองไปรอบๆอีกครั้งแล้วพูดว่า: “บ้านของเธอก็ไม่เลวนะ เป็นของตัวเองหรือเช่าอยู่”

“ฉันจะซื้อบ้านได้อย่างไง มันเป็นบ้านของพ่อฉันน่ะ เขามอบมันให้ฉัน”

มีนาพูดติดตลกว่า: “ไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นลูกคนรวยด้วย ใช้ได้นิ ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมถึงมีเงินทุนเที่ยวเตร่ข้างนอกได้”

“โธ่ ก็เพราะมีพ่อคอยบังอยู่ข้างหน้า ทำให้ฉันมีชีวิตที่สุขสบาย จนดูเหมือนฉันไม่มีอะไรทำนอกจากเล่นสนุกทุกวัน”

สีหน้าของมีนาอิจฉามาก “เธอก็รู้จักพอเถอะ จะมีสักกี่คนที่สามารถมีชีวิตที่ดีเหมือนเธอได้”

ในเวลานี้ เซทท์สวมชุดนอนที่ไม่เข้ากับตัวเขา ผลักประตูออกมาจากห้อง เมื่อเขาเห็นมีนาจึงรีบพูดขึ้นว่า: “ที่นี่คือที่ไหน พี่นานา ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?”

“ฉันยังอยากถามนายมากกว่า ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาย?” มีนาสั่งสอนเขาเหมือนพี่สาว “ไปดื่มเหล้าที่บาร์ แล้วนอนจนถึงตอนนี้ค่อยตื่น นายไม่ต้องไปทำงานแล้วเหรอ!”

เซทท์เกาหัวที่ยุ่งเหยิง และถามด้วยสีหน้าที่มึนงงว่า: “ที่นี่คือที่ไหน?”

เมื่อกี้เขาลืมตาขึ้นในห้อง แล้วจ้องมองไปที่เพดานเหนือศีรษะ สมองของเขาจำอะไรไม่ได้เลย และไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

อันดาทนเห็นมันไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงเดินไปแล้วยืนเขย่งเท้า และตบหัวของเขาอย่างแรง “ถ้าดื่มไม่ได้ ก็อย่าดื่มข้างนอกไม่มั่ว! ที่ไหน ที่ไหน นี่คือบ้านของฉัน!”

เซทท์มองอันดาอย่างซึมกระทือ “บ้านของเธอ?”

“ทำไม นายยังรังเกียจที่ที่ฉันอาศัยอยู่งั้นเหรอ?” อันดาพูดเอามือสองข้างเท้าสะเอว “ถ้าไม่ใช่ฉันเอานายกลับมาจากบาร์เมื่อคืนนี้ นายก็คงไม่รู้ว่าโดนแม่เลี้ยงคนไหนเก็บไปแล้ว และตอนนี้นายคงต้องทนทุกข์ทรมานแน่เลย!“

เซทท์พูดอย่างไม่เชื่อว่า: “แม้ว่าฉันจะนอนอยู่บนถนนทั้งคืน ใครมันจะลากฉันไปได้ยกเว้นเธอ”

อันดาถูกเขาว่าจนพูดไม่ออกครู่หนึ่ง นี่เธอทำความดีด้วยความเมตตา แต่กลับกลายเป็นว่าเธอคิดวางแผนต่อเขา

มีนาขัดจังหวะการทะเลาะวิวาทของพวกเขาและถามต่อว่า: “เซทท์ เกิดอะไรขึ้นกับนายกันแน่? เจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างพวกนายมีระเบียบวินัยที่สุด แล้วนายไม่ไปทำงานแบบนี้ ตกลงนายจะทำอะไรกันแน่!“

“ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากไปทำงาน แต่คือ……” เซทท์พูดไปครึ่งทาง เขาก็คว้าผมของเขาแล้วนั่งลง

อันดาถามอย่างกังวลใจ: “คืออะไร นายพูดให้ชัดเจนหน่อย อกหักไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร นายจำเป็นต้องทำร้ายตัวเองขนาดนี้เลยเหรอ?”

“อันดาพูดถูก นายควรขอบคุณเธอ” มีนายังคงถามด้วยความแปลกใจ “แต่ไม่เคยได้ยินนายบอกว่านายมีแฟนเลย?”