บทที่ 248 ไปชำระบัญชีกับเขา

มีนายืนอยู่ตรงทางเข้าบันได และเธอค่อยรู้ว่าตอนนี้เธอสภาพแย่มากแค่ไหน เธอคิดว่าปาร์คคงจะยืนอยู่นอกประตู แต่เขายังคงไว้หน้าเธอเลยไม่เข้ามา

เธอหันกลับมาเดินไปที่โซฟาอย่างเร่งรีบ แล้วก้มลงหยิบเสื้อผ้าทั้งหมดใส่มัน เธอจัดผมให้เรียบ และพูดกับแก้วว่า: “รบกวนเธอกับป้าโบว์ช่วยฉันดูแลอธิด้วย ฉันค่อยมารับเขาอีก”

มีนาหยิบกระเป๋าของเธอขึ้นมาและกำลังจะจากไป แต่หลังจากนั้นไม่กี่ก้าว เธอหันกลับมาและถามแก้วว่า: “ป้าโบว์ สามารถเกลี้ยกล่อมมาร์ชให้คืนลูกให้ฉันได้ ใช่ไหม?”

แก้วไม่รู้จะตอบเธออย่างไร เธอจึงพยักหน้าและกล่าวว่า: “ใช่ บางครั้งคุณชายจะฟังคำโน้มน้าวของป้าโบว์”

“อืม ใช่แล้ว ฉันรู้ดีว่าคำพูดของป้าโบว์ยังคงใช้ได้” มีนายังคงเดินออกไปและเดินออกจากคฤหาสน์

มาร์ชกลับไปที่ห้องบนชั้นสอง เขาเปิดน้ำฝักบัวในห้องน้ำและปล่อยให้น้ำเย็นชำระล้างเขาอย่างต่อเนื่อง

ย้อนนึกถึงสิ่งที่เขาทำอะไรลงไปเมื่อกี้นี้ แค่ให้เธอไม่รับอธิไปก็เพียงพอ แล้วทำไมเขาถึงยังทำอย่างนั้นกับเธอ!

เธอพูดถูก ตามกฎหมายเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะควบคุมว่าเธอจะอยู่กับใคร!

เสียงอ้อนวอนของเธอยังคงดังก้องอยู่ในหูของเขา และเขาก็อดไม่ได้ที่จะกลั่นแกล้งเธอแบบนี้

มาร์ชทุบกำปั้นของเขาลงบนผนังห้องน้ำ และปล่อยให้เลือดจากหลังมือของเขาไหลออกมาทีละหยด เหมือนกับหัวใจของเขาที่มีเลือดไหลออกมาเช่นกัน

……

พลนั่งรอเธออยู่ในรถ แล้วทันใดนั้นเขาก็เห็นมีนาเดินออกมาราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ แต่ไม่เห็นอธิอยู่ข้างๆเธอ จึงรู้สึกแปลกใจมาก

มีนาเดินมาอย่างมึนชา และไม่สังเกตเห็นว่ารถของพลยังคงจอดอยู่ที่นั่น

เมื่อเธอเดินผ่านรถของพล พลก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติไป เขารีบลงจากรถแล้วดึงเธอไว้ และพูดว่า: “มีนา เธอเป็นอะไรไป? แล้วอธิล่ะ เธอไม่ได้มารับเขา?“

เมื่อเห็นว่าเป็นพล มีนาพูดด้วยสายตาทื่อๆว่า: “เขาไม่ยอมให้ฉันรับลูกไป แล้วยังแย้งสิทธิในการเลี้ยงดูลูกจากฉันไปด้วย”

พลค่อยสังเกตเห็นว่าเสื้อผ้าของเธอยุ่งเหยิง ซึ่งมันต่างจากตอนที่เธอจากไปอย่างสิ้นเชิง เขาดึงเธอเข้าไปในรถแล้วพูดว่า: “ขึ้นรถก่อน แล้วค่อยบอกฉันว่าเกิดอะไรขึ้นในรถ”

มีนาปล่อยให้พลพาเธอเข้าไปในรถอย่างเฉยชา และนั่งอยู่ที่ข้างคนขับรถ ดวงตาของเธอยังคงว่างเปล่า

เมื่อพลต้องการช่วยเธอคาดเข็มขัดนิรภัย เขาก็พบรอยจูบที่คอจนถึงคอเสื้อ และรับรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น “สามีเก่าของเธออยู่ที่บ้าน ไอ้สารเลวนั่นทำอะไรกับเธอ?”

มีนาดึงคอเสื้อของเธอขึ้น น้ำตาที่กลั้นไว้เป็นเวลานาน ในที่สุดก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

เธอไม่เข้าใจว่าเธอทำอะไรผิด?

เธอแค่อยากจะพึ่งพาตนเอง และหางานที่มั่นคงทำ ให้ลูกของเธอมีสภาพแวดล้อมที่มั่นคง และดูแลเขาให้เติบโตขึ้น อย่างอื่นเธอไม่เคยขออีกเลย

ชีวิตของเธอราวกับพระเจ้าให้น้ำตาลเพียงเล็กน้อย แต่จะมาพร้อมกับความเจ็บปวดและความขมขื่นมากมาย

เธอไม่เข้าใจเลย เธอถูกความเป็นจริงนั้นตบตีจนเหลือความหวังเพียงแค่นี้ แต่ทำไมความเป็นจริงก็ยังโหดร้ายขนาดนี้

มีนาไม่ต้องตอบอะไร มาร์ชก็รู้สึกว่าทุกหยดน้ำตาของมีนาราวกับกำลังฟาดตีไปที่หัวใจของเขา

“ไอ้สารเลว ฉันจะไปชำระบัญชีกับมันเดี๋ยวนี้!” หลังพูดจบ พลก็ผลักประตูรถออกและกำลังจะรีบลงไป ตอนนี้เขาต้องการพุ่งตรงไปที่หน้ามาร์ชและต่อยเขาสองมัดในทันที!

มีนารีบคว้าตัวเขาไว้ เธอไม่ต้องการขึ้นศาลแย่งสิทธิในการเลี้ยงดูเด็กกับมาร์ช เพราะเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง