บทที่ 236 ลืมไปนานแล้ว

แล้วเขาก็โทรศัพท์ไปถามเพื่อนที่อยู่ในกลุ่มเตรียมงานใหญ่ ได้ยินเพื่อนในนั้นบอกว่าพลนั้นเป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่ที่สุดในพิธีมอบรางวัลครั้งนี้ ดังนั้นทางด้านผู้จัดงานจึงได้ตั้งรางวัลแฟชั่นชั้นนำสุดยอดที่สุดขึ้นมาตามคำร้องขอของเขา

ปรากฏว่าผู้ชายคนนี้ตั้งรางวัลโดยเฉพาะขึ้นมาเพื่อให้มีนา ถ้าอย่างนั้นความสัมพันธ์ของมีนากับเขาจะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ทั้งสองไม่ได้รู้จักกันเพียงแค่วันสองวันอย่างแน่นอน แต่รู้จักกันมานานแล้ว

คิดไม่ถึงว่าเธอจะมีคนอื่นมานานแล้ว เมื่อจากเขาไปก็รอไม่ไหวที่จะเข้าไปสู่อ้อมกอดของผู้ชายคนนี้

บางที บางทีมีนากับผู้ชายคนนี้อยู่ด้วยกันก่อนที่พวกเขาจะไม่หย่ากันแล้ว？

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เขาทนไม่ได้ ยืนขึ้นทันที อยากจะไปหามีนาถามให้ชัดเจน แต่พอจะก้าวเท้าเดิน ถึงนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองยังเดินไม่ได้ จะต้องใช้เครื่องจักรทำกายภาพถึงจะยืนได้ หรือเดินได้ไม่กี่ก้าว

เขาไม่เคยกระตือรือร้นที่จะกลับสู่สภาวะปกติดังเช่นทุกวันนี้ เขาจึงเริ่มทำกายภาพบำบัดอีกครั้ง ตอนที่ทำท่าเดียวซ้ำไปมาอย่างบ้าคลั่ง หลังจากค่อยๆ สงบสติลง พบว่าตัวเองจะไปหามีนา แล้วใช้สิทธิ์อะไรไปถามเธอ เขาเป็นคนไล่เธอไปเอง

มีนาตื่นมาแต่เช้า ยังรู้สึกว่าเมื่อคืนเหมือนฝันไป

ในพิธีที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เธอยืนอยู่บนเวทีจริง ๆ และถูกมองด้วยสายตานับไม่ถ้วน

และยังมีเธอที่ไม่เคยลงมือมาก่อน เมื่อคืนนี้ลงมือตบโรซี่ไปหนึ่งฝ่ามือ แล้วก็ไปร้านขนมหวานที่โดดเด่นไม่เหมือนใครกับพล ทั้งหมดนี้ทำให้เธอรู้สึกว่ามันไม่สมจริงเกินไป

แต่หลังจากที่เธอส่งอธิไปโรงเรียนอนุบาล ระหว่างทางกลับบ้าน มีคนผ่านไปมาจำเธอได้ วิ่งมาตรงหน้าเธอแล้วพูดว่า “คุณคือนักออกแบบที่ได้รับรางวัลเมื่อคืนนี้ใช่ไหม？สวยกว่าในทีวีจริง ๆ ”

มีนาเห็นว่าคนที่เข้ามาพูดคุยจีบเธอนั้นเป็นชายแปลกหน้าวัยกลางคน จึงหลีกเลี่ยงโดยพูดว่า “ขอโทษนะคะ คุณจำคนผิดแล้ว”

“อ๋อ คุณมีนา ผมจำไม่ผิด การจำคนเป็นอาชีพของผมมาตลอด ” ชายวัยกลางคนหยิบนามบัตรออกมายื่นให้เธอ แล้วแนะนำตัวเองว่า “คุณไม่ต้องกลัว ผมไม่ใช่คนเลวและก็ไม่ใช่สิบแปดมงกุฎ ผมเป็นแมวมองของบริษัทนายหน้าบันเทิง รูปลักษณ์ภายนอกของคุณดูดีมาก เคยคิดที่จะเข้าวงการไหม บริษัทของเราสามารถใช้ประโยชน์จากการได้รับรางวัลของคุณ มาเปลี่ยนและสร้างแบรนด์ให้คุณเป็นคนใหม่......... ”

มีนาไม่ได้รับนามบัตรของเขา พูดขัดจังหวะของเขาว่า “ไม่ต้องแล้ว ฉันอยากจะทำงานด้านการออกแบบของฉันให้ดีก็เท่านั้นเอง และฉันไม่มีความสนใจด้านวงการบันเทิงด้วย”

ชายวัยกลางคนไม่ละความพยายามเอานามบัตรยัดใส่มือของเธอ “ยังไม่ต้องรีบปฏิเสธ คิดดูก่อนก็ได้”

มีนารู้สึกเพียงคนคนนี้น่ารำคาญ จึงรีบเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

เธอเพิ่งกลับไปถึงบ้าน เสียงมือถือก็ดังขึ้น ยังคิดว่าเป็นแมวมองคนนั้น แม้แต่เบอร์มือถือของเธอก็ได้ไปแล้ว ตอนแรกคิดจะวางสายทันที

แต่พอเธอดูพบว่าพลโทรมา

เธอจ้องมองดูสายเรียกเข้าอยู่เนิ่นนานก็ไม่รับ อีกฝ่ายโทรไม่หยุด มั่นใจว่าเธอจะต้องรับ

เมื่อมีนานึกถึงการบังคับจูบของเขาเมื่อคืนนี้ ก็รู้สึกกลัวจะได้ยินน้ำเสียงของเขาเล็กน้อย

ถ้าเขายังคงตามจีบเหมือนเมื่อคืน เธอกลัวว่าตัวเองจะต้านทานไม่อยู่

เธอจึงล็อกหน้าจอมือถือ แล้วเปลี่ยนเสียงเรียกเข้าให้เป็นเสียงสั่น รีบเข้าไปเก็บข้าวของในห้องนอน

จนกระทั่งถึงตอนเที่ยงเธอถึงไปดูมือถือของตัวเองอีกครั้ง พบว่านอกจากสายไม่ได้รับจากพลแล้ว ยังมีสายโทรมาจากเทมป์

เธอรีบโทรกลับไปหาเทมป์ทันที “เทมป์ หาฉันมีอะไรหรือ？”

“นานา คุณทำอะไรอยู่ ทำไมไม่รับสาย？”

“ไม่ได้ทำอะไร ฟังเพลงแล้วจัดเก็บห้องนอนอยู่ ถึงไม่ได้ยินเสียงมือถือ”

เทมป์พูดว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณควรจะเก็บของให้เรียบร้อยได้แล้ว ผมได้หาสถานที่เหมาะสมให้คุณได้แล้ว อยู่ใกล้โรงเรียนอนุบาลที่อธิเรียนอยู่ในตอนนี้ ผมส่งเบอร์โทรของนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ให้คุณ คุณมีเวลาก็ไปดู ”